ତସ୍ମାଦ୍ଵଜ୍ରେଣ ଦେଵେନ୍ଦ୍ରସ୍ତଵୈତଲ୍ଲିଂଗମୁତ୍ତମମ୍ 7.3.39.
ତେଣୁ, ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମର ଏହି ଉତ୍ତମ ଲିଙ୍ଗକୁ ବଜ୍ରଦ୍ୱାରା ଆବୃତ କର।
ଏଵଂ କରୋତୁ ଦେଵେନ୍ଦ୍ରଃ ସର୍ଵଧର୍ମଵିଵୃଦ୍ଧଯେ
ସମସ୍ତ ଧର୍ମର ବୃଦ୍ଧି ପାଇଁ ଇନ୍ଦ୍ର ଏପରି କରୁନ୍ତୁ।
ପୁଲସ୍ତ୍ଯ ଉଵାଚ ତତଃ ସଂଛାଦଯାମାସ ଵଜ୍ରେଣ ତ୍ରିଦଶାଧିପଃ
ପୁଲସ୍ତ୍ୟ କହିଲେ: ତାପରେ ଦେବତାମାନଙ୍କର ନାଥ ବଜ୍ରଦ୍ୱାରା ଏହାକୁ ଢାକିଦେଲେ।
ଅଦ୍ଯାପି ଵଜ୍ରସଂସ୍ପର୍ଶାତ୍ତତ୍ସାନ୍ନିଧ୍ଯଂ ଗତୋ ନରଃ
ଆଜିଯାଏଁ ବଜ୍ର ସ୍ପର୍ଶରେ ଏହି ଲିଙ୍ଗର ସାନ୍ନିଧ୍ୟ ଲୋକମାନେ ପାଉଛନ୍ତି।
ମାହାତ୍ମ୍ଯଂ କୀର୍ତିତଂ ଯସ୍ମାତ୍ତଲ୍ଲିଂଗେ ଶଂକରେଣ ତୁ
ଏହି ଲିଙ୍ଗରେ ଶଙ୍କର ତାହାର ମହିମା କଥା କହିଥିଲେ।
ତତଃପ୍ରଭୃତି ଲିଂଗସ୍ଯ ମର୍ତ୍ତ୍ଯେ ପୂଜା ଵ୍ଯଜାଯତ
ସେଠାରୁ ଆରମ୍ଭ କରି ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଲିଙ୍ଗର ପୂଜା ପ୍ରଚଳିତ ହେଲା।
ଏଵମେତତ୍ପୁରାଵୃତ୍ତମର୍ବୁଦେ ପର୍ଵତୋତ୍ତମେ
ଏହି ଘଟଣା ପ୍ରାଚୀନ କାଳରେ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଅର୍ବୁଦ ପର୍ବତରେ ଘଟିଥିଲା।
ଫାଲ୍ଗୁନାନ୍ତଚତୁର୍ଦ୍ଦଶ୍ଯାଂ ନୈଵେଦ୍ଯଂ ନୂତନୈର୍ଯଵୈଃ
ଫାଲ୍ଗୁନ ମାସର ଶେଷ ଚତୁର୍ଦ୍ଦଶୀ ତିଥିରେ ନୂଆ ଯବ ଚୁଣାରେ ନୈବେଦ୍ୟ ଦେବା ଉଚିତ।
ବ୍ରାହ୍ମଣାନ୍ଭୋଜଯେଦ୍ଯସ୍ତୁ ଭକ୍ତ୍ଯା ତସ୍ମିନ୍ନଵୈର୍ଯଵୈଃ
ଯେଉଁଠି ଏହି ଦିନ ଭକ୍ତି ସହିତ ନୂଆ ଯବ ଚୁଣା ଦେଇ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେକୁ ଭୋଜନ କରାଯାଏ,
ତତ୍ର ଦାନଂ ପ୍ରଶଂସନ୍ତି ସକ୍ତୂନାଂ ମୁନିସତ୍ତମାଃ
ସେଠାରେ ଯବ ଚୁଣା ଦାନ କରିବାକୁ ମହାମୁନିମାନେ ବଡ଼ ପ୍ରଶଂସା କରନ୍ତି।
କିଂ ଦାନୈର୍ଵିଵିଧୈର୍ଦତ୍ତୈଃ କିଂ ଯଜ୍ଞୈଶ୍ଚ ସୁଵିସ୍ତରୈଃ 7.3.39.
ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ଦାନ କିମ୍ବା ବିସ୍ତୃତ ଯଜ୍ଞ କରିବାର କ'ଣ ଅର୍ଥ?
ଫାଲ୍ଗୁନାନ୍ତଚତୁର୍ଦ୍ଦଶ୍ଯାଂ ସୁମହେଶ୍ଵରସନ୍ନିଧୌ
ଫାଲ୍ଗୁନ ଶେଷ ଚତୁର୍ଦ୍ଦଶୀ ତିଥିରେ ସୁମହାଦେବଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ,
ଶୃଣୁ ରାଜନ୍ପୁରା ଵୃତ୍ତଂ ତତ୍ରାଶ୍ଚର୍ଯଂ ଯଦୁତ୍ତମମ୍
ହେ ରାଜା, ଏଠାରେ ପୂର୍ବେ ଯାହା ଘଟିଥିଲା, ସେ ଅଦ୍ଭୁତ ଓ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଘଟଣା ଶୁଣ।
ଭିକ୍ଷାର୍ଥମାଗତସ୍ତତ୍ର ଲୋକୈରନ୍ଯୈଃ ସମନ୍ଵିତଃ
ସେଠାକୁ ଅନ୍ୟ ଲୋକମାନେ ସହିତ କେହି ଭିକ୍ଷା ପାଇଁ ଆସିଥିଲେ।
ତତୋ ରୋଗ ପରିକ୍ଲେଶାଦ୍ଭୋଜନଂ ନ ଚକାର ସଃ ସକ୍ତୂନ୍କୃତ୍ଵୋପଧାନେ ତାନ୍ସ ଚ ସୁପ୍ତୋ ନିଶାଗମେ
ତାପରେ ରୋଗ ଯନ୍ତ୍ରଣାରେ ସେ ଭୋଜନ କରିପାରିଲେ ନାହିଁ; ଯବ ଚୁଣା ତିଆରି କରି ତାହାକୁ ଶଯ୍ୟାରେ ରଖି, ରାତି ହେଲେ ସେ ଶୋଇପଡ଼ିଲେ।
ତତୋ ନିଦ୍ରାଭିଭୂତସ୍ଯ ସାରମେଯୋ ଜହାର ଚ
ତାପରେ ଘୁମରେ ଅଭିଭୂତ ହେବାବେଳେ ଏକ କୁକୁର ସେ ଚୁଣାକୁ ନେଇଗଲା।
ଅଥାସୌ ଵିସ୍ମଯାଦ୍ରାଜନ୍ପଂଚତ୍ଵଂ ସମୁପସ୍ଥିତଃ
ତାପରେ, ହେ ରାଜା, ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ସେ ମୃତ୍ୟୁ ସମ୍ମୁଖୀନ ହେଲେ।
ଭୀମୋନାମ ନୃପଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦମଯନ୍ତୀପିତା ହି ଯଃ
ସେ ଭୀମ ନାମକ ଥିଲେ, ହେ ରାଜା, ଯିଏ ଦମୟନ୍ତୀଙ୍କ ପିତା।
ଫାଲ୍ଗୁନାଂତଚତୁର୍ଦଶ୍ଯାଂ ଵର୍ଷେ ଵର୍ଷେ ଜଗାମ ସଃ
ଫାଲ୍ଗୁନ ଶେଷ ଚତୁର୍ଦ୍ଦଶୀ ତିଥିରେ ପ୍ରତିବର୍ଷ ସେ ସେଠାକୁ ଯାଉଥିଲେ।
ଅଚଲେଶ୍ଵରସାନ୍ନିଧ୍ଯେ ଦଦୌ ସକ୍ତୂଂସ୍ତତୋ ବହୂନ୍
ଅଚଳେଶ୍ୱରଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ସେ ବହୁତ ଯବ ଚୁଣା ଦାନ କରିଥିଲେ।
ଅଥ ତେ ମୁନଯଃ ସର୍ଵେ ଗାଲଵପ୍ରମୁଖା ନୃପ 7.3.39.
ତାପରେ ସମସ୍ତ ମୁନିମାନେ, ଗାଳବଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ, ହେ ରାଜା,
କସ୍ମାତ୍ସକ୍ତୂନ୍ପ୍ରମୁକ୍ତ୍ଵା ତ୍ଵଂ ନାନ୍ଯଦ୍ଦାତୁମିହେଚ୍ଛସି
ତୁମେ ଯବ ଚୁଣା ଦେଇ, ଅନ୍ୟ କିଛି ଦେବାକୁ କାହିଁକି ଇଚ୍ଛା କରୁନାହାଁ?
ସକ୍ତୁଦାନସ୍ଯ ମାହାତ୍ମ୍ଯଂ ମୁନୀନାଂ ଭାଵିତାତ୍ମନାମ୍
ଶୁଦ୍ଧ ମନବଳିତ ମୁନିମାନେ ଯବ ଚୁଣା ଦାନର ମହିମାକୁ ଜାଣନ୍ତି।
ପୂର୍ଵଂ ଭକ୍ତ୍ଯା ଵିହୀନସ୍ଯ ଶୁନା ଵୈ ସକ୍ତଵୋ ହୃତାଃ
ପୂର୍ବେ ଯେତେବେଳେ ଭକ୍ତି ନଥିଲା, ସେତେବେଳେ ତାଙ୍କର ଯବ ଚୁଣା କୁକୁର ନେଇଯାଇଥିଲା।
ସାଂପ୍ରତଂ ଭକ୍ତିଦ ତ୍ତାନାଂ କିଂ ସ୍ଯାଜ୍ଜାନାମି ନୋ ଫଲମ୍ ତୀର୍ଥେଽସ୍ମିନ୍ଭକ୍ତିସଂଯୁକ୍ତଃ ସତ୍ଯେନାତ୍ମାନମାଲଭେ
ଏବେ ଭକ୍ତି ସହିତ ଦାନ କରିଥିବା ଲୋକମାନେ କେମିତି ଫଳ ପାଇବେ, ଏହା ମୁଁ ଜାଣେନି। ଏହି ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନରେ ଭକ୍ତିରେ ଏକତା ହୋଇ, ସତ୍ୟରେ ମୁଁ ନିଜକୁ ଅନୁଭବ କରେ।
ପୁଲସ୍ତ୍ଯ ଉଵାଚ ତତସ୍ତେ ମୁନଯୋ ହୃଷ୍ଟାଃ ସାଧୁସାଧ୍ଵିତି ଚାବ୍ରୁଵନ୍
ପୁଲସ୍ତ୍ୟ କହିଲେ — ତାପରେ ସେଇ ଋଷିମାନେ ଆନନ୍ଦିତ ହୋଇ, ‘ଭଲ ହେଲା! ଭଲ ହେଲା!’ ବୋଲି କହିଲେ।
ଏଷ ପ୍ରଭାଵୋ ରାଜର୍ଷେ ସକ୍ତୁଦାନସ୍ଯ କୀର୍ତ୍ତିତଃ
ହେ ରାଜା ଋଷି, ଏହି ହେଉଛି ଚିଡ଼ା ଦାନର ଶକ୍ତି, ଯେପରି ମୁଁ ଏଠାରେ କହିଲି।
ଯଶ୍ଚୈତଚ୍ଛୃଣୁଯାଦ୍ଭକ୍ତ୍ଯା କଥ୍ଯମାନଂ ଦ୍ଵିଜାନନାତ୍
ଏହି କଥାକୁ ଯେଉଁଠି ଦ୍ୱିଜମାନେ ଭକ୍ତି ସହିତ କହନ୍ତି, ଯିଏ ଭକ୍ତିରେ ଶୁଣିଥାଏ,
ଯସ୍ମିନ୍ଦୃଷ୍ଟେ ସଦା ମର୍ତ୍ଯଃ ସୁରୂପଃ ସୁପ୍ରଭୋ ଭଵେତ୍
ଯାହାକୁ ଦେଖିଲେ, ମଣିଷ ସଦା ସୁନ୍ଦର ଓ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୋଇଯାଏ,
ଵାଲଖିଲ୍ଯାଶ୍ରମଂ ପ୍ରାପ୍ତୋ ଯତ୍ର ଲିଂଗଂ ପପାତ ହ
ସେ ବାଳଖିଲ୍ୟ ଋଷିଙ୍କ ଆଶ୍ରମକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ, ଯେଉଁଠି ଲିଙ୍ଗ ପଡ଼ିଥିଲା।