ଚଂଡିକାଯତନେ ପୁଣ୍ଯେ ସେଵଧ୍ଵଂ ହି ମମାଜ୍ଞଯା
ମୋ ଆଜ୍ଞାରେ, ତୁମେ ପବିତ୍ର ଚଣ୍ଡିକା ମନ୍ଦିରରେ ସେବା କର।
ଏଵମୁକ୍ତାସ୍ତତଃ ସର୍ଵେ କାମାଦ୍ଯାସ୍ତେ ଦ୍ରୁତଂ ଯଯୁଃ
ଏଭଳି କହିବା ପରେ, ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ତତ୍କ୍ଷଣାତ୍ ସେଠାରୁ ଚାଲିଗଲେ।
ଏଵଂ ଜ୍ଞାତ୍ଵା ଦ୍ରୁତଂ ଗଚ୍ଛ ତତ୍ର ପାର୍ଥିଵସତ୍ତମ
ଏହି କଥା ଜାଣି, ରାଜାଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସ୍ରେଷ୍ଠ, ତୁମେ ତୁରନ୍ତ ସେଠାକୁ ଯାଅ।
ଯୋ ଯାତି ଚଂଡିକାଂ ଦ୍ରଷ୍ଟୁମବୁର୍ଦଂ ପ୍ରତି ପାର୍ଥିଵ
ହେ ରାଜା, ଯେଉଁଠି ଅବୁର୍ଦ୍ଧରେ ଚଣ୍ଡିକାଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ କେହି ଯାଆନ୍ତି,
ତାରଯିଷ୍ଯତି ନଃ ସର୍ଵାନ୍ସ ପୁତ୍ରୋ ଯ ଇହାଶ୍ରମେ
ଏଠାରେ ଥିବା ସେ ପୁଅ ଆମ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଉଦ୍ଧାର କରିବ।
ଏକଯା ଲଭ୍ଯତେ ରାଜ୍ଯଂ ସ୍ଵର୍ଗଶ୍ଚୈଵ ଦ୍ଵିତୀଯଯା
ଏଠି ଏକ ଦ୍ୱାରା ରାଜ୍ୟ ମିଳେ, ଦ୍ୱିତୀୟ ଦ୍ୱାରା ସ୍ୱର୍ଗ ମିଳେ।
ତସ୍ମାତ୍ସର୍ଵପ୍ରଯତ୍ନେନ ଯାତ୍ରାଂ ତତ୍ର ସମାଚରେତ୍
ସେଥିପାଇଁ, ସମସ୍ତ ପ୍ରୟାସରେ, ସେଠାକୁ ଯିବା ଯାତ୍ରା କରିବା ଉଚିତ।
ପୁନଂତ୍ଯେଵାନ୍ଯତୀର୍ଥାନି ସ୍ନାନଦାନୈରସଂଶଯମ୍ 7.3.36.
ଅନ୍ୟ ତୀର୍ଥଗୁଡ଼ିକୁ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ସ୍ନାନ ଓ ଦାନ ଦ୍ୱାରା ପବିତ୍ର କରାଯାଏ।
ଯଃ ଶୃଣୋତି ସଦାଖ୍ଯାନମେତ ଚ୍ଛ୍ରଦ୍ଧାସମନ୍ଵିତଃ
ଯେଉଁଠି ଏହି କଥାକୁ ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହିତ ସଦା ଶୁଣନ୍ତି,
ଯସ୍ଯୈତତ୍ତିଷ୍ଠତେ ଗେହେ ଲିଖିତଂ ପୁସ୍ତକଂ ନୃପ
ହେ ରାଜା, ଯାହାଙ୍କ ଘରେ ଏହା ପୁସ୍ତକରେ ଲେଖାଯାଇ ରହିଛି,
ପଠତି ଶ୍ରଦ୍ଧଯୋପେତୋ ଯୋ ଵା ଭୂମିପତେ ନରଃ
କିମ୍ବା, ହେ ଭୂମିପତି, ଯିଏ ଏହାକୁ ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହିତ ପଢ଼ନ୍ତି,
ଯତ୍ର ନାଗୈସ୍ତପସ୍ତପ୍ତଂ ରମ୍ଯେ ପର୍ଵତରୋଧସି
ଯେଉଁଠି ନାଗମାନେ ସୁନ୍ଦର ପାହାଡ଼ ଢାଳରେ ତପସ୍ୟା କରିଥିଲେ,
କଦ୍ରୂଶାପଂ ପୁରା ଶ୍ରୁତ୍ଵା ନାଗାଃ ସର୍ଵେ ଭଯାତୁରାଃ
ପୂର୍ବେ କଦ୍ରୁଙ୍କ ଶାପ ଶୁଣି, ସମସ୍ତ ନାଗମାନେ ଭୟରେ ଭରିଯାଇଥିଲେ।
ମାତୃଶାପେନ ସଂତପ୍ତା ଵଯଂ ପନ୍ନଗସତ୍ତମ
ମାଆଁଙ୍କ ଶାପରେ ଆମେ ଦୁଃଖିତ, ହେ ପନ୍ନଗମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସ୍ରେଷ୍ଠ।
ତଯୋକ୍ତଂ ଯେ ତପୋଯୁକ୍ତା ଧର୍ମାତ୍ମାନଃ ସୁସଂଯତାଃ
ସେ କହିଥିଲେ: ଯେଉଁମାନେ ତପସ୍ୟାରେ ଲିନ, ଧର୍ମିକ ଓ ସଂଯମୀ,
ନ ଦହିଷ୍ଯତି ତାନ୍ଵହ୍ନିର୍ଯଜ୍ଞେ ପାରିକ୍ଷିତସ୍ଯ ହି
ପରୀକ୍ଷିତଙ୍କ ଯଜ୍ଞରେ ଅଗ୍ନି ସେମାନଙ୍କୁ ଦହିବ ନାହିଁ।
ତତ୍ର ଯୂଯଂ ତପୋଯୁକ୍ତା ଭଵଧ୍ଵଂ ସୁସମାହିତାଃ
ସେଠାରେ, ତୁମେ ତପସ୍ୟାରେ ଲିନ ଓ ଏକାଗ୍ର ହେଉ।
ଯସ୍ଯାଃ ସଂକୀର୍ତ୍ତନେନାପି ନଶ୍ଯଂତି ଵିପଦୋ ଧ୍ରୁଵମ୍
ଯାହାଙ୍କ ନାମ ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ ମାତ୍ର, ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ସମସ୍ତ ଦୁର୍ଘଟନା ଦୂର ହୁଏ।
ତସ୍ଯାଃ ପ୍ରସାଦତଃ ସର୍ଵେ ଭଵିଷ୍ଯଥ ଗତଜ୍ଵରାଃ ଦୈଵୋ ଵା ମାନୁଷୋ ଵାଽପି ନାନ୍ଯୋ ଵୋ ମୁକ୍ତିକାରକଃ
ତାଙ୍କର କୃପାରେ ତୁମେମାନେ ସମସ୍ତେ ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତ ହେବ। ଦେବତା କିମ୍ବା ମନୁଷ୍ୟ, ଅନ୍ୟ କେହି ମଧ୍ୟ ତୁମକୁ ମୁକ୍ତି ଦେଇପାରିବେ ନାହିଁ।
ପ୍ରଣମ୍ଯ ତଂ ତତୋ ଜଗ୍ମୁରର୍ବୁଦଂ ପର୍ଵତଂ ପ୍ରତି
ସେଠାରେ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି, ସେମାନେ ଆର୍ବୁଦ ପର୍ବତକୁ ଯିବାକୁ ଚାଲିଗଲେ।
ତେ ଭିତ୍ତ୍ଵା ଧରଣୀପୃଷ୍ଠଂ ପର୍ଵତେ ତଦନନ୍ତରମ୍ 7.3.37.
ପର୍ବତ ଉପରେ ସେମାନେ ପୃଥିବୀର ମାଟିକୁ ଭେଦିଦେଲେ।
ତତୋ ଧୃତଵ୍ରତାଃ ସର୍ଵେ ଦେଵୀ ଭକ୍ତିପରାଯଣାଃ
ତାପରେ ସମସ୍ତେ ନିଜ ନିୟମରେ ଅଟୁଟ ରହି, ଦେବୀଙ୍କୁ ଭକ୍ତିଭାବରେ ଅନୁସରଣ କରିଲେ।
ତସ୍ଥୁସ୍ତତ୍ର ସଦା ହୋମଂ କୁର୍ଵନ୍ତୋ ଜାପ୍ଯମୁତ୍ତମମ୍
ସେମାନେ ସେଠାରେ ସଦା ରହି, ଅଗ୍ନିକୁ ହୋମ କରୁଥିଲେ ଏବଂ ଉତ୍ତମ ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରୁଥିଲେ।
ଦନ୍ତୋଲୂଖଲିନଃ କେଚିଦଶ୍ମକୁଟ୍ଟାସ୍ତଥା ପରେ
କିଛି ଲୋକ ଦାନ୍ତକୁ ଉଲୁଖଳ ଭାବେ ବ୍ୟବହାର କରୁଥିଲେ, ଅନ୍ୟମାନେ ପଥରରେ ଚେପି ଭାଙ୍ଗୁଥିଲେ।
ଗୀତଂ ଵାଦ୍ଯଂ ତଥା ଚକ୍ରୁରନ୍ଯେ ଦେଵାଃ ପୁରସ୍ତଦା
ଅନ୍ୟ କିଛି ଦେବତା ସାମ୍ନାରେ ଗୀତ ଏବଂ ବାଦ୍ୟ ଚାଲାଇଥିଲେ।
ତତୋ ଦେଵୀ ସୁସନ୍ତୁଷ୍ଟା ଵାକ୍ଯମେତଦୁଵାଚ ହ
ତାପରେ ଦେବୀ ବହୁତ ଖୁସି ହୋଇ, ଏହି କଥା କହିଲେ।
ଦେଵ୍ଯୁଵାଚ ପରିତୁଷ୍ଟାସ୍ମି ଵୋ ଵତ୍ସାଃ କିମର୍ଥଂ ତପ୍ଯତେ ତପଃ
ଦେବୀ କହିଲେ: 'ମୁଁ ତୁମେମାନେ ଉପରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ। ଏହି ତପସ୍ୟା କାହିଁକି କରୁଛ?'
ନାଗରାଜସମାଦେଶାଚ୍ଛରଣଂ ତ୍ଵାଂ ସମାଗତାଃ
ନାଗରାଜଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ ଆମେ ତୁମ ପାଖକୁ ଆଶ୍ରୟ ନେବାକୁ ଆସିଛୁ।
ସା ତ୍ଵଂ ରକ୍ଷ ଭଯାତ୍ତସ୍ମାଚ୍ଛାପଵହ୍ନିସମୁଦ୍ଭଵାତ୍ ପାରିକ୍ଷିତସ୍ଯ ଯଜ୍ଞେ ଵଃ ପାଵକୋ ଭକ୍ଷଯିଷ୍ଯତି
ତୁମେ ଆମକୁ ଶାପ ଓ ଅଗ୍ନିର ଭୟରୁ ରକ୍ଷା କର; ପାରିକ୍ଷିତଙ୍କ ଯଜ୍ଞରେ ଅଗ୍ନି ତୁମେମାନେକୁ ଭସ୍ମ କରିଦେବ।
ସଂତିଷ୍ଠତ ଵିନା ଭୀତ୍ଯା ଭୋଗାନ୍ଭୁଙ୍ଧ୍ଵଂ ସୁପୁଷ୍କଲାନ୍
ଭୟ ଛାଡ଼ି ଏଠାରେ ରୁହ, ଏବଂ ବହୁତ ଆନନ୍ଦ ଉପଭୋଗ କର।