ଯତ୍ର ସଂକ୍ଷଯମାଯାତି ସର୍ଵଂ ତତ୍ରାଶୁଭଂ କୃତମ୍ ତଦ୍ରୋମସଂଖ୍ଯଯାସ୍ଵର୍ଗେ ସ ପୁମାନ୍ଵସତି ଧ୍ରୁଵମ୍
ଏଠାରେ କୌଣସି ଅଶୁଭ କାମ କରାଯାଇଥିଲେ, ସେସବୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ନଶ୍ଟ ହୋଇଯାଏ; ଦେହର ଲୋମ ଗଣନା ଯେତେ, ସେତେ ଦିନ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଲୋକ ସ୍ୱର୍ଗରେ ବାସ କରେ।
ଲିଂଗଂ ସଂସ୍ଥାପଯାମାସ ସ୍ଥିରରୂପୋ ମହେଶ୍ଵରଃ
ଅବିକଳ ରୂପ ଧାରଣ କରିଥିବା ମହାଦେବ ଏଠାରେ ଲିଙ୍ଗ ପ୍ରତିଷ୍ଠା କଲେ।
କସ୍ମାତ୍ତତ୍ପାତିତଂ ଲିଂଗଂ ଵାଲଖିଲ୍ଯୈର୍ମହାତ୍ମଭିଃ
ବାଲଖିଲ୍ୟ ମହାପୁରୁଷମାନେ ସେଇ ଲିଙ୍ଗକୁ କାହିଁକି ଭୂମିରେ ପକାଇଥିଲେ?
ଏତନ୍ମେ କୌତୁକଂ ସର୍ଵଂ ଯଥାଵଦ୍ଵକ୍ତୁମର୍ହସି
ମୋତେ ଏହି ସମସ୍ତ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ କଥା ସଠିକ୍ ଭାବେ କହ।
ଅତ୍ର ତେ କୀର୍ତଯିଷ୍ଯାମି ପୂର୍ଵଵୃତ୍ତଂ କଥାଂତରମ୍
ଏଠାରେ ମୁଁ ତୁମକୁ ଆଉ ଏକ ପୁରୁଣା କଥା କହିବି।
ଯଦା ପଞ୍ଚତ୍ଵମାପନ୍ନା ସତୀ ସତ୍ଯପରାକ୍ରମା
ଯେତେବେଳେ ସତୀ, ସତ୍ୟରେ ଅଟୁଟ ଥିଲେ, ସେ ଦେହ ଛାଡ଼ିଲେ,
ତଦା କାମୋ ଦ୍ରୁତଂ ଗୃହ୍ଯ ପୁଷ୍ପଚାପଂ ତମଭ୍ଯଗାତ୍
ସେତେବେଳେ କାମଦେବ, ପୁଷ୍ପଧନୁ ନେଇ, ତାଙ୍କ ପାଖକୁ ତୁରନ୍ତ ଆସିଲେ।
ଆପତନ୍ତଂ ଭଯାତ୍ତସ୍ଯ ପ୍ରଣଷ୍ଟସ୍ତ୍ରିପୁରାଂତକଃ
ତାଙ୍କୁ ଦୃତଗତିରେ ଆସୁଥିବା ଦେଖି, ତ୍ରିପୁରାସୁର ନାଶକ ଭୟରେ ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇଗଲେ।
ଵାଲଖିଲ୍ଯାଶ୍ରମଂ ପ୍ରାପ୍ତଃ ପୁଣ୍ଯଂ ସଦ୍ଵୃକ୍ଷଶୋଭିତମ୍
ସେ ବାଲଖିଲ୍ୟମାନଙ୍କର ପବିତ୍ର ଆଶ୍ରମକୁ, ଶୁଭ୍ର ବୃକ୍ଷରେ ଶୋଭିତ, ପହଞ୍ଚିଲେ।
ଦିଗ୍ଵାସାଃ ସୁପ୍ରିଯାଲାପସ୍ତତସ୍ତାଃ କାମମୋହିତାଃ ବଭୂଵୁଶ୍ଚାନିଶଂ ରାଜନ୍ମାଂ ଭଜସ୍ଵେତି ଚାବ୍ରୁଵନ୍
ଦିଗମ୍ବରାବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧି, ମଧୁର କଥା କହୁଥିବା, ସେଇ ନାରୀମାନେ କାମବଶ ମୋହିତ ହୋଇ, ସଦା 'ହେ ରାଜା, ଆମ ସହ ରମଣ କର' ବୋଲି କହୁଥିଲେ।
ଚକ୍ରୁରାଲିଂଗନଂ କାଶ୍ଚିଚ୍ଚୁମ୍ବନଂ ଚ ତଥାପରାଃ 7.3.39.
କିଛି ଜଣେ ତାଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ, ଆଉ କିଛି ଜଣେ ଚୁମ୍ବନ କଲେ।
ସ ଚାପି ଭଗଵାଞ୍ଛମ୍ଭୁର୍ନିଷ୍କାମଃ ପରମେଶ୍ଵରଃ
କିନ୍ତୁ ଭଗବାନ୍ ଶମ୍ଭୁ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଈଶ୍ୱର, ସମସ୍ତ ଆକାଂକ୍ଷାରୁ ମୁକ୍ତ ଥିଲେ।
ସ ଚାପି ଭଗଵାଚ୍ଛଂଭୁସ୍ତାସାଂ ସରତି ପ୍ରାଙ୍ମୁଖଃ
ସେଇ ଭଗବାନ୍ ଶମ୍ଭୁ ତାଙ୍କ ଆଗରେ ଚାଲିଯାଉଥିଲେ।
ଅଥ ତେ ମୁନଯୋ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଵିକୃତିଂ ଦାରସଂଭଵାମ୍
ତାପରେ, ମୁନିମାନେ ଜଣେ ଦେଖିଲେ ଯେ ଜନାନୀମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଅସାଧାରଣ ଆଚରଣ ହେଉଛି।
ଦଦୁଃ ଶାପଂ ସୁସଂତପ୍ତାଃ କଲତ୍ରାର୍ଥେ ପରଂତପ
ସେମାନେ ଜନାନୀମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଅତି ଦୁଃଖିତ ହୋଇ ଶାପ ଦେଲେ, ହେ ଶତ୍ରୁଦଳନ।
ଵିଡମ୍ବଯସି ନୋ ଦାରାନଜସ୍ରଂ ଚାସ୍ଯ ଦର୍ଶନାତ୍
ତୁମେ ଆମ ଜନାନୀମାନଙ୍କ ସହ ଆମକୁ ଉପହାସ କରୁଛ, ଏବଂ ତୁମ ସଦାରଣ ଉପସ୍ଥିତିରୁ ଏହା ଘଟୁଛି।
ବ୍ରହ୍ମଵାକ୍ଯେନ ରାଜର୍ଷେ ଚକମ୍ପେ ଵସୁଧା ତତଃ
ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର କଥାରେ, ହେ ରାଜା ଋଷି, ସେଇବେଳେ ପୃଥିବୀ କମ୍ପିତ ହେଲା।
ତତୋ ଦେଵଗଣାଃ ସର୍ଵେ ଭଯତ୍ରସ୍ତା ନରାଧିପ
ତାପରେ, ସମସ୍ତ ଦେବମାନେ ଭୟରେ ତରସିଯାଇଥିଲେ, ହେ ରାଜା।
ତତ ପିତାମହଂ ଜଗ୍ମୁ ସ୍ତସ୍ମୈ ସର୍ଵଂ ନ୍ଯଵେଦଯନ୍
ସେମାନେ ପିତାମହଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ ଏବଂ ସମସ୍ତ କଥା ତାଙ୍କୁ କହିଦେଲେ।
କିଂ ନିମିତ୍ତଂ ସୁରଶ୍ରେଷ୍ଠ ନ ଜାନୀମୋ ଵଯଂ ପ୍ରଭୋ
ହେ ପ୍ରଭୁ, ହେ ଦେବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ, ଏହାର କାରଣ କଣ ଆମେ ଜାଣିନାହୁଁ।
ଅବ୍ରଵୀତ୍ପାତିତଂ ଲିଂଗଂ ଵାଲଖିଲ୍ଯୈଃ ପିନାକିନଃ 7.3.39.
ସେ କହିଲେ: ବାଳଖିଲ୍ୟମାନେ ପିନାକଧାରୀଙ୍କ ଲିଙ୍ଗକୁ ପଡ଼ିଦେଇଛନ୍ତି।
ତସ୍ମାନ୍ମଯା ସମାଯୁକ୍ତାଃ ସର୍ଵେ ତତ୍ର ଦିଵୌକସଃ
ଏହିକାରଣରୁ, ମୁଁ ସମସ୍ତ ଦେବମାନେଂକୁ ସେଠାରେ ଏକତ୍ର କରିଛି।
ଯାଵନ୍ନୋ ଜାଯତେ ଲୋକେ ପ୍ରଲଯୋଽ କାଲସଂଭଵଃ
ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଅକାଳ ପ୍ରଳୟ ନ ହୁଏ, ସେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଏହି ଲୋକରେ।
ଵାଲଖିଲ୍ଯାଶ୍ରମେ ଯତ୍ର ତଲ୍ଲିଂଗଂ ନିପପାତ ହ
ଯେଉଁଠି ବାଳଖିଲ୍ୟମାନଙ୍କ ଆଶ୍ରମରେ ସେଇ ଲିଙ୍ଗ ପଡ଼ିଥିଲା, ସେଠି।
ନମସ୍ତେ ସର୍ଵଵାସାଯ ସର୍ଵଯଜ୍ଞମଯାଯ ଚ
ସମସ୍ତଠାରେ ବସିଥିବା ଏବଂ ସମସ୍ତ ଯଜ୍ଞର ସ୍ୱରୂପ ଥିବା ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।
ସର୍ଵେଶ୍ଵରାଯ ଦେଵାଯ ପରମଜ୍ଯୋତିଷେ ନମଃ
ସମସ୍ତଙ୍କ ନାଥ, ଦେବତା, ପରମ ଜ୍ୟୋତି ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।
ତ୍ର୍ଯଂବକାଯ ଚ ଭୀମାଯ ପିନାକଵରପାଣଯେ
ତ୍ରୟମ୍ବକ, ଭୀମ ଏବଂ ପିନାକଧାରୀ ଭଗବାନ୍ଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।
ସଂସାରେ ଵିବୁଧଶ୍ରେଷ୍ଠ ଜଗତ୍ସ୍ଥାଵରଜଂଗମମ୍ ଯତ୍ତ୍ଵଯା ନ ପ୍ରଭୋ ଵ୍ଯାପ୍ତଂ ସୃଷ୍ଟିସଂହାରକାରଣାତ୍
ହେ ଦେବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ, ଏହି ସଂସାରରେ ଚଳନଶୀଳ ଓ ଅଚଳ ଯେଉଁ କିଛି ଅଛି, ସୃଷ୍ଟି ଓ ସଂହାର ପାଇଁ ପ୍ରଭୁ ତୁମେ ଯାହାକୁ ବ୍ୟାପ୍ତ କରନାହାଁ।
ପୃଥିଵ୍ଯାଦୀନି ଭୂତାନି ତ୍ଵଯା ସୃଷ୍ଟାନି କାମତଃ
ପୃଥିବୀ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଭୂତପଦାର୍ଥଗୁଡ଼ିକୁ ତୁମେ ନିଜ ଇଚ୍ଛାଅନୁସାରେ ସୃଷ୍ଟି କରିଥିଲେ।
ପ୍ରସୀଦ ଭଗଵଂସ୍ତସ୍ମାଲ୍ଲିଂଗମେତତ୍ସୁରେଶ୍ଵର
ଏହି ଲିଙ୍ଗରେ କୃପା କର, ଦେବତାମାନଙ୍କର ନାଥ।