କଥଂ ଭୂଯଃ ପ୍ରଗୃହ୍ଣାମି ଯାଵଚ୍ଛୁଦ୍ଧିର୍ନ ଜାଯତେ ॥ 7.3.39.
ଶୁଦ୍ଧି ହେବା ପୂର୍ବରୁ କିପରି ମୁଁ ଏହାକୁ ପୁନି ଉଠାଇପାରିବି?
ଶକ୍ତୋଽହଂ ଵାଲଖିଲ୍ଯାନାଂ ନିଗ୍ରହଂ କର୍ତ୍ତୁମଞ୍ଜସା
ମୁଁ ସହଜରେ ବାଳଖିଲ୍ୟମାନଙ୍କୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିପାରିବି।
ଅଚଲଂ ଲିଂଗମେତଦ୍ଧି ନୋଦ୍ଧର୍ତ୍ତୁଂ ଶକ୍ଯତେ ଵିଭୋ
କିନ୍ତୁ ଏହି ଲିଙ୍ଗଟି ଅଚଳ, ଏହାକୁ କେହି ଉଖଣିପାରିବେ ନାହିଁ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ।
ଯଦି ମେ ତ୍ଵଂ ପୁରା ଲିଂଗଂ ପୂଜଯେଥାଃ ପିତାମହ
ଯଦି ତୁମେ, ପିତାମହ, ମୋ ପାଇଁ ପୂର୍ବରୁ ଏହି ଲିଙ୍ଗର ପୂଜା କରିଥାନ୍ତୁ,
ତତୋ ନୌ ଶାଂତିମାଗଚ୍ଛେଜ୍ଜଗତ୍ସ୍ଥାଵରଜଂଗମମ୍
ତେବେ ଆମ ପାଖରେ ଓ ସମସ୍ତ ଚରାଚର ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ପାଖରେ ଶାନ୍ତି ଆସିଥାନ୍ତା।
ତତସ୍ତଂ ପୂଜଯାମାସ ବ୍ରହ୍ମା ପୂର୍ଵଂ ସୁଭକ୍ତିତଃ
ତାପରେ ବ୍ରହ୍ମା ଗଭୀର ଭକ୍ତିସହିତ ପ୍ରଥମେ ଏହାର ପୂଜା କଲେ।
ବ୍ରହ୍ମଣୋଽନନ୍ତରଂ ଵିଷ୍ଣୁସ୍ତତଃ ଶକ୍ର ସ୍ତତୋଽପରେ
ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ପରେ ବିଷ୍ଣୁ, ତାପରେ ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ପୂଜା କଲେ।
ତତସ୍ତେ ଦାରୁଣୋତ୍ପାତା ଉପଶାଂତାଶ୍ଚ ତତ୍କ୍ଷଣାତ୍
ତାପରେ ସେଇ ଭୟଙ୍କର ଅପଶକୁନଗୁଡ଼ିକ ତୁରନ୍ତ ଶାନ୍ତ ହେଇଗଲା।
ଅଥୋଵାଚ ମହାଦେଵଃ ସର୍ଵାଂସ୍ତାଂସ୍ତ୍ରିଦଶାଲଯାନ୍
ତାପରେ ମହାଦେବ ସମସ୍ତ ଦେବଲୋକବାସୀଙ୍କୁ କହିଲେ।
ସ୍ଵର୍ଗଂ ଯାସ୍ଯଂତି ଦେଵେଶ ନାଶଂ ଯାସ୍ଯତି କିଲ୍ବିଷମ୍
ହେ ଦେବତାମାନଙ୍କର ନାଥ, ସେମାନେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯିବେ ଓ ତାଙ୍କର ପାପ ନଶ୍ଟ ହେବ।
ତସ୍ମାଦ୍ଵଜ୍ରେଣ ଦେଵେନ୍ଦ୍ରସ୍ତଵୈତଲ୍ଲିଂଗମୁତ୍ତମମ୍ 7.3.39.
ତେଣୁ, ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମର ଏହି ଉତ୍ତମ ଲିଙ୍ଗକୁ ବଜ୍ରଦ୍ୱାରା ଆବୃତ କର।
ଏଵଂ କରୋତୁ ଦେଵେନ୍ଦ୍ରଃ ସର୍ଵଧର୍ମଵିଵୃଦ୍ଧଯେ
ସମସ୍ତ ଧର୍ମର ବୃଦ୍ଧି ପାଇଁ ଇନ୍ଦ୍ର ଏପରି କରୁନ୍ତୁ।
ପୁଲସ୍ତ୍ଯ ଉଵାଚ ତତଃ ସଂଛାଦଯାମାସ ଵଜ୍ରେଣ ତ୍ରିଦଶାଧିପଃ
ପୁଲସ୍ତ୍ୟ କହିଲେ: ତାପରେ ଦେବତାମାନଙ୍କର ନାଥ ବଜ୍ରଦ୍ୱାରା ଏହାକୁ ଢାକିଦେଲେ।
ଅଦ୍ଯାପି ଵଜ୍ରସଂସ୍ପର୍ଶାତ୍ତତ୍ସାନ୍ନିଧ୍ଯଂ ଗତୋ ନରଃ
ଆଜିଯାଏଁ ବଜ୍ର ସ୍ପର୍ଶରେ ଏହି ଲିଙ୍ଗର ସାନ୍ନିଧ୍ୟ ଲୋକମାନେ ପାଉଛନ୍ତି।
ମାହାତ୍ମ୍ଯଂ କୀର୍ତିତଂ ଯସ୍ମାତ୍ତଲ୍ଲିଂଗେ ଶଂକରେଣ ତୁ
ଏହି ଲିଙ୍ଗରେ ଶଙ୍କର ତାହାର ମହିମା କଥା କହିଥିଲେ।
ତତଃପ୍ରଭୃତି ଲିଂଗସ୍ଯ ମର୍ତ୍ତ୍ଯେ ପୂଜା ଵ୍ଯଜାଯତ
ସେଠାରୁ ଆରମ୍ଭ କରି ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଲିଙ୍ଗର ପୂଜା ପ୍ରଚଳିତ ହେଲା।
ଏଵମେତତ୍ପୁରାଵୃତ୍ତମର୍ବୁଦେ ପର୍ଵତୋତ୍ତମେ
ଏହି ଘଟଣା ପ୍ରାଚୀନ କାଳରେ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଅର୍ବୁଦ ପର୍ବତରେ ଘଟିଥିଲା।
ଫାଲ୍ଗୁନାନ୍ତଚତୁର୍ଦ୍ଦଶ୍ଯାଂ ନୈଵେଦ୍ଯଂ ନୂତନୈର୍ଯଵୈଃ
ଫାଲ୍ଗୁନ ମାସର ଶେଷ ଚତୁର୍ଦ୍ଦଶୀ ତିଥିରେ ନୂଆ ଯବ ଚୁଣାରେ ନୈବେଦ୍ୟ ଦେବା ଉଚିତ।
ବ୍ରାହ୍ମଣାନ୍ଭୋଜଯେଦ୍ଯସ୍ତୁ ଭକ୍ତ୍ଯା ତସ୍ମିନ୍ନଵୈର୍ଯଵୈଃ
ଯେଉଁଠି ଏହି ଦିନ ଭକ୍ତି ସହିତ ନୂଆ ଯବ ଚୁଣା ଦେଇ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେକୁ ଭୋଜନ କରାଯାଏ,
ତତ୍ର ଦାନଂ ପ୍ରଶଂସନ୍ତି ସକ୍ତୂନାଂ ମୁନିସତ୍ତମାଃ
ସେଠାରେ ଯବ ଚୁଣା ଦାନ କରିବାକୁ ମହାମୁନିମାନେ ବଡ଼ ପ୍ରଶଂସା କରନ୍ତି।
କିଂ ଦାନୈର୍ଵିଵିଧୈର୍ଦତ୍ତୈଃ କିଂ ଯଜ୍ଞୈଶ୍ଚ ସୁଵିସ୍ତରୈଃ 7.3.39.
ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ଦାନ କିମ୍ବା ବିସ୍ତୃତ ଯଜ୍ଞ କରିବାର କ'ଣ ଅର୍ଥ?
ଫାଲ୍ଗୁନାନ୍ତଚତୁର୍ଦ୍ଦଶ୍ଯାଂ ସୁମହେଶ୍ଵରସନ୍ନିଧୌ
ଫାଲ୍ଗୁନ ଶେଷ ଚତୁର୍ଦ୍ଦଶୀ ତିଥିରେ ସୁମହାଦେବଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ,
ଶୃଣୁ ରାଜନ୍ପୁରା ଵୃତ୍ତଂ ତତ୍ରାଶ୍ଚର୍ଯଂ ଯଦୁତ୍ତମମ୍
ହେ ରାଜା, ଏଠାରେ ପୂର୍ବେ ଯାହା ଘଟିଥିଲା, ସେ ଅଦ୍ଭୁତ ଓ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଘଟଣା ଶୁଣ।
ଭିକ୍ଷାର୍ଥମାଗତସ୍ତତ୍ର ଲୋକୈରନ୍ଯୈଃ ସମନ୍ଵିତଃ
ସେଠାକୁ ଅନ୍ୟ ଲୋକମାନେ ସହିତ କେହି ଭିକ୍ଷା ପାଇଁ ଆସିଥିଲେ।
ତତୋ ରୋଗ ପରିକ୍ଲେଶାଦ୍ଭୋଜନଂ ନ ଚକାର ସଃ ସକ୍ତୂନ୍କୃତ୍ଵୋପଧାନେ ତାନ୍ସ ଚ ସୁପ୍ତୋ ନିଶାଗମେ
ତାପରେ ରୋଗ ଯନ୍ତ୍ରଣାରେ ସେ ଭୋଜନ କରିପାରିଲେ ନାହିଁ; ଯବ ଚୁଣା ତିଆରି କରି ତାହାକୁ ଶଯ୍ୟାରେ ରଖି, ରାତି ହେଲେ ସେ ଶୋଇପଡ଼ିଲେ।
ତତୋ ନିଦ୍ରାଭିଭୂତସ୍ଯ ସାରମେଯୋ ଜହାର ଚ
ତାପରେ ଘୁମରେ ଅଭିଭୂତ ହେବାବେଳେ ଏକ କୁକୁର ସେ ଚୁଣାକୁ ନେଇଗଲା।
ଅଥାସୌ ଵିସ୍ମଯାଦ୍ରାଜନ୍ପଂଚତ୍ଵଂ ସମୁପସ୍ଥିତଃ
ତାପରେ, ହେ ରାଜା, ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ସେ ମୃତ୍ୟୁ ସମ୍ମୁଖୀନ ହେଲେ।
ଭୀମୋନାମ ନୃପଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦମଯନ୍ତୀପିତା ହି ଯଃ
ସେ ଭୀମ ନାମକ ଥିଲେ, ହେ ରାଜା, ଯିଏ ଦମୟନ୍ତୀଙ୍କ ପିତା।
ଫାଲ୍ଗୁନାଂତଚତୁର୍ଦଶ୍ଯାଂ ଵର୍ଷେ ଵର୍ଷେ ଜଗାମ ସଃ
ଫାଲ୍ଗୁନ ଶେଷ ଚତୁର୍ଦ୍ଦଶୀ ତିଥିରେ ପ୍ରତିବର୍ଷ ସେ ସେଠାକୁ ଯାଉଥିଲେ।
ଅଚଲେଶ୍ଵରସାନ୍ନିଧ୍ଯେ ଦଦୌ ସକ୍ତୂଂସ୍ତତୋ ବହୂନ୍
ଅଚଳେଶ୍ୱରଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ସେ ବହୁତ ଯବ ଚୁଣା ଦାନ କରିଥିଲେ।