ଵସଵ ଊଚୁଃ ତ୍ରିରାତ୍ରଂ ଯୋ ନରଃ ସମ୍ଯଗୁପଵାସଂ କରିଷ୍ଯତି 7.3.36.
ବସୁମାନେ କହିଲେ: ଯେଉଁ ନର ଠିକ୍ ଭାବେ ତିନି ରାତି ଉପବାସ କରିବେ,
ଛତ୍ରୋପାନତ୍ପ୍ରଦାତାରସ୍ତେଷାଂ ଲୋକାଃ ସନାତନାଃ
ଯେଉଁମାନେ ଛତା ଓ ଜୁତା ଦାନ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଚିରକାଳର ସ୍ଥାନ ପାଇବେ।
ଭଵିଷ୍ଯତି ଵିଶେଷେଣ ହ୍ଯାଶ୍ରମେ ଲୋକଵିଶ୍ରୁତେ
ସେ ଆଶ୍ରମରେ ବିଶେଷ ଭାବେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେବେ, ଲୋକମାନେ ମଧ୍ୟ ପ୍ରଶଂସା କରିବେ।
ସପ୍ତଜନ୍ମାଂତରାଣ୍ଯେଵ ରୂପଵାନ୍ସ ଭଵିଷ୍ଯତି
ସାତଟି ଜନ୍ମ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସେ ରୂପବାନ୍ ରହିବେ।
ଚାଂଦ୍ରାଯଣସହସ୍ରସ୍ଯ ଫଲଂ ତସ୍ଯ ଭଵିଷ୍ଯତି
ସେ ହଜାର ଚାନ୍ଦ୍ରାୟଣ ବ୍ରତର ଫଳ ପାଇବେ।
ତଦାଜ୍ଞଯା ଦିଵଂ ଜଗ୍ମୁର୍ଦେଵୀ ତତ୍ରୈଵ ସଂସ୍ଥିତା
ସେ ଆଦେଶରେ ଦେବୀ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଚଲିଗଲେ ଏବଂ ସେଠାରେ ରହିଲେ।
ଅଥ ମର୍ତ୍ତ୍ଯା ଦିଵଂ ଜଗ୍ମୁର୍ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଦେଵୀଂ ତଦାଶ୍ରମେ
ତାପରେ ମଣିଷମାନେ ଆଶ୍ରମରେ ଦେବୀଙ୍କୁ ଦେଖି ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଚଲିଗଲେ।
ଅଗ୍ନିଷ୍ଟୋମାଦିକାଃ ସର୍ଵାଃ କ୍ରିଯା ନଷ୍ଟା ଧରାତଲେ
ଅଗ୍ନିଷ୍ଟୋମ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ସମସ୍ତ କ୍ରିୟା ଭୂମିରୁ ହରାଇଗଲା।
ତତୋ ଭୀତଃ ସହସ୍ରାକ୍ଷଃ ସଂମଂତ୍ର୍ଯ ଗୁରୁଣା ସହ 7.3.36.
ତାପରେ ଭୟଭୀତ ସହସ୍ରାକ୍ଷ ତାଙ୍କ ଗୁରୁ ସହିତ ଆଲୋଚନା କଲେ।
ଵ୍ଯାମୋହଂ ଗୃହପୁତ୍ରୋତ୍ଥଂ ତୃଷ୍ଣାମାଯାସମନ୍ଵିତମ୍
ସେ ଘର ଓ ସନ୍ତାନ ଦ୍ୱାରା ଉତ୍ପନ୍ନ ଭ୍ରମ, ତୃଷ୍ଣା ଓ କ୍ଲାନ୍ତିରେ ପୀଡ଼ିତ ହେଉଥିଲେ।
ଚଂଡିକାଯତନେ ପୁଣ୍ଯେ ସେଵଧ୍ଵଂ ହି ମମାଜ୍ଞଯା
ମୋ ଆଜ୍ଞାରେ, ତୁମେ ପବିତ୍ର ଚଣ୍ଡିକା ମନ୍ଦିରରେ ସେବା କର।
ଏଵମୁକ୍ତାସ୍ତତଃ ସର୍ଵେ କାମାଦ୍ଯାସ୍ତେ ଦ୍ରୁତଂ ଯଯୁଃ
ଏଭଳି କହିବା ପରେ, ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ତତ୍କ୍ଷଣାତ୍ ସେଠାରୁ ଚାଲିଗଲେ।
ଏଵଂ ଜ୍ଞାତ୍ଵା ଦ୍ରୁତଂ ଗଚ୍ଛ ତତ୍ର ପାର୍ଥିଵସତ୍ତମ
ଏହି କଥା ଜାଣି, ରାଜାଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସ୍ରେଷ୍ଠ, ତୁମେ ତୁରନ୍ତ ସେଠାକୁ ଯାଅ।
ଯୋ ଯାତି ଚଂଡିକାଂ ଦ୍ରଷ୍ଟୁମବୁର୍ଦଂ ପ୍ରତି ପାର୍ଥିଵ
ହେ ରାଜା, ଯେଉଁଠି ଅବୁର୍ଦ୍ଧରେ ଚଣ୍ଡିକାଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ କେହି ଯାଆନ୍ତି,
ତାରଯିଷ୍ଯତି ନଃ ସର୍ଵାନ୍ସ ପୁତ୍ରୋ ଯ ଇହାଶ୍ରମେ
ଏଠାରେ ଥିବା ସେ ପୁଅ ଆମ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଉଦ୍ଧାର କରିବ।
ଏକଯା ଲଭ୍ଯତେ ରାଜ୍ଯଂ ସ୍ଵର୍ଗଶ୍ଚୈଵ ଦ୍ଵିତୀଯଯା
ଏଠି ଏକ ଦ୍ୱାରା ରାଜ୍ୟ ମିଳେ, ଦ୍ୱିତୀୟ ଦ୍ୱାରା ସ୍ୱର୍ଗ ମିଳେ।
ତସ୍ମାତ୍ସର୍ଵପ୍ରଯତ୍ନେନ ଯାତ୍ରାଂ ତତ୍ର ସମାଚରେତ୍
ସେଥିପାଇଁ, ସମସ୍ତ ପ୍ରୟାସରେ, ସେଠାକୁ ଯିବା ଯାତ୍ରା କରିବା ଉଚିତ।
ପୁନଂତ୍ଯେଵାନ୍ଯତୀର୍ଥାନି ସ୍ନାନଦାନୈରସଂଶଯମ୍ 7.3.36.
ଅନ୍ୟ ତୀର୍ଥଗୁଡ଼ିକୁ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ସ୍ନାନ ଓ ଦାନ ଦ୍ୱାରା ପବିତ୍ର କରାଯାଏ।
ଯଃ ଶୃଣୋତି ସଦାଖ୍ଯାନମେତ ଚ୍ଛ୍ରଦ୍ଧାସମନ୍ଵିତଃ
ଯେଉଁଠି ଏହି କଥାକୁ ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହିତ ସଦା ଶୁଣନ୍ତି,
ଯସ୍ଯୈତତ୍ତିଷ୍ଠତେ ଗେହେ ଲିଖିତଂ ପୁସ୍ତକଂ ନୃପ
ହେ ରାଜା, ଯାହାଙ୍କ ଘରେ ଏହା ପୁସ୍ତକରେ ଲେଖାଯାଇ ରହିଛି,
ପଠତି ଶ୍ରଦ୍ଧଯୋପେତୋ ଯୋ ଵା ଭୂମିପତେ ନରଃ
କିମ୍ବା, ହେ ଭୂମିପତି, ଯିଏ ଏହାକୁ ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହିତ ପଢ଼ନ୍ତି,
ଯତ୍ର ନାଗୈସ୍ତପସ୍ତପ୍ତଂ ରମ୍ଯେ ପର୍ଵତରୋଧସି
ଯେଉଁଠି ନାଗମାନେ ସୁନ୍ଦର ପାହାଡ଼ ଢାଳରେ ତପସ୍ୟା କରିଥିଲେ,
କଦ୍ରୂଶାପଂ ପୁରା ଶ୍ରୁତ୍ଵା ନାଗାଃ ସର୍ଵେ ଭଯାତୁରାଃ
ପୂର୍ବେ କଦ୍ରୁଙ୍କ ଶାପ ଶୁଣି, ସମସ୍ତ ନାଗମାନେ ଭୟରେ ଭରିଯାଇଥିଲେ।
ମାତୃଶାପେନ ସଂତପ୍ତା ଵଯଂ ପନ୍ନଗସତ୍ତମ
ମାଆଁଙ୍କ ଶାପରେ ଆମେ ଦୁଃଖିତ, ହେ ପନ୍ନଗମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସ୍ରେଷ୍ଠ।
ତଯୋକ୍ତଂ ଯେ ତପୋଯୁକ୍ତା ଧର୍ମାତ୍ମାନଃ ସୁସଂଯତାଃ
ସେ କହିଥିଲେ: ଯେଉଁମାନେ ତପସ୍ୟାରେ ଲିନ, ଧର୍ମିକ ଓ ସଂଯମୀ,
ନ ଦହିଷ୍ଯତି ତାନ୍ଵହ୍ନିର୍ଯଜ୍ଞେ ପାରିକ୍ଷିତସ୍ଯ ହି
ପରୀକ୍ଷିତଙ୍କ ଯଜ୍ଞରେ ଅଗ୍ନି ସେମାନଙ୍କୁ ଦହିବ ନାହିଁ।
ତତ୍ର ଯୂଯଂ ତପୋଯୁକ୍ତା ଭଵଧ୍ଵଂ ସୁସମାହିତାଃ
ସେଠାରେ, ତୁମେ ତପସ୍ୟାରେ ଲିନ ଓ ଏକାଗ୍ର ହେଉ।
ଯସ୍ଯାଃ ସଂକୀର୍ତ୍ତନେନାପି ନଶ୍ଯଂତି ଵିପଦୋ ଧ୍ରୁଵମ୍
ଯାହାଙ୍କ ନାମ ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ ମାତ୍ର, ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ସମସ୍ତ ଦୁର୍ଘଟନା ଦୂର ହୁଏ।
ତସ୍ଯାଃ ପ୍ରସାଦତଃ ସର୍ଵେ ଭଵିଷ୍ଯଥ ଗତଜ୍ଵରାଃ ଦୈଵୋ ଵା ମାନୁଷୋ ଵାଽପି ନାନ୍ଯୋ ଵୋ ମୁକ୍ତିକାରକଃ
ତାଙ୍କର କୃପାରେ ତୁମେମାନେ ସମସ୍ତେ ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତ ହେବ। ଦେବତା କିମ୍ବା ମନୁଷ୍ୟ, ଅନ୍ୟ କେହି ମଧ୍ୟ ତୁମକୁ ମୁକ୍ତି ଦେଇପାରିବେ ନାହିଁ।
ପ୍ରଣମ୍ଯ ତଂ ତତୋ ଜଗ୍ମୁରର୍ବୁଦଂ ପର୍ଵତଂ ପ୍ରତି
ସେଠାରେ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି, ସେମାନେ ଆର୍ବୁଦ ପର୍ବତକୁ ଯିବାକୁ ଚାଲିଗଲେ।