ତେ ଭିତ୍ତ୍ଵା ଧରଣୀପୃଷ୍ଠଂ ପର୍ଵତେ ତଦନନ୍ତରମ୍ 7.3.37.
ପର୍ବତ ଉପରେ ସେମାନେ ପୃଥିବୀର ମାଟିକୁ ଭେଦିଦେଲେ।
ତତୋ ଧୃତଵ୍ରତାଃ ସର୍ଵେ ଦେଵୀ ଭକ୍ତିପରାଯଣାଃ
ତାପରେ ସମସ୍ତେ ନିଜ ନିୟମରେ ଅଟୁଟ ରହି, ଦେବୀଙ୍କୁ ଭକ୍ତିଭାବରେ ଅନୁସରଣ କରିଲେ।
ତସ୍ଥୁସ୍ତତ୍ର ସଦା ହୋମଂ କୁର୍ଵନ୍ତୋ ଜାପ୍ଯମୁତ୍ତମମ୍
ସେମାନେ ସେଠାରେ ସଦା ରହି, ଅଗ୍ନିକୁ ହୋମ କରୁଥିଲେ ଏବଂ ଉତ୍ତମ ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରୁଥିଲେ।
ଦନ୍ତୋଲୂଖଲିନଃ କେଚିଦଶ୍ମକୁଟ୍ଟାସ୍ତଥା ପରେ
କିଛି ଲୋକ ଦାନ୍ତକୁ ଉଲୁଖଳ ଭାବେ ବ୍ୟବହାର କରୁଥିଲେ, ଅନ୍ୟମାନେ ପଥରରେ ଚେପି ଭାଙ୍ଗୁଥିଲେ।
ଗୀତଂ ଵାଦ୍ଯଂ ତଥା ଚକ୍ରୁରନ୍ଯେ ଦେଵାଃ ପୁରସ୍ତଦା
ଅନ୍ୟ କିଛି ଦେବତା ସାମ୍ନାରେ ଗୀତ ଏବଂ ବାଦ୍ୟ ଚାଲାଇଥିଲେ।
ତତୋ ଦେଵୀ ସୁସନ୍ତୁଷ୍ଟା ଵାକ୍ଯମେତଦୁଵାଚ ହ
ତାପରେ ଦେବୀ ବହୁତ ଖୁସି ହୋଇ, ଏହି କଥା କହିଲେ।
ଦେଵ୍ଯୁଵାଚ ପରିତୁଷ୍ଟାସ୍ମି ଵୋ ଵତ୍ସାଃ କିମର୍ଥଂ ତପ୍ଯତେ ତପଃ
ଦେବୀ କହିଲେ: 'ମୁଁ ତୁମେମାନେ ଉପରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ। ଏହି ତପସ୍ୟା କାହିଁକି କରୁଛ?'
ନାଗରାଜସମାଦେଶାଚ୍ଛରଣଂ ତ୍ଵାଂ ସମାଗତାଃ
ନାଗରାଜଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ ଆମେ ତୁମ ପାଖକୁ ଆଶ୍ରୟ ନେବାକୁ ଆସିଛୁ।
ସା ତ୍ଵଂ ରକ୍ଷ ଭଯାତ୍ତସ୍ମାଚ୍ଛାପଵହ୍ନିସମୁଦ୍ଭଵାତ୍ ପାରିକ୍ଷିତସ୍ଯ ଯଜ୍ଞେ ଵଃ ପାଵକୋ ଭକ୍ଷଯିଷ୍ଯତି
ତୁମେ ଆମକୁ ଶାପ ଓ ଅଗ୍ନିର ଭୟରୁ ରକ୍ଷା କର; ପାରିକ୍ଷିତଙ୍କ ଯଜ୍ଞରେ ଅଗ୍ନି ତୁମେମାନେକୁ ଭସ୍ମ କରିଦେବ।
ସଂତିଷ୍ଠତ ଵିନା ଭୀତ୍ଯା ଭୋଗାନ୍ଭୁଙ୍ଧ୍ଵଂ ସୁପୁଷ୍କଲାନ୍
ଭୟ ଛାଡ଼ି ଏଠାରେ ରୁହ, ଏବଂ ବହୁତ ଆନନ୍ଦ ଉପଭୋଗ କର।
ସମାପ୍ତେ ଚ କ୍ରତୌ ଭୂଯୋ ଗଂତାରଃ ସ୍ଵଂ ନିକେତନମ୍ 7.3.37.
ଯେତେବେଳେ ଯଜ୍ଞ ସମାପ୍ତ ହେବ, ପୁଣି ତୁମେମାନେ ନିଜ ଘରକୁ ଫେରିଯିବ।
ନାଗହ୍ରଦଂ ତୁ ତତ୍ତୀର୍ଥମେତଦ୍ଭାଵି ଧରାତଲେ
ନାଗହ୍ରଦ ନାମକ ଏହି ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନ ପୃଥିବୀରେ ପ୍ରକଟ ହେବ।
କରିଷ୍ଯତି ନରଃ ସ୍ନାନଂ ତସ୍ଯ ନାହିକୃତଂ ଭଯମ୍
ଯେଉଁଠାରେ ଯିଏ ସ୍ନାନ କରିବ, ସେଠାରେ ତାଙ୍କୁ କୌଣସି ଭୟ ହେବ ନାହିଁ।
ଯେ ଭୋଗା ଭୂତଲେ ଖ୍ଯାତା ଯେ ଦିଵ୍ଯା ଯେ ଚ ମାନୁଷାଃ
ପୃଥିବୀରେ ଯେଉଁମାନେ ଆନନ୍ଦ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ଦେବତା ହେଉ କିମ୍ବା ମନୁଷ୍ୟ, ସମସ୍ତ
ଦେଵ୍ଯାଃ ଶରଣମାପନ୍ନାସ୍ତସ୍ଥୁସ୍ତତ୍ର ନଗୋତ୍ତମେ
ଯେମାନେ ଦେବୀଙ୍କ ଆଶ୍ରୟ ନେଇଥିଲେ, ସେମାନେ ସେଇ ଉତ୍ତମ ପର୍ବତରେ ରହିଲେ।
ତତଃ କାଲେନ ମହତା ସତ୍ରେ ପାରିକ୍ଷିତସ୍ଯ ଚ
ତାପରେ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପରେ, ପାରିକ୍ଷିତଙ୍କ ଯଜ୍ଞ ସମୟରେ,
ଦେଵ୍ଯା ଚୈଵାଭ୍ଯନୁଜ୍ଞାତାଃ ପ୍ରଣିପତ୍ଯ ମୁହୁର୍ମୁହୁଃ
ଦେବୀଙ୍କର ଅନୁମତି ମିଳିବା ପରେ, ସେମାନେ ବାରମ୍ବାର ଶୀର୍ଷ ନମାଇଲେ।
ଅଦ୍ଯାପି କୃଷ୍ଣପଂଚମ୍ଯାଂ ଶ୍ରାଵଣେ ମାସି ପାର୍ଥିଵ
ଏଠାରେ ଏଉଁ ଦିନ ଯେଉଁଠି ଶ୍ରାବଣ ମାସର କୃଷ୍ଣ ପଞ୍ଚମୀ ତିଥିରେ, ରାଜା,
ତସ୍ମାତ୍ସର୍ଵପ୍ରଯତ୍ନେନ ଶ୍ରାଦ୍ଧଂ ତତ୍ର ସମାଚରେତ୍
ସେଠାରେ ସମସ୍ତ ଉଦ୍ୟମରେ ଶ୍ରାଦ୍ଧ କରିବା ଉଚିତ।
ଇତି ଶ୍ରୀସ୍କାନ୍ଦେ ମହାପୁରାଣ ଏକାଶୀତିସାହସ୍ର୍ଯାଂ ସଂହିତାଯାଂ ସପ୍ତମେ ପ୍ରଭାସଖଣ୍ଡେ ତୃତୀଯେଽର୍ବୁଦଖଣ୍ଡେ ନାଗୋଦ୍ଭଵତୀର୍ଥମାହାତ୍ମ୍ଯ ଵର୍ଣନଂନାମ ସପ୍ତତ୍ରିଂଶୋଽଧ୍ଯାଯଃ
ଏଭଳି ଏକାଶୀହଜାର ଶ୍ରୀ ସ୍କନ୍ଦ ପୁରାଣର ସପ୍ତମ ପ୍ରଭାସ ଖଣ୍ଡର ତୃତୀୟ ଅର୍ବୁଦ ଖଣ୍ଡରେ ନାଗୋଦ୍ଭବ ତୀର୍ଥର ମହିମା ବର୍ଣ୍ଣନା ନାମକ ସତତ୍ରିଶତମ ଅଧ୍ୟାୟ ସମାପ୍ତ।
ଯତ୍ର ସା ଜାହ୍ନଵୀ ଗୁପ୍ତା ତିଷ୍ଠତେ ଭୂପସତ୍ତମ
ଯେଉଁଠି ଗୁପ୍ତ ରୂପେ ଜାହ୍ନବୀ ରହିଛନ୍ତି, ରାଜାଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ,
ତସ୍ଯାଂ ସ୍ନାତୋ ନରଃ ସମ୍ଯକ୍ସର୍ଵତୀର୍ଥଫଲଂ ଲଭେତ୍
ସେଠାରେ ଯେଉଁ ଲୋକ ଭଲଭାବେ ସ୍ନାନ କରେ, ସେ ସମସ୍ତ ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥର ଫଳ ପାଏ।
କସ୍ମିନ୍କାଲେ ସମାଯାତା ପରଂ କୌତୂହଲଂ ହି ମେ
କେଉଁ ସମୟରେ ସେ ଆସିଥିଲେ? ମୋତେ ବହୁତ ଆଗ୍ରହ ହେଉଛି।
ଅର୍ବୁଦେଽସ୍ମିନ୍ସଦା ସ୍ଥେଯମଚଲେନ ତ୍ଵଯା ଵିଭୋ
ଏହି ଅର୍ବୁଦ ପର୍ବତରେ, ତୁମେ ସଦା ଦୃଢ଼ ଭାବେ ରହିବାକୁ ଉଚିତ, ବଳବାନ।
ତତ୍ର ସଂସ୍ଥାପିତେ ଲିଂଗେ ସ୍ଵଯଂ ଦେଵେନ ଶଂଭୁନା
ସେଠାରେ, ଶିବଙ୍କ ନିଜେ ଏକ ଲିଙ୍ଗ ସ୍ଥାପନ କରିଥିଲେ।
ଅତିକୋପସମାଯୁକ୍ତୈଃ କସ୍ମିଂଶ୍ଚିତ୍କାରଣାଂତରେ
ଅତି ରୋଷରେ ଏବଂ ଅନ୍ୟ କିଛି କାରଣରୁ,
ଅଚଲେ ତୁ ମଯାତ୍ରୈଵ ସ୍ଥାତଵ୍ଯଂ ନାତ୍ର ସଂଶଯଃ
ଏହି ପର୍ବତରେ ମୁଁ ନିଶ୍ଚିତ ରହିବି, ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।
ଅଚଲେଶ୍ଵରରୂପସ୍ଯ ଗଂଗା ଚିତ୍ତେ ଵ୍ଯଜାଯତ
ଅଚଳେଶ୍ୱର ରୂପରେ, ଗଙ୍ଗା ମନରେ ଉଦ୍ଭବ ହେଲେ।
ଅଥ ଜାନାତି ନୋ ଗୌରୀ ମାନିନୀ ପରମେଶ୍ଵରୀ
ତାପରେ ଗୌରୀ, ଅହଂକାରିଣୀ ଏବଂ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଦେବୀ, ଏହି କଥା ଜାଣିନଥିଲେ।
ଉପାଯଂ ସୁମହଦ୍ଧ୍ଯାତ୍ଵା ଜାହ୍ନଵୀସଂଗସଂଭଵମ୍ 7.3.38.
ଜାହ୍ନବୀ ସଙ୍ଗ ପାଇଁ ବଡ଼ ଉପାୟ ଭାବିଲେ,