ଏଵମୁକ୍ତଃ ପ୍ରବୁଦ୍ଧୋଽହଂ ପିତୃଭିର୍ଵରଵର୍ଣିନି
ଏପରି କହିବା ପରେ, ପିତୃମାନେ ମୋତେ ଜାଗାଇଲେ, ହେ ଶ୍ରେଷ୍ଠା।
ଇନ୍ଦୁମତ୍ଯୁଵାଚ ସତ୍ଯମେତନ୍ମହାରାଜ ଯଦୁକ୍ତୋଽସି ପିତାମହୈଃ
ଇନ୍ଦୁମତୀ କହିଲେ: ଏହା ସତ୍ୟ, ହେ ମହାରାଜ, ଯାହା ପିତାମହମାନେ କହିଛନ୍ତି।
ଯଥା ସୁପୁତ୍ରମାସାଦ୍ଯ ତରଂତି ପିତରୋ ନୃପ
ଯେପରି ଭଲ ପୁଅ ପାଇଲେ ପୂର୍ବଜମାନେ ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ ହୁଅନ୍ତି, ହେ ରାଜା।
ସ ତ୍ଵମାହୂଯ ଵିପ୍ରେଂଦ୍ରାନ୍ଧର୍ମଶାସ୍ତ୍ରଵିଚକ୍ଷଣାନ୍
ତେଣୁ, ଧର୍ମ ଶାସ୍ତ୍ରରେ ପାଣ୍ଡିତ୍ୟ ଥିବା ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେକୁ ଡାକ।
ଆନଯାମାସ ରାଜାଽସୌ ତତୋ ଵିପ୍ରାନନେକଶଃ ଉଵାଚ ଵିନଯୋପେତୋ ଭାର୍ଯଯା ସହିତୋ ହିତାନ୍॥ 7.3.48.
ତାପରେ ରାଜା ଅନେକ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେକୁ ଆଣିଲେ; ନମ୍ରତା ସହିତ, ସେ ତାଙ୍କ ପତ୍ନୀ ସହ ତାଙ୍କର ଭଲ ପାଇଁ କଥା କହିଲେ।
ସ୍ଵର୍ଗଂ ଯାଂତି ସୁପୁତ୍ରେଣ ତାରିତାଃ ପ୍ରୋଚ୍ଯତାଂ ସ୍ଫୁଟମ୍
ଯେଉଁ ପୂର୍ବଜମାନେ ଭଲ ପୁଅ ଦ୍ୱାରା ଉଦ୍ଧାର ହୁଅନ୍ତି, ସେମାନେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ପହଞ୍ଚନ୍ତି; ଏହା ସ୍ପଷ୍ଟ କରି କହ।
ନିରଯସ୍ଥା ଦିଵଂ ଯାଂତି ଯଦ୍ଯପି ସ୍ଯୁଃ ସୁପାପିନଃ
ନରକରେ ଥିବା ଲୋକମାନେ ଅତି ପାପୀ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ପହଞ୍ଚନ୍ତି।
ଯତ୍କିଂଚିଦତ୍ର କର୍ତ୍ତଵ୍ଯଂ ପ୍ରୋଚ୍ଯତାମଖିଲଂ ହି ତତ୍
ଏଠାରେ ଯାହା କରିବା ଦରକାର, ସମସ୍ତ କଥା ସ୍ପଷ୍ଟ କରି କହ।
ତଥୋକ୍ତାସ୍ତେ ନୃପେଂଦ୍ରେଣ ବ୍ରାହ୍ମଣାଃ ସତ୍ଯଵାଦିନଃ
ଏପରି ରାଜାଙ୍କୁ କହିବା ପରେ, ସତ୍ୟବାଦୀ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ କଥା କହିଲେ।
ଦୀକ୍ଷା ଗ୍ରାହ୍ଯା ନୃପଶ୍ରେଷ୍ଠ ପୁରଶ୍ଚରଣମାଦିତଃ
ଦୀକ୍ଷା ନେବା ଦରକାର, ହେ ରାଜାଙ୍କ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ପୂର୍ବ ନିୟମ ଅନୁସାରେ।
ସ ତ୍ଵଂ ପାପସମାଚାରୋ ବାଲ୍ଯାତ୍ପ୍ରଭୃତି ପାର୍ଥିଵ
ହେ ରାଜା, ତୁମେ ଛୁଆବେଳୁଠାରୁ ଦୁଷ୍ଟ କାମ କରିଆସୁଛ।
ସର୍ଵତୀର୍ଥାଭିଷିକ୍ତସ୍ତ୍ଵଂ ଯଦା ସ୍ଯାନ୍ନୃପସତ୍ତମ
ହେ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ରାଜା, ଯେତେବେଳେ ତୁମେ ସମସ୍ତ ପବିତ୍ର ନଦୀରେ ସ୍ନାନ କରିବେ,
ପ୍ରଭାସାଦୀନି ତୀର୍ଥାନି ଯାନି ସଂତି ଧରାତଲେ
ପୃଥିବୀରେ ଯେଉଁ ସମସ୍ତ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନ ଅଛି, ପ୍ରଭାସ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ତୀର୍ଥ,
ମନସା ଗଚ୍ଛ ଦୁର୍ଗାଣି ଦଦଦ୍ଦାନମନୁତ୍ତମମ୍ ଯନ୍ନ ଯାତି ନୃଣାଂ ରାଜଂସ୍ତୀର୍ଥସ୍ନାନାଦିନା ଭୁଵି
ସେଇ କଠିନ ସ୍ଥାନଗୁଡ଼ିକୁ ମନରେ ଯାଅ, ଉତ୍ତମ ଦାନ ଦିଅ, ଯାହାକୁ ଲୋକେ ପୃଥିବୀରେ ତୀର୍ଥସ୍ନାନ କରି ଓ ଅନ୍ୟ କୌଣସି କାମରେ ପହଞ୍ଚିପାରନ୍ତି ନାହିଁ, ହେ ରାଜା।
ତୀର୍ଥଯାତ୍ରାପରୋ ଭୂତ୍ଵା ପରିବଭ୍ରାମ ମେଦିନୀମ୍ 7.3.48.
ସେ ତୀର୍ଥଯାତ୍ରାରେ ଲାଗି ଦେଶରେ ଘୁଞ୍ଚିଲେ।
ନିଯତୋ ନିଯତାହାରୋ ଦଦଦ୍ଦାନାନି ଭୂରିଶଃ
ସେ ନିୟମିତ ଓ ମାପରେ ଖାଇ, ବହୁତ ଦାନ ଦେଇଥିଲେ।
କସ୍ଯଚିତ୍ତ୍ଵଥ କାଲସ୍ଯ ତୀର୍ଥଯାତ୍ରାନୁଷଂଗତଃ
କିଛି ସମୟ ପରେ, ସେ ତୀର୍ଥଯାତ୍ରା କରିବାକୁ ଚାଲିଗଲେ।
ସ ସ୍ନାନମକରୋତ୍ତତ୍ର ଶ୍ରଦ୍ଧାପୂତେନ ଚେତସା
ସେ ଶ୍ରଦ୍ଧାଭରା ମନରେ ସେଠାରେ ସ୍ନାନ କଲେ।
ଵିମୁକ୍ତାଃ ପିତରୋ ରୌଦ୍ରାନ୍ନରକାତ୍ସୁପ୍ରହର୍ଷିତାଃ
ତାଙ୍କର ପିତୃମାନେ ଭୟଙ୍କର ନରକରୁ ମୁକ୍ତି ପାଇ, ବହୁତ ଖୁସି ହେଲେ।
ତମୂଚୁସ୍ତାରିତାଃ ସର୍ଵେ ଵଯଂ ପୁତ୍ର ତ୍ଵଯାଽଧୁନା
ସେଇ ଉଦ୍ଧାର ହୋଇଥିବା ସମସ୍ତେ କହିଲେ, 'ପୁଅ, ଏବେ ତୁମ ପାଇଁ ଆମେ ଉଦ୍ଧାର ହେଲୁ।'
ଆତ୍ମା ଚ ପାର୍ଥିଵଶ୍ରେଷ୍ଠ ସ୍ନାନାଚ୍ଚ ଜଲତର୍ପଣାତ୍
ହେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରାଜା, ତୁମେ ମଧ୍ୟ ସ୍ନାନ ଓ ଜଳ ତର୍ପଣ କରି,
କୁଲସଂତାରଣଂନାମ ତୀର୍ଥମେତଦ୍ଭଵିଷ୍ଯତି ଆଗଚ୍ଛାନେନ ଦେହେନ ତୀର୍ଥସ୍ଯାସ୍ଯ ପ୍ରଭାଵତଃ
ଏହି ତୀର୍ଥକୁ 'କୁଳସଂତାରଣ' ବୋଲି କୁହାଯିବ, କୁଳ ଉଦ୍ଧାର ପାଇଁ; ଏହି ଦେହରେ ଏଠାକୁ ଆସ, ଏହି ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନର ଶକ୍ତିରେ।
ତଂ ଵିମାନମଥାରୁହ୍ଯ ଗତଃ ସ୍ଵର୍ଗଂ ଚ ତୈଃ ସହ
ତାପରେ ସେ ଦେବମାନ୍ଦିରେ ଚଢ଼ି, ସେମାନଙ୍କ ସହିତ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଗଲେ।
ଏଷ ପ୍ରଭାଵୋ ରାଜର୍ଷେ କୁଲସଂତାରଣସ୍ଯ ଚ
ହେ ରାଜା ଋଷି, କୁଳସଂତାରଣ ତୀର୍ଥର ଏହି ଶକ୍ତି।
ସ୍ଵଦେହେନ ଗତଃ ସ୍ଵର୍ଗମେତନ୍ମେ କୌତୁକଂ ମହତ୍ ॥ 7.3.48.
ସେ ନିଜ ଦେହରେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଗଲେ; ଏହା ମୋ ପାଇଁ ବଡ଼ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ।
ସ ସ୍ନାତୋ ଯତ୍ର ଭୂପାଲସ୍ତନ୍ମହଚ୍ଛ୍ରେଯସେ ପରମ୍
ଯେଉଁଠାରେ ରାଜା ସ୍ନାନ କରିଥିଲେ, ସେଠି ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ମହତ୍ ମୂଲ୍ୟ ଅଛି।
ଇତି ଶ୍ରୀସ୍କାଂଦେ ମହାପୁରାଣ ଏକାଶୀତିସାହସ୍ର୍ଯାଂ ସଂହିତାଯାଂ ସପ୍ତମେ ପ୍ରଭାସ ଖଣ୍ଡେ ତୃତୀଯେଽର୍ବୁଦଖଂଡେ କୁଲସଂତାରଣତୀର୍ଥମାହାତ୍ମ୍ଯଵର୍ଣନଂନାମାଷ୍ଟଚତ୍ଵାରିଂଶୋଽଧ୍ଯାଯଃ
ଏଭଳି ଏକାଶୀ ହଜାର ଶ୍ଲୋକ ଥିବା ଶ୍ରୀସ୍କାନ୍ଦ ମହାପୁରାଣର ସପ୍ତମ ପ୍ରଭାସ ଖଣ୍ଡର ତୃତୀୟ ଅର୍ବୁଦ ଖଣ୍ଡରେ 'କୁଳସଂତାରଣ ତୀର୍ଥ ମାହାତ୍ମ୍ୟ' ବର୍ଣ୍ଣନା ନାମକ ଅଠଚଳିଶତମ ଅଧ୍ୟାୟ ସମାପ୍ତ।
ତତ୍ର ସ୍ନାତସ୍ଯ ମର୍ତ୍ତ୍ଯସ୍ଯ ଜାଯତେ ପାପସଂକ୍ଷଯଃ
ସେଠାରେ ଯିଏ ମଣିଷ ସ୍ନାନ କରେ, ସେଠି ତାଙ୍କର ପାପ ନଶ୍ଟ ହୁଏ।
ପିତୄଣାଂ ଚ ପରା ତୁଷ୍ଟିର୍ଯାଵଦାଭୂତସଂପ୍ଲଵମ୍
ପିତୃମାନେ ଯେଉଁ ଦିନ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ନଶ୍ଟ ହେଉନାହାନ୍ତି, ସେଉଁଠି ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସେମାନଙ୍କର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସନ୍ତୋଷ ଅବ୍ୟାହତ ରହିଲା।
ତେନ ପୂର୍ଵଂ ତପସ୍ତପ୍ତଂ ଶତ୍ରୂଣାମିଚ୍ଛତା କ୍ଷଯମ୍
ତାହାର ପୂର୍ବରୁ, ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କର ସଂହାର ଚାହିଁ, ସେ ଉପବାସ ଓ ତପସ୍ୟା କରିଥିଲେ।