ଯତ୍ର ସା ଜାହ୍ନଵୀ ଗୁପ୍ତା ତିଷ୍ଠତେ ଭୂପସତ୍ତମ
ଯେଉଁଠି ଗୁପ୍ତ ରୂପେ ଜାହ୍ନବୀ ରହିଛନ୍ତି, ରାଜାଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ,
ତସ୍ଯାଂ ସ୍ନାତୋ ନରଃ ସମ୍ଯକ୍ସର୍ଵତୀର୍ଥଫଲଂ ଲଭେତ୍
ସେଠାରେ ଯେଉଁ ଲୋକ ଭଲଭାବେ ସ୍ନାନ କରେ, ସେ ସମସ୍ତ ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥର ଫଳ ପାଏ।
କସ୍ମିନ୍କାଲେ ସମାଯାତା ପରଂ କୌତୂହଲଂ ହି ମେ
କେଉଁ ସମୟରେ ସେ ଆସିଥିଲେ? ମୋତେ ବହୁତ ଆଗ୍ରହ ହେଉଛି।
ଅର୍ବୁଦେଽସ୍ମିନ୍ସଦା ସ୍ଥେଯମଚଲେନ ତ୍ଵଯା ଵିଭୋ
ଏହି ଅର୍ବୁଦ ପର୍ବତରେ, ତୁମେ ସଦା ଦୃଢ଼ ଭାବେ ରହିବାକୁ ଉଚିତ, ବଳବାନ।
ତତ୍ର ସଂସ୍ଥାପିତେ ଲିଂଗେ ସ୍ଵଯଂ ଦେଵେନ ଶଂଭୁନା
ସେଠାରେ, ଶିବଙ୍କ ନିଜେ ଏକ ଲିଙ୍ଗ ସ୍ଥାପନ କରିଥିଲେ।
ଅତିକୋପସମାଯୁକ୍ତୈଃ କସ୍ମିଂଶ୍ଚିତ୍କାରଣାଂତରେ
ଅତି ରୋଷରେ ଏବଂ ଅନ୍ୟ କିଛି କାରଣରୁ,
ଅଚଲେ ତୁ ମଯାତ୍ରୈଵ ସ୍ଥାତଵ୍ଯଂ ନାତ୍ର ସଂଶଯଃ
ଏହି ପର୍ବତରେ ମୁଁ ନିଶ୍ଚିତ ରହିବି, ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।
ଅଚଲେଶ୍ଵରରୂପସ୍ଯ ଗଂଗା ଚିତ୍ତେ ଵ୍ଯଜାଯତ
ଅଚଳେଶ୍ୱର ରୂପରେ, ଗଙ୍ଗା ମନରେ ଉଦ୍ଭବ ହେଲେ।
ଅଥ ଜାନାତି ନୋ ଗୌରୀ ମାନିନୀ ପରମେଶ୍ଵରୀ
ତାପରେ ଗୌରୀ, ଅହଂକାରିଣୀ ଏବଂ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଦେବୀ, ଏହି କଥା ଜାଣିନଥିଲେ।
ଉପାଯଂ ସୁମହଦ୍ଧ୍ଯାତ୍ଵା ଜାହ୍ନଵୀସଂଗସଂଭଵମ୍ 7.3.38.
ଜାହ୍ନବୀ ସଙ୍ଗ ପାଇଁ ବଡ଼ ଉପାୟ ଭାବିଲେ,
ଅଭିପ୍ରାଯୋଽସ୍ତି ମେ କଶ୍ଚିଜ୍ଜଲାଶ୍ରଯଵ୍ରତୋଦ୍ଭଵଃ
ମୋର ଏକ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ଅଛି, ଯାହା ଜଳ ସମ୍ପର୍କିତ ବ୍ରତରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ।
ତତ୍ରାହଂ ଜଲମଧ୍ଯସ୍ଥଃ ସ୍ଥାସ୍ଯାମି ଜଲତତ୍ପରଃ
ସେଠାରେ, ମୁଁ ଜଳ ମଧ୍ୟରେ ରହିବି, ଜଳରେ ମନ ଲଗାଇ।
ସ୍ଵଚ୍ଛୋଦକସମାକୀର୍ଣଂ ସୁତୀର୍ଥଂ ସୁସୁଖାଵହମ୍
ସ୍ପଷ୍ଟ ଜଳରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ଏହା ଏକ ଉତ୍ତମ ତୀର୍ଥ, ବହୁତ ସୁଖ ଦେଉଥିବା।
ଵ୍ରତଵ୍ଯାଜେନ ଦେଵେଶୋ ଵିଵେଶ ତଦନନ୍ତରମ୍
ବ୍ରତର ଉପଲକ୍ଷ୍ୟରେ, ଦେବତାମାନଙ୍କର ମହାପ୍ରଭୁ ସେଠାକୁ ସତ୍ୱରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ସା ଧ୍ଯାତା ତତ୍କ୍ଷଣାତ୍ତତ୍ର ଶିଵେନ ସହ ସଂଗତା
ସେ ଧ୍ୟାନ କରିବା ସହିତ, ସେଠାରେ ତୁରନ୍ତ ଶିବଙ୍କ ସହ ଏକତ୍ରିତ ହେଲେ।
ଵ୍ରତଵ୍ଯାଜେନ ରାଜେନ୍ଦ୍ର ନ ତୁ ଗୌରୀ ଵ୍ଯଜାନତ କୈଵଲ୍ଯଜ୍ଞାନସଂପନ୍ନସ୍ତତ୍ରାଯାତଃ ପରିଭ୍ରମନ୍
ଏହି ବ୍ରତର ଉପଲକ୍ଷେ, ରାଜା, ଗୌରୀ ତାଙ୍କୁ ଚିହ୍ନି ପାରିଲେ ନାହିଁ; ମୁକ୍ତିର ଜ୍ଞାନରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ସେଠିକୁ ଘୁରୁଛନ୍ତି।
ସ ତୁ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ମହାଦେଵଂ ଜଲସ୍ଥଂ ଵ୍ରତଧାରିଣମ୍
ସେ ମହାଦେବଙ୍କୁ ଜଳରେ ବ୍ରତ ରଖିଥିବା ଦେଖିଲେ।
ଵକ୍ତ୍ରନେତ୍ରଵିକାରୋଽଯଂ କିମସ୍ଯ ଵ୍ରତଧାରିଣଃ
ଏହି ବ୍ରତୀଙ୍କ ମୁହଁ ଓ ଆଖିର ଏହି ପରିବର୍ତ୍ତନ କାହିଁକି?
ଅଥାଽପଶ୍ଯଦ୍ଧ୍ଯାନଦୃଷ୍ଟ୍ଯା ଗଂଗାସକ୍ତଂ ମହେଶ୍ଵରମ୍
ତାପରେ ଧ୍ୟାନ ଦୃଷ୍ଟିରେ, ସେ ଗଙ୍ଗାରେ ଲୀନ ମହେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।
ତଦା ସ କଥଯାମାସ ସର୍ଵଂ ହରଵିଚେଷ୍ଟିତମ୍ ॥ 7.3.38.
ତାପରେ ସେ ହରଙ୍କ ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ ବିବରଣୀ କହିଦେଲେ।
ତତୋ ଦେଵୀ ତ୍ଵରାଯୁକ୍ତା ଯଯୌ ଯତ୍ର ମହେଶ୍ଵରଃ
ତାପରେ ଦେବୀ ଦ୍ରୁତ ହୋଇ, ଯେଉଁଠାରେ ମହେଶ୍ୱର ଥିଲେ ସେଠାକୁ ଯାଇଲେ।
ତାଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା କୋପସଂଯୁକ୍ତାଂ ସମାଯାତାଂ ମହେଶ୍ଵରୀମ୍
କ୍ରୋଧରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ମହେଶ୍ୱରୀ ଆସୁଥିବାକୁ ଦେଖି—
ଆଵଯୋଃ ସଂଗମେ ଦେଵୀ ନାରଦେନ ନିଵେଦିତା
ଏହି ଦୁଇଁଜଣଙ୍କ ମିଳନ ନାରଦଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦେବୀଙ୍କୁ ଜଣାଇଦିଆଗଲା।
ଅତ୍ଯର୍ଥଂ ମାନିନୀ ହ୍ଯେଷା ସାମ୍ନା ଚ ଵଶଵର୍ତିନୀ
ସେ ବହୁତ ଅଭିମାନିନୀ, କିନ୍ତୁ ମୃଦୁ କଥାରେ ନିୟନ୍ତ୍ରଣରେ ଆସନ୍ତି।
ତତ୍କ୍ଷଣାଜ୍ଜାଯତେ ସାଧ୍ଵୀ ତସ୍ମାତ୍ସାମପରା ଭଵ
ସେ ତୁରନ୍ତ ସତୀ ହୋଇଯାନ୍ତି; ତେଣୁ ମୃଦୁ ଭାବରେ ତାଙ୍କୁ ସମ୍ମୁଖୀନ କର।
ଏଵମୁକ୍ତା ଚ ରୁଦ୍ରେଣ ଜାହ୍ନଵୀ ନୃପସତ୍ତମ
ଏଭଳି ରୁଦ୍ରଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ରାଜାମାନ୍ୟ, ଜାହ୍ନବୀ—
ପ୍ରତ୍ଯୁଦ୍ଯଯୌ ସଲଜ୍ଜା ଚ କୃତାଂଜଲିପୁରଃସରା
ସେ ଲଜ୍ଜା ଭରିତ, ହାତ ଜୋଡି ସାମ୍ନାକୁ ଆସିଲେ।
ପୁରାଽହଂ ତଵ କାଂତେନ ନିପତନ୍ତୀ ନଭସ୍ତଲାତ୍
ପୂର୍ବେ, ତୁମ ଆଦର୍ଶ ପ୍ରିୟଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ, ମୁଁ ଆକାଶରୁ ତଳକୁ ପଡିଥିଲି।
ଭଗୀରଥାଭିଧାନସ୍ଯ ତତଃ ସ୍ନେହୋ ଵ୍ଯଵର୍ଧତ
ତାପରେ, ଭଗୀରଥ ନାମକ ତାଙ୍କ ପ୍ରତି ସ୍ନେହ ବଢ଼ିଗଲା।
ଅଧୁନା ତଵ ଵାକ୍ଯେନ ଜାନେଽହଂ ନ ସୁରେଶ୍ଵରି 7.3.38.
ଏବେ, ତୁମ କଥା ଶୁଣି, ମୁଁ ବୁଝିପାରିଲି, ଦେବତାମାନଙ୍କ ରାଣୀ।