ସ କଥଂ ପୂଜିତସ୍ତେନ ଶଂଭୁର୍ମେ କୌତୁକଂ ମହତ୍
ସେଠାରେ ସେ କିପରି ଶିବଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ? ଏଥିରେ ମୋର ବଡ଼ ଆଗ୍ରହ ଅଛି।
ଦର୍ଶଯନ୍ନାତ୍ମନୋ ବାଣଂ ତସ୍ଯାସୌ ପୃଷ୍ଠତଃ ସ୍ଥିତଃ
ନିଜ ବାଣ ଦେଖାଇ, ସେ ତାଙ୍କ ପଛରେ ଦଢ଼ି ରହିଲେ।
ତତୋ ଵାରାଣସୀଂ ପ୍ରାପ୍ତସ୍ତଦ୍ଭଯାତ୍ତ୍ରିପୁରାଂତକଃ
ତାପରେ, ଭୟରେ ତ୍ରିପୁରାସୁର ନାଶକ ବାରାଣସୀକୁ ଗଲେ।
ତତଃ ପ୍ରଯାଗମାପନ୍ନଃ କେଦାରଂ ଚ ତତଃ ପରମ୍
ସେଠାରୁ ପ୍ରୟାଗକୁ, ଏବଂ ତାହାଠାରୁ କେଦାରକୁ ଗଲେ।
ଗୋକର୍ଣଂ ଚ ପ୍ରଭାସଂ ଚ ପୁଣ୍ଯଂ ଚ କୃମିଜାଂଗଲମ୍
ଗୋକର୍ଣ୍ଣ, ପ୍ରଭାସ ଏବଂ ପବିତ୍ର କ୍ରିମିଜାଙ୍ଗଲକୁ ମଧ୍ୟ ଗଲେ।
କିଂ ଵା ତେନ ବହୂକ୍ତେନ ତୀର୍ଥାନ୍ଯାଯତନାନି ଚ
ଏତେ ତୀର୍ଥ ଓ ଦେବସ୍ଥାନ ଗଣନା କରିବାର କଣ ଦରକାର?
ଯତ୍ରଯତ୍ର ମହାଦେଵସ୍ତଦ୍ଭଯାନ୍ନୃପ ଗଚ୍ଛତି
ହେ ରାଜା, ଯେଉଁଠି ମହାଦେବ ଭୟରେ ଯାଆନ୍ତି, ସେଠି,
କସ୍ଯଚିତ୍ତ୍ଵଥକାଲସ୍ଯ ପୁନଃ ପ୍ରାପ୍ତୋଽର୍ବୁଦଂ ପ୍ରତି ଆକୁଂଚିତୈକପାଦଂ ଚ ସ୍ଥିରଦୃଷ୍ଟିଂ ନୃପୋ ତ୍ତମ ॥ 7.3.40.
କିଛି ସମୟ ପରେ ସେ ପୁଣି ଅର୍ବୁଦ ପାଖକୁ ଆସି, ଗୋଟିଏ ପାଦ ଭିତରେ ଟାଣି, ଦୃଢ଼ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଦଢ଼ି ରହିଲେ, ହେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରାଜା।
ଅଥାଽସୌ ଭଗଵାଞ୍ଛାଂତଃ ପ୍ରିଯାଦୁଃଖସମନ୍ଵିତଃ
ତାପରେ, ସେ ଭଗବାନ ଶାନ୍ତ ହୋଇ, ପ୍ରିୟାଙ୍କ ଦୁଃଖ ଓ ଆନନ୍ଦରେ ଭରିଥିଲେ।
ତସ୍ଯ କୋପାଭିଭୂତସ୍ଯ ତୃତୀଯାନ୍ନଯନାନ୍ନୃପ
ତାଙ୍କୁ କ୍ରୋଧ ଆକ୍ରାନ୍ତ କରିଥିଲା, ଏବଂ ତୃତୀୟ ଚକ୍ଷୁରୁ, ହେ ରାଜା,
ସଚାପଃ ସଶରୋ ରାଜଂସ୍ତସ୍ମିନ୍ପର୍ଵତରୋଧସି
ଧନୁଷ ଓ ବାଣ ସହିତ, ହେ ରାଜା, ସେଇ ପାହାଡ଼ର ଢାଳାରେ,
କୈଲାସଂ ପର୍ଵତଶ୍ରେଷ୍ଠଂ ଜଗାମ ସୁରପୂଜିତଃ ଵ୍ଯଲପତ୍କରୁଣଂ ଦୀନା ପତିଶୋକପରି ପ୍ଲୁତା
ସେ ଦେବତାମାନେ ପୂଜିଥିବା ପାହାଡ଼ମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ କୈଳାସକୁ ଗଲେ। ସେ, ସ୍ୱାମୀଙ୍କ ଶୋକରେ ଦୁଃଖିତ ହୋଇ, କଷ୍ଟରେ କରୁଣ ଭାବେ କାନ୍ଦିଲେ।
ତତୋ ଦାରୂଣି ଚାହୃତ୍ଯ ଚିତିଂ କୃତ୍ଵା ନରାଧିପ ତାଵଦାକାଶଗାଂ ଵାଣୀଂ ଶୁଶ୍ରାଵ ଚ ଯଶସ୍ଵିନୀ
ତାପରେ ରାଜା ଜଣେ କାଠ ଆଣି ଚିତା ତିଆରି କଲେ । ସେ ସମୟରେ ଆକାଶରୁ ଏକ ମହିମାମୟୀ ସ୍ୱର ଶୁଣିଲେ ।
ଵାଗୁଵାଚ ଭୂଯଃ ପ୍ରାପ୍ସ୍ଯସି ଭର୍ତ୍ତାରଂ କାମେଂ ତୁଷ୍ଟେନ ଶଂଭୁନା
ସେ ସ୍ୱର କହିଲା: 'ତୁମେ ପୁଣି ଏକଥର ପତି ପାଇବେ, ଶିବଙ୍କ କୃପାରେ, ଯିଏ ତୁମର ଭକ୍ତିରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହେବେ ।'
ସା ଶ୍ରୁତ୍ଵା ତାଂ ତଦା ଵାଣୀଂ ସମୁତ୍ତସ୍ଥୌ ସମୁମଧ୍ଯମା ଵ୍ରତୈର୍ଦାନୈର୍ଜପୈର୍ହୋମୈରୁପଵାସୈସ୍ତଥା ପରୈଃ
ସେ ସ୍ୱର ଶୁଣି ସେ ସମୟରେ ଶୀଘ୍ର ଉଠିଲେ, ମଧ୍ୟମ ଶରୀର ଥିବା ସେ ଜଣେ ବ୍ରତ, ଦାନ, ଜପ, ହୋମ, ଉପବାସ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ତପସ୍ୟା ଆରମ୍ଭ କଲେ ।
ତତୋ ଵର୍ଷ ସହସ୍ରାଂତେ ତୁଷ୍ଟସ୍ତସ୍ଯା ମହେଶ୍ଵରଃ
ତାପରେ ହଜାର ବର୍ଷ ପରେ ମହେଶ୍ୱର ତାଙ୍କ ଉପରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲେ ।
ଅକ୍ଷତାଂଗଃ ପୁନଃ କାମଃ କାଂତୋ ମେ ଜାଯତାଂ ପତିଃ
ମୋର ପ୍ରିୟ ପତି କାମଦେବଙ୍କୁ ଅଖଣ୍ଡ ଦେହ ସହିତ ପୁଣି ମୋତେ ମିଳିଯାଉ ।
ଏଵମୁକ୍ତେ ତଯା ଵାକ୍ଯେ ତତ୍କ୍ଷଣାତ୍ସମୁପସ୍ଥିତଃ 7.3.40.
ସେ ଏହି କଥା କହିବା ସହିତ, ସେ ତୁରନ୍ତ ସେଠାରେ ପ୍ରକଟ ହେଲେ ।
ଇକ୍ଷୁଯଷ୍ଟିମଯଂ ଚାପଂ ପୁଷ୍ପବାଣସମନ୍ଵିତମ୍
ସେ ଚିନି ଉଖୁ ଦଣ୍ଡର ଧନୁଷ ଧରିଥିଲେ, ଫୁଲର ବାଣ ଲଗାଇଥିଲେ ।
ତତୋ ରତିସମାଯୁକ୍ତଃ ପ୍ରଣିପତ୍ଯ ମହେଶ୍ଵରମ୍
ତାପରେ ରତି ସହିତ ଥିବା କାମଦେବ ମହେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଶାସ୍ତାଙ୍ଗ ପ୍ରଣାମ କଲେ ।
ସ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଶିଵମାହାତ୍ମ୍ଯଂ ଶ୍ରଦ୍ଧାଂ କୃତ୍ଵା ନୃପୋତ୍ତମ
ଶିବଙ୍କ ମହିମା ଦେଖି, ସେ ଭକ୍ତି ଓ ଶ୍ରଦ୍ଧା ଧାରଣ କଲେ, ରାଜାମାନ୍ୟ ।
ଯସ୍ମିନ୍ଦୃଷ୍ଟେ ମହାରାଜ ନାରୀ ଵା ଯଦି ଵା ନରଃ
ହେ ମହାରାଜ, ଯେଉଁଠି ନାରୀ କିମ୍ବା ପୁରୁଷ ଯେଉଁଠି ତାଙ୍କୁ ଦେଖନ୍ତି,
ଏଵମେତନ୍ମଯା ଖ୍ଯାତଂ ଯନ୍ମାଂ ତ୍ଵଂ ପରିପୃଚ୍ଛସି
ତୁମେ ଯାହା ପଚାରିଥିଲ, ସେ ସବୁକୁ ମୁଁ ତୁମକୁ କହିଦେଲି ।
ଇତି ଶ୍ରୀସ୍କାଂଦେ ମହାପୁରାଣ ଏକାଶୀତିସାହସ୍ର୍ଯାଂ ସଂହିତାଯାଂ ସପ୍ତମେ ପ୍ରଭାସଖଂଡେ ତୃତୀଯେଽର୍ବୁଦଖଂଡେ କାମେଶ୍ଵରମାହାତ୍ମ୍ଯଵର୍ଣନଂନାମ ଚତ୍ଵାରିଂଶୋଽଧ୍ଯାଯଃ
ଏହିପରି ଏକାଶୀହଜାର ଶ୍ଲୋକ ଥିବା ଶ୍ରୀସ୍କନ୍ଦ ମହାପୁରାଣର ସପ୍ତମ ପ୍ରଭାସଖଣ୍ଡର ତୃତୀୟ ଅର୍ବୁଦଖଣ୍ଡର 'କାମେଶ୍ୱରଙ୍କ ମହିମା' ବର୍ଣ୍ଣନା ନାମକ ଚତୁର୍ବିଂଶତି ଅଧ୍ୟାୟ ଏଠି ସମାପ୍ତ ହେଲା ।
ଯତ୍ର ପୂର୍ଵଂ ତପସ୍ତପ୍ତଂ ମାର୍କଂଡେନ ମହାତ୍ମନା
ଯେଉଁଠି ପୂର୍ବରୁ ମହାତ୍ମା ମାର୍କଣ୍ଡେୟ ତପସ୍ୟା କରିଥିଲେ,
ମୃକଣ୍ଡୋ ବ୍ରାହ୍ମଣୋନାମ ପୁରାଽଽସୀଚ୍ଛଂସିତଵ୍ରତଃ
ସେଠି ପୂର୍ବେ ଏକ ଦୃଢ଼ ବ୍ରତୀ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଥିଲେ, ତାଙ୍କ ନାମ ମୃକଣ୍ଡ ।
ସର୍ଵଲକ୍ଷଣସଂପୂର୍ଣଃ ଶାଂତଃ ସୂର୍ଯସମପ୍ରଭଃ
ସେ ସମସ୍ତ ଶୁଭ ଲକ୍ଷଣରେ ଯୁକ୍ତ, ଶାନ୍ତ ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଥିଲେ ।
ଆଗତୋ ବ୍ରାହ୍ମଣୋ ଜ୍ଞାନୀ କଶ୍ଚିତ୍ସାମୁଦ୍ରଵିଚ୍ଛୁଭଃ
ସେଠି ଜ୍ଞାନୀ ଏବଂ ସାମୁଦ୍ରିକ ଚିହ୍ନରେ ପାରଙ୍ଗତ ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଆସିଲେ, ଯିଏ ସମୁଦ୍ର ପରି ଚମକୁଥିଲେ ।
ଆନାସାଗ୍ରଶିଖାଗ୍ରାଭ୍ଯାଂ ଚିରଂ ଚୈଵାଵଲୋକିତଃ
ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଧରି ତାଙ୍କୁ ନାକର ଟିପରୁ ମୁଣ୍ଡର ଶିଖା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଦେଖୁଥିଲେ ।
ଅଥାଽବ୍ରଵୀଚ୍ଚିରଂ ଦୃଷ୍ଟସ୍ତ୍ଵଯା ପୁତ୍ରୋ ମମ ଦ୍ଵିଜ
ତାପରେ ସେ କହିଲେ, 'ତୁମେ ମୋ ପୁଅକୁ ବହୁତ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଦେଖୁଛ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ।'