ଅଥ ତେ ମୁନଯଃ ସର୍ଵେ ଗାଲଵପ୍ରମୁଖା ନୃପ 7.3.39.
ତାପରେ ସମସ୍ତ ମୁନିମାନେ, ଗାଳବଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ, ହେ ରାଜା,
କସ୍ମାତ୍ସକ୍ତୂନ୍ପ୍ରମୁକ୍ତ୍ଵା ତ୍ଵଂ ନାନ୍ଯଦ୍ଦାତୁମିହେଚ୍ଛସି
ତୁମେ ଯବ ଚୁଣା ଦେଇ, ଅନ୍ୟ କିଛି ଦେବାକୁ କାହିଁକି ଇଚ୍ଛା କରୁନାହାଁ?
ସକ୍ତୁଦାନସ୍ଯ ମାହାତ୍ମ୍ଯଂ ମୁନୀନାଂ ଭାଵିତାତ୍ମନାମ୍
ଶୁଦ୍ଧ ମନବଳିତ ମୁନିମାନେ ଯବ ଚୁଣା ଦାନର ମହିମାକୁ ଜାଣନ୍ତି।
ପୂର୍ଵଂ ଭକ୍ତ୍ଯା ଵିହୀନସ୍ଯ ଶୁନା ଵୈ ସକ୍ତଵୋ ହୃତାଃ
ପୂର୍ବେ ଯେତେବେଳେ ଭକ୍ତି ନଥିଲା, ସେତେବେଳେ ତାଙ୍କର ଯବ ଚୁଣା କୁକୁର ନେଇଯାଇଥିଲା।
ସାଂପ୍ରତଂ ଭକ୍ତିଦ ତ୍ତାନାଂ କିଂ ସ୍ଯାଜ୍ଜାନାମି ନୋ ଫଲମ୍ ତୀର୍ଥେଽସ୍ମିନ୍ଭକ୍ତିସଂଯୁକ୍ତଃ ସତ୍ଯେନାତ୍ମାନମାଲଭେ
ଏବେ ଭକ୍ତି ସହିତ ଦାନ କରିଥିବା ଲୋକମାନେ କେମିତି ଫଳ ପାଇବେ, ଏହା ମୁଁ ଜାଣେନି। ଏହି ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନରେ ଭକ୍ତିରେ ଏକତା ହୋଇ, ସତ୍ୟରେ ମୁଁ ନିଜକୁ ଅନୁଭବ କରେ।
ପୁଲସ୍ତ୍ଯ ଉଵାଚ ତତସ୍ତେ ମୁନଯୋ ହୃଷ୍ଟାଃ ସାଧୁସାଧ୍ଵିତି ଚାବ୍ରୁଵନ୍
ପୁଲସ୍ତ୍ୟ କହିଲେ — ତାପରେ ସେଇ ଋଷିମାନେ ଆନନ୍ଦିତ ହୋଇ, ‘ଭଲ ହେଲା! ଭଲ ହେଲା!’ ବୋଲି କହିଲେ।
ଏଷ ପ୍ରଭାଵୋ ରାଜର୍ଷେ ସକ୍ତୁଦାନସ୍ଯ କୀର୍ତ୍ତିତଃ
ହେ ରାଜା ଋଷି, ଏହି ହେଉଛି ଚିଡ଼ା ଦାନର ଶକ୍ତି, ଯେପରି ମୁଁ ଏଠାରେ କହିଲି।
ଯଶ୍ଚୈତଚ୍ଛୃଣୁଯାଦ୍ଭକ୍ତ୍ଯା କଥ୍ଯମାନଂ ଦ୍ଵିଜାନନାତ୍
ଏହି କଥାକୁ ଯେଉଁଠି ଦ୍ୱିଜମାନେ ଭକ୍ତି ସହିତ କହନ୍ତି, ଯିଏ ଭକ୍ତିରେ ଶୁଣିଥାଏ,
ଯସ୍ମିନ୍ଦୃଷ୍ଟେ ସଦା ମର୍ତ୍ଯଃ ସୁରୂପଃ ସୁପ୍ରଭୋ ଭଵେତ୍
ଯାହାକୁ ଦେଖିଲେ, ମଣିଷ ସଦା ସୁନ୍ଦର ଓ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୋଇଯାଏ,
ଵାଲଖିଲ୍ଯାଶ୍ରମଂ ପ୍ରାପ୍ତୋ ଯତ୍ର ଲିଂଗଂ ପପାତ ହ
ସେ ବାଳଖିଲ୍ୟ ଋଷିଙ୍କ ଆଶ୍ରମକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ, ଯେଉଁଠି ଲିଙ୍ଗ ପଡ଼ିଥିଲା।
ସ କଥଂ ପୂଜିତସ୍ତେନ ଶଂଭୁର୍ମେ କୌତୁକଂ ମହତ୍
ସେଠାରେ ସେ କିପରି ଶିବଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ? ଏଥିରେ ମୋର ବଡ଼ ଆଗ୍ରହ ଅଛି।
ଦର୍ଶଯନ୍ନାତ୍ମନୋ ବାଣଂ ତସ୍ଯାସୌ ପୃଷ୍ଠତଃ ସ୍ଥିତଃ
ନିଜ ବାଣ ଦେଖାଇ, ସେ ତାଙ୍କ ପଛରେ ଦଢ଼ି ରହିଲେ।
ତତୋ ଵାରାଣସୀଂ ପ୍ରାପ୍ତସ୍ତଦ୍ଭଯାତ୍ତ୍ରିପୁରାଂତକଃ
ତାପରେ, ଭୟରେ ତ୍ରିପୁରାସୁର ନାଶକ ବାରାଣସୀକୁ ଗଲେ।
ତତଃ ପ୍ରଯାଗମାପନ୍ନଃ କେଦାରଂ ଚ ତତଃ ପରମ୍
ସେଠାରୁ ପ୍ରୟାଗକୁ, ଏବଂ ତାହାଠାରୁ କେଦାରକୁ ଗଲେ।
ଗୋକର୍ଣଂ ଚ ପ୍ରଭାସଂ ଚ ପୁଣ୍ଯଂ ଚ କୃମିଜାଂଗଲମ୍
ଗୋକର୍ଣ୍ଣ, ପ୍ରଭାସ ଏବଂ ପବିତ୍ର କ୍ରିମିଜାଙ୍ଗଲକୁ ମଧ୍ୟ ଗଲେ।
କିଂ ଵା ତେନ ବହୂକ୍ତେନ ତୀର୍ଥାନ୍ଯାଯତନାନି ଚ
ଏତେ ତୀର୍ଥ ଓ ଦେବସ୍ଥାନ ଗଣନା କରିବାର କଣ ଦରକାର?
ଯତ୍ରଯତ୍ର ମହାଦେଵସ୍ତଦ୍ଭଯାନ୍ନୃପ ଗଚ୍ଛତି
ହେ ରାଜା, ଯେଉଁଠି ମହାଦେବ ଭୟରେ ଯାଆନ୍ତି, ସେଠି,
କସ୍ଯଚିତ୍ତ୍ଵଥକାଲସ୍ଯ ପୁନଃ ପ୍ରାପ୍ତୋଽର୍ବୁଦଂ ପ୍ରତି ଆକୁଂଚିତୈକପାଦଂ ଚ ସ୍ଥିରଦୃଷ୍ଟିଂ ନୃପୋ ତ୍ତମ ॥ 7.3.40.
କିଛି ସମୟ ପରେ ସେ ପୁଣି ଅର୍ବୁଦ ପାଖକୁ ଆସି, ଗୋଟିଏ ପାଦ ଭିତରେ ଟାଣି, ଦୃଢ଼ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଦଢ଼ି ରହିଲେ, ହେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରାଜା।
ଅଥାଽସୌ ଭଗଵାଞ୍ଛାଂତଃ ପ୍ରିଯାଦୁଃଖସମନ୍ଵିତଃ
ତାପରେ, ସେ ଭଗବାନ ଶାନ୍ତ ହୋଇ, ପ୍ରିୟାଙ୍କ ଦୁଃଖ ଓ ଆନନ୍ଦରେ ଭରିଥିଲେ।
ତସ୍ଯ କୋପାଭିଭୂତସ୍ଯ ତୃତୀଯାନ୍ନଯନାନ୍ନୃପ
ତାଙ୍କୁ କ୍ରୋଧ ଆକ୍ରାନ୍ତ କରିଥିଲା, ଏବଂ ତୃତୀୟ ଚକ୍ଷୁରୁ, ହେ ରାଜା,
ସଚାପଃ ସଶରୋ ରାଜଂସ୍ତସ୍ମିନ୍ପର୍ଵତରୋଧସି
ଧନୁଷ ଓ ବାଣ ସହିତ, ହେ ରାଜା, ସେଇ ପାହାଡ଼ର ଢାଳାରେ,
କୈଲାସଂ ପର୍ଵତଶ୍ରେଷ୍ଠଂ ଜଗାମ ସୁରପୂଜିତଃ ଵ୍ଯଲପତ୍କରୁଣଂ ଦୀନା ପତିଶୋକପରି ପ୍ଲୁତା
ସେ ଦେବତାମାନେ ପୂଜିଥିବା ପାହାଡ଼ମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ କୈଳାସକୁ ଗଲେ। ସେ, ସ୍ୱାମୀଙ୍କ ଶୋକରେ ଦୁଃଖିତ ହୋଇ, କଷ୍ଟରେ କରୁଣ ଭାବେ କାନ୍ଦିଲେ।
ତତୋ ଦାରୂଣି ଚାହୃତ୍ଯ ଚିତିଂ କୃତ୍ଵା ନରାଧିପ ତାଵଦାକାଶଗାଂ ଵାଣୀଂ ଶୁଶ୍ରାଵ ଚ ଯଶସ୍ଵିନୀ
ତାପରେ ରାଜା ଜଣେ କାଠ ଆଣି ଚିତା ତିଆରି କଲେ । ସେ ସମୟରେ ଆକାଶରୁ ଏକ ମହିମାମୟୀ ସ୍ୱର ଶୁଣିଲେ ।
ଵାଗୁଵାଚ ଭୂଯଃ ପ୍ରାପ୍ସ୍ଯସି ଭର୍ତ୍ତାରଂ କାମେଂ ତୁଷ୍ଟେନ ଶଂଭୁନା
ସେ ସ୍ୱର କହିଲା: 'ତୁମେ ପୁଣି ଏକଥର ପତି ପାଇବେ, ଶିବଙ୍କ କୃପାରେ, ଯିଏ ତୁମର ଭକ୍ତିରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହେବେ ।'
ସା ଶ୍ରୁତ୍ଵା ତାଂ ତଦା ଵାଣୀଂ ସମୁତ୍ତସ୍ଥୌ ସମୁମଧ୍ଯମା ଵ୍ରତୈର୍ଦାନୈର୍ଜପୈର୍ହୋମୈରୁପଵାସୈସ୍ତଥା ପରୈଃ
ସେ ସ୍ୱର ଶୁଣି ସେ ସମୟରେ ଶୀଘ୍ର ଉଠିଲେ, ମଧ୍ୟମ ଶରୀର ଥିବା ସେ ଜଣେ ବ୍ରତ, ଦାନ, ଜପ, ହୋମ, ଉପବାସ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ତପସ୍ୟା ଆରମ୍ଭ କଲେ ।
ତତୋ ଵର୍ଷ ସହସ୍ରାଂତେ ତୁଷ୍ଟସ୍ତସ୍ଯା ମହେଶ୍ଵରଃ
ତାପରେ ହଜାର ବର୍ଷ ପରେ ମହେଶ୍ୱର ତାଙ୍କ ଉପରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲେ ।
ଅକ୍ଷତାଂଗଃ ପୁନଃ କାମଃ କାଂତୋ ମେ ଜାଯତାଂ ପତିଃ
ମୋର ପ୍ରିୟ ପତି କାମଦେବଙ୍କୁ ଅଖଣ୍ଡ ଦେହ ସହିତ ପୁଣି ମୋତେ ମିଳିଯାଉ ।
ଏଵମୁକ୍ତେ ତଯା ଵାକ୍ଯେ ତତ୍କ୍ଷଣାତ୍ସମୁପସ୍ଥିତଃ 7.3.40.
ସେ ଏହି କଥା କହିବା ସହିତ, ସେ ତୁରନ୍ତ ସେଠାରେ ପ୍ରକଟ ହେଲେ ।
ଇକ୍ଷୁଯଷ୍ଟିମଯଂ ଚାପଂ ପୁଷ୍ପବାଣସମନ୍ଵିତମ୍
ସେ ଚିନି ଉଖୁ ଦଣ୍ଡର ଧନୁଷ ଧରିଥିଲେ, ଫୁଲର ବାଣ ଲଗାଇଥିଲେ ।
ତତୋ ରତିସମାଯୁକ୍ତଃ ପ୍ରଣିପତ୍ଯ ମହେଶ୍ଵରମ୍
ତାପରେ ରତି ସହିତ ଥିବା କାମଦେବ ମହେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଶାସ୍ତାଙ୍ଗ ପ୍ରଣାମ କଲେ ।