ଚକ୍ରୁରାଲିଂଗନଂ କାଶ୍ଚିଚ୍ଚୁମ୍ବନଂ ଚ ତଥାପରାଃ 7.3.39.
କିଛି ଜଣେ ତାଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ, ଆଉ କିଛି ଜଣେ ଚୁମ୍ବନ କଲେ।
ସ ଚାପି ଭଗଵାଞ୍ଛମ୍ଭୁର୍ନିଷ୍କାମଃ ପରମେଶ୍ଵରଃ
କିନ୍ତୁ ଭଗବାନ୍ ଶମ୍ଭୁ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଈଶ୍ୱର, ସମସ୍ତ ଆକାଂକ୍ଷାରୁ ମୁକ୍ତ ଥିଲେ।
ସ ଚାପି ଭଗଵାଚ୍ଛଂଭୁସ୍ତାସାଂ ସରତି ପ୍ରାଙ୍ମୁଖଃ
ସେଇ ଭଗବାନ୍ ଶମ୍ଭୁ ତାଙ୍କ ଆଗରେ ଚାଲିଯାଉଥିଲେ।
ଅଥ ତେ ମୁନଯୋ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଵିକୃତିଂ ଦାରସଂଭଵାମ୍
ତାପରେ, ମୁନିମାନେ ଜଣେ ଦେଖିଲେ ଯେ ଜନାନୀମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଅସାଧାରଣ ଆଚରଣ ହେଉଛି।
ଦଦୁଃ ଶାପଂ ସୁସଂତପ୍ତାଃ କଲତ୍ରାର୍ଥେ ପରଂତପ
ସେମାନେ ଜନାନୀମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଅତି ଦୁଃଖିତ ହୋଇ ଶାପ ଦେଲେ, ହେ ଶତ୍ରୁଦଳନ।
ଵିଡମ୍ବଯସି ନୋ ଦାରାନଜସ୍ରଂ ଚାସ୍ଯ ଦର୍ଶନାତ୍
ତୁମେ ଆମ ଜନାନୀମାନଙ୍କ ସହ ଆମକୁ ଉପହାସ କରୁଛ, ଏବଂ ତୁମ ସଦାରଣ ଉପସ୍ଥିତିରୁ ଏହା ଘଟୁଛି।
ବ୍ରହ୍ମଵାକ୍ଯେନ ରାଜର୍ଷେ ଚକମ୍ପେ ଵସୁଧା ତତଃ
ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର କଥାରେ, ହେ ରାଜା ଋଷି, ସେଇବେଳେ ପୃଥିବୀ କମ୍ପିତ ହେଲା।
ତତୋ ଦେଵଗଣାଃ ସର୍ଵେ ଭଯତ୍ରସ୍ତା ନରାଧିପ
ତାପରେ, ସମସ୍ତ ଦେବମାନେ ଭୟରେ ତରସିଯାଇଥିଲେ, ହେ ରାଜା।
ତତ ପିତାମହଂ ଜଗ୍ମୁ ସ୍ତସ୍ମୈ ସର୍ଵଂ ନ୍ଯଵେଦଯନ୍
ସେମାନେ ପିତାମହଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ ଏବଂ ସମସ୍ତ କଥା ତାଙ୍କୁ କହିଦେଲେ।
କିଂ ନିମିତ୍ତଂ ସୁରଶ୍ରେଷ୍ଠ ନ ଜାନୀମୋ ଵଯଂ ପ୍ରଭୋ
ହେ ପ୍ରଭୁ, ହେ ଦେବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ, ଏହାର କାରଣ କଣ ଆମେ ଜାଣିନାହୁଁ।
ଅବ୍ରଵୀତ୍ପାତିତଂ ଲିଂଗଂ ଵାଲଖିଲ୍ଯୈଃ ପିନାକିନଃ 7.3.39.
ସେ କହିଲେ: ବାଳଖିଲ୍ୟମାନେ ପିନାକଧାରୀଙ୍କ ଲିଙ୍ଗକୁ ପଡ଼ିଦେଇଛନ୍ତି।
ତସ୍ମାନ୍ମଯା ସମାଯୁକ୍ତାଃ ସର୍ଵେ ତତ୍ର ଦିଵୌକସଃ
ଏହିକାରଣରୁ, ମୁଁ ସମସ୍ତ ଦେବମାନେଂକୁ ସେଠାରେ ଏକତ୍ର କରିଛି।
ଯାଵନ୍ନୋ ଜାଯତେ ଲୋକେ ପ୍ରଲଯୋଽ କାଲସଂଭଵଃ
ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଅକାଳ ପ୍ରଳୟ ନ ହୁଏ, ସେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଏହି ଲୋକରେ।
ଵାଲଖିଲ୍ଯାଶ୍ରମେ ଯତ୍ର ତଲ୍ଲିଂଗଂ ନିପପାତ ହ
ଯେଉଁଠି ବାଳଖିଲ୍ୟମାନଙ୍କ ଆଶ୍ରମରେ ସେଇ ଲିଙ୍ଗ ପଡ଼ିଥିଲା, ସେଠି।
ନମସ୍ତେ ସର୍ଵଵାସାଯ ସର୍ଵଯଜ୍ଞମଯାଯ ଚ
ସମସ୍ତଠାରେ ବସିଥିବା ଏବଂ ସମସ୍ତ ଯଜ୍ଞର ସ୍ୱରୂପ ଥିବା ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।
ସର୍ଵେଶ୍ଵରାଯ ଦେଵାଯ ପରମଜ୍ଯୋତିଷେ ନମଃ
ସମସ୍ତଙ୍କ ନାଥ, ଦେବତା, ପରମ ଜ୍ୟୋତି ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।
ତ୍ର୍ଯଂବକାଯ ଚ ଭୀମାଯ ପିନାକଵରପାଣଯେ
ତ୍ରୟମ୍ବକ, ଭୀମ ଏବଂ ପିନାକଧାରୀ ଭଗବାନ୍ଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।
ସଂସାରେ ଵିବୁଧଶ୍ରେଷ୍ଠ ଜଗତ୍ସ୍ଥାଵରଜଂଗମମ୍ ଯତ୍ତ୍ଵଯା ନ ପ୍ରଭୋ ଵ୍ଯାପ୍ତଂ ସୃଷ୍ଟିସଂହାରକାରଣାତ୍
ହେ ଦେବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ, ଏହି ସଂସାରରେ ଚଳନଶୀଳ ଓ ଅଚଳ ଯେଉଁ କିଛି ଅଛି, ସୃଷ୍ଟି ଓ ସଂହାର ପାଇଁ ପ୍ରଭୁ ତୁମେ ଯାହାକୁ ବ୍ୟାପ୍ତ କରନାହାଁ।
ପୃଥିଵ୍ଯାଦୀନି ଭୂତାନି ତ୍ଵଯା ସୃଷ୍ଟାନି କାମତଃ
ପୃଥିବୀ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଭୂତପଦାର୍ଥଗୁଡ଼ିକୁ ତୁମେ ନିଜ ଇଚ୍ଛାଅନୁସାରେ ସୃଷ୍ଟି କରିଥିଲେ।
ପ୍ରସୀଦ ଭଗଵଂସ୍ତସ୍ମାଲ୍ଲିଂଗମେତତ୍ସୁରେଶ୍ଵର
ଏହି ଲିଙ୍ଗରେ କୃପା କର, ଦେବତାମାନଙ୍କର ନାଥ।
କଥଂ ଭୂଯଃ ପ୍ରଗୃହ୍ଣାମି ଯାଵଚ୍ଛୁଦ୍ଧିର୍ନ ଜାଯତେ ॥ 7.3.39.
ଶୁଦ୍ଧି ହେବା ପୂର୍ବରୁ କିପରି ମୁଁ ଏହାକୁ ପୁନି ଉଠାଇପାରିବି?
ଶକ୍ତୋଽହଂ ଵାଲଖିଲ୍ଯାନାଂ ନିଗ୍ରହଂ କର୍ତ୍ତୁମଞ୍ଜସା
ମୁଁ ସହଜରେ ବାଳଖିଲ୍ୟମାନଙ୍କୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିପାରିବି।
ଅଚଲଂ ଲିଂଗମେତଦ୍ଧି ନୋଦ୍ଧର୍ତ୍ତୁଂ ଶକ୍ଯତେ ଵିଭୋ
କିନ୍ତୁ ଏହି ଲିଙ୍ଗଟି ଅଚଳ, ଏହାକୁ କେହି ଉଖଣିପାରିବେ ନାହିଁ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ।
ଯଦି ମେ ତ୍ଵଂ ପୁରା ଲିଂଗଂ ପୂଜଯେଥାଃ ପିତାମହ
ଯଦି ତୁମେ, ପିତାମହ, ମୋ ପାଇଁ ପୂର୍ବରୁ ଏହି ଲିଙ୍ଗର ପୂଜା କରିଥାନ୍ତୁ,
ତତୋ ନୌ ଶାଂତିମାଗଚ୍ଛେଜ୍ଜଗତ୍ସ୍ଥାଵରଜଂଗମମ୍
ତେବେ ଆମ ପାଖରେ ଓ ସମସ୍ତ ଚରାଚର ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ପାଖରେ ଶାନ୍ତି ଆସିଥାନ୍ତା।
ତତସ୍ତଂ ପୂଜଯାମାସ ବ୍ରହ୍ମା ପୂର୍ଵଂ ସୁଭକ୍ତିତଃ
ତାପରେ ବ୍ରହ୍ମା ଗଭୀର ଭକ୍ତିସହିତ ପ୍ରଥମେ ଏହାର ପୂଜା କଲେ।
ବ୍ରହ୍ମଣୋଽନନ୍ତରଂ ଵିଷ୍ଣୁସ୍ତତଃ ଶକ୍ର ସ୍ତତୋଽପରେ
ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ପରେ ବିଷ୍ଣୁ, ତାପରେ ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ପୂଜା କଲେ।
ତତସ୍ତେ ଦାରୁଣୋତ୍ପାତା ଉପଶାଂତାଶ୍ଚ ତତ୍କ୍ଷଣାତ୍
ତାପରେ ସେଇ ଭୟଙ୍କର ଅପଶକୁନଗୁଡ଼ିକ ତୁରନ୍ତ ଶାନ୍ତ ହେଇଗଲା।
ଅଥୋଵାଚ ମହାଦେଵଃ ସର୍ଵାଂସ୍ତାଂସ୍ତ୍ରିଦଶାଲଯାନ୍
ତାପରେ ମହାଦେବ ସମସ୍ତ ଦେବଲୋକବାସୀଙ୍କୁ କହିଲେ।
ସ୍ଵର୍ଗଂ ଯାସ୍ଯଂତି ଦେଵେଶ ନାଶଂ ଯାସ୍ଯତି କିଲ୍ବିଷମ୍
ହେ ଦେବତାମାନଙ୍କର ନାଥ, ସେମାନେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯିବେ ଓ ତାଙ୍କର ପାପ ନଶ୍ଟ ହେବ।