ତତୋ ଦେଵୀ ତ୍ଵରାଯୁକ୍ତା ଯଯୌ ଯତ୍ର ମହେଶ୍ଵରଃ
ତାପରେ ଦେବୀ ଦ୍ରୁତ ହୋଇ, ଯେଉଁଠାରେ ମହେଶ୍ୱର ଥିଲେ ସେଠାକୁ ଯାଇଲେ।
ତାଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା କୋପସଂଯୁକ୍ତାଂ ସମାଯାତାଂ ମହେଶ୍ଵରୀମ୍
କ୍ରୋଧରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ମହେଶ୍ୱରୀ ଆସୁଥିବାକୁ ଦେଖି—
ଆଵଯୋଃ ସଂଗମେ ଦେଵୀ ନାରଦେନ ନିଵେଦିତା
ଏହି ଦୁଇଁଜଣଙ୍କ ମିଳନ ନାରଦଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦେବୀଙ୍କୁ ଜଣାଇଦିଆଗଲା।
ଅତ୍ଯର୍ଥଂ ମାନିନୀ ହ୍ଯେଷା ସାମ୍ନା ଚ ଵଶଵର୍ତିନୀ
ସେ ବହୁତ ଅଭିମାନିନୀ, କିନ୍ତୁ ମୃଦୁ କଥାରେ ନିୟନ୍ତ୍ରଣରେ ଆସନ୍ତି।
ତତ୍କ୍ଷଣାଜ୍ଜାଯତେ ସାଧ୍ଵୀ ତସ୍ମାତ୍ସାମପରା ଭଵ
ସେ ତୁରନ୍ତ ସତୀ ହୋଇଯାନ୍ତି; ତେଣୁ ମୃଦୁ ଭାବରେ ତାଙ୍କୁ ସମ୍ମୁଖୀନ କର।
ଏଵମୁକ୍ତା ଚ ରୁଦ୍ରେଣ ଜାହ୍ନଵୀ ନୃପସତ୍ତମ
ଏଭଳି ରୁଦ୍ରଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ରାଜାମାନ୍ୟ, ଜାହ୍ନବୀ—
ପ୍ରତ୍ଯୁଦ୍ଯଯୌ ସଲଜ୍ଜା ଚ କୃତାଂଜଲିପୁରଃସରା
ସେ ଲଜ୍ଜା ଭରିତ, ହାତ ଜୋଡି ସାମ୍ନାକୁ ଆସିଲେ।
ପୁରାଽହଂ ତଵ କାଂତେନ ନିପତନ୍ତୀ ନଭସ୍ତଲାତ୍
ପୂର୍ବେ, ତୁମ ଆଦର୍ଶ ପ୍ରିୟଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ, ମୁଁ ଆକାଶରୁ ତଳକୁ ପଡିଥିଲି।
ଭଗୀରଥାଭିଧାନସ୍ଯ ତତଃ ସ୍ନେହୋ ଵ୍ଯଵର୍ଧତ
ତାପରେ, ଭଗୀରଥ ନାମକ ତାଙ୍କ ପ୍ରତି ସ୍ନେହ ବଢ଼ିଗଲା।
ଅଧୁନା ତଵ ଵାକ୍ଯେନ ଜାନେଽହଂ ନ ସୁରେଶ୍ଵରି 7.3.38.
ଏବେ, ତୁମ କଥା ଶୁଣି, ମୁଁ ବୁଝିପାରିଲି, ଦେବତାମାନଙ୍କ ରାଣୀ।
ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯସ୍ଯ ପ୍ରଭୁରଯଂ ତନ୍ନିଷ୍କ୍ରମ୍ଯ କଥଞ୍ଚନ
ସେ ତିନି ଲୋକର ନାଥ; ସେଠାରୁ କିପରି ବାହାରିପାରିବେ?
ପ୍ରୋଵାଚ ମଧୁରଂ ଵାକ୍ଯଂ ସତ୍ଯମେତତ୍ତ୍ଵ ଯୋଦିତମ୍
ସେ ମଧୁର କଥା କହିଲେ: 'ତୁମେ ଯାହା କହିଛ, ଏହିଠି ସତ୍ୟ।'
ତସ୍ମାଦ୍ଵରଯ ଭଦ୍ରଂ ତେ ଵରଂ ମତ୍ତୋ ଯଥେପ୍ସିତମ୍
ସେଥିପାଇଁ, ହେ ଶୁଭେ, ତୁମେ ମୋ ପାଖରୁ ଯେଉଁ ଆଶୀର୍ବାଦ ଚାହଁ, ତାହା ଚୟନ କର।
ତସ୍ମାଦେକଂ ଦିନଂ ଦେହି କ୍ରୀଡନାର୍ଥମନେନ ତୁ
ତେଣୁ, ମୁଁ ଏହା ସହ ଖେଳିବା ପାଇଁ ମତେ ଗୋଟିଏ ଦିନ ଦେଉ।
ଚୈତ୍ରଶୁକ୍ଲତ୍ରଯୋଦଶ୍ଯାମହୋରାତ୍ରଂ ସୁରେଶ୍ଵରି
ଚୈତ୍ର ମାସର ଶୁକ୍ଳ ପକ୍ଷର ତ୍ରୟୋଦଶୀ ତିଥିରେ, ହେ ଦେବୀ, ସେହି ଦିନ ଓ ରାତି।
ଶିଵଗଂଗାଭିଧାନଂ ଚ ତସ୍ମାତ୍କୁଣ୍ଡଂ ଧରାତଲେ
ସେଥିଠାରୁ, ପୃଥିବୀରେ ସେଇ କୁଣ୍ଡକୁ 'ଶିବଗଙ୍ଗା' ବୋଲି ଡାକାଯାଏ।
ତତୋ ଵିସର୍ଜଯାମାସ ତାମାଲିଂଗ୍ଯ ମୁହୁର୍ମୁହୁଃ
ତାପରେ, ସେ ତାକୁ ପୁନିପୁନି ଆଲିଙ୍ଗନ କରି, ଛାଡ଼ିଦେଲେ।
ଗତାଯାମଥ ଗଂଗାଯାମଧୋଵକ୍ତ୍ରଂ ସୁଲଜ୍ଜିତମ୍
ଗଙ୍ଗା ଚାଲିଯିବା ପରେ, ସେ ଲଜ୍ଜାରେ ମୁହଁ ନମାଇଲେ।
ଏଵମେତତ୍ପୁରାଵୃତ୍ତଂ ତସ୍ମିନ୍କୁଣ୍ଡେ ନରାଧିପ
ହେ ରାଜା, ପୁରୁଣା କଥାରେ, ସେଇ କୁଣ୍ଡରେ ଏହିପରି ଘଟଣା ଘଟିଥିଲା।
ଶୁକ୍ଲାଯାଂ ଚୈତ୍ରମାସେ ତୁ ସ୍ନାନଂ ତତ୍ର ସମାଚରେତ୍ 7.3.38.
ଚୈତ୍ର ମାସର ଶୁକ୍ଳ ପକ୍ଷରେ, ଏଠାରେ ସ୍ନାନ କରିବା ଉଚିତ।
ଯତ୍ର ସଂକ୍ଷଯମାଯାତି ସର୍ଵଂ ତତ୍ରାଶୁଭଂ କୃତମ୍ ତଦ୍ରୋମସଂଖ୍ଯଯାସ୍ଵର୍ଗେ ସ ପୁମାନ୍ଵସତି ଧ୍ରୁଵମ୍
ଏଠାରେ କୌଣସି ଅଶୁଭ କାମ କରାଯାଇଥିଲେ, ସେସବୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ନଶ୍ଟ ହୋଇଯାଏ; ଦେହର ଲୋମ ଗଣନା ଯେତେ, ସେତେ ଦିନ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଲୋକ ସ୍ୱର୍ଗରେ ବାସ କରେ।
ଲିଂଗଂ ସଂସ୍ଥାପଯାମାସ ସ୍ଥିରରୂପୋ ମହେଶ୍ଵରଃ
ଅବିକଳ ରୂପ ଧାରଣ କରିଥିବା ମହାଦେବ ଏଠାରେ ଲିଙ୍ଗ ପ୍ରତିଷ୍ଠା କଲେ।
କସ୍ମାତ୍ତତ୍ପାତିତଂ ଲିଂଗଂ ଵାଲଖିଲ୍ଯୈର୍ମହାତ୍ମଭିଃ
ବାଲଖିଲ୍ୟ ମହାପୁରୁଷମାନେ ସେଇ ଲିଙ୍ଗକୁ କାହିଁକି ଭୂମିରେ ପକାଇଥିଲେ?
ଏତନ୍ମେ କୌତୁକଂ ସର୍ଵଂ ଯଥାଵଦ୍ଵକ୍ତୁମର୍ହସି
ମୋତେ ଏହି ସମସ୍ତ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ କଥା ସଠିକ୍ ଭାବେ କହ।
ଅତ୍ର ତେ କୀର୍ତଯିଷ୍ଯାମି ପୂର୍ଵଵୃତ୍ତଂ କଥାଂତରମ୍
ଏଠାରେ ମୁଁ ତୁମକୁ ଆଉ ଏକ ପୁରୁଣା କଥା କହିବି।
ଯଦା ପଞ୍ଚତ୍ଵମାପନ୍ନା ସତୀ ସତ୍ଯପରାକ୍ରମା
ଯେତେବେଳେ ସତୀ, ସତ୍ୟରେ ଅଟୁଟ ଥିଲେ, ସେ ଦେହ ଛାଡ଼ିଲେ,
ତଦା କାମୋ ଦ୍ରୁତଂ ଗୃହ୍ଯ ପୁଷ୍ପଚାପଂ ତମଭ୍ଯଗାତ୍
ସେତେବେଳେ କାମଦେବ, ପୁଷ୍ପଧନୁ ନେଇ, ତାଙ୍କ ପାଖକୁ ତୁରନ୍ତ ଆସିଲେ।
ଆପତନ୍ତଂ ଭଯାତ୍ତସ୍ଯ ପ୍ରଣଷ୍ଟସ୍ତ୍ରିପୁରାଂତକଃ
ତାଙ୍କୁ ଦୃତଗତିରେ ଆସୁଥିବା ଦେଖି, ତ୍ରିପୁରାସୁର ନାଶକ ଭୟରେ ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇଗଲେ।
ଵାଲଖିଲ୍ଯାଶ୍ରମଂ ପ୍ରାପ୍ତଃ ପୁଣ୍ଯଂ ସଦ୍ଵୃକ୍ଷଶୋଭିତମ୍
ସେ ବାଲଖିଲ୍ୟମାନଙ୍କର ପବିତ୍ର ଆଶ୍ରମକୁ, ଶୁଭ୍ର ବୃକ୍ଷରେ ଶୋଭିତ, ପହଞ୍ଚିଲେ।
ଦିଗ୍ଵାସାଃ ସୁପ୍ରିଯାଲାପସ୍ତତସ୍ତାଃ କାମମୋହିତାଃ ବଭୂଵୁଶ୍ଚାନିଶଂ ରାଜନ୍ମାଂ ଭଜସ୍ଵେତି ଚାବ୍ରୁଵନ୍
ଦିଗମ୍ବରାବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧି, ମଧୁର କଥା କହୁଥିବା, ସେଇ ନାରୀମାନେ କାମବଶ ମୋହିତ ହୋଇ, ସଦା 'ହେ ରାଜା, ଆମ ସହ ରମଣ କର' ବୋଲି କହୁଥିଲେ।