ସ୍ତ୍ରିଯଂ ତ୍ଵାଂ ନୋତ୍ସହେ ହଂତୁଂ ପୌରୁଷେ ଚ ଵ୍ଯଵସ୍ଥିତଃ 7.3.36.
ମୁଁ ଏକ ନାରୀଙ୍କୁ ମାରିବାକୁ ମନ ରଖିପାରୁନି, ଯଦିଓ ପୁରୁଷତ୍ୱରେ ଦୃଢ଼ ଅଛି।
ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯେ ନାସ୍ତି ମତ୍ତୁଲ୍ଯଃ ପୁମାନ୍କଶ୍ଚିଚ୍ଚ ବାଲିଶି
ତିନି ଲୋକରେ ମୋ ସମାନ କେହି ପୁରୁଷ ନାହିଁ, ହେ ଶିଶୁସଦୃଶ।
ପ୍ରଗୃହ୍ଯ ସଶରଂ ଚାପଂ ଵାକ୍ଯମେତଦୁଵାଚ ହ
ତୀର ସହିତ ଧନୁଷ ଧରି, ସେ ଏହି କଥା କହିଲେ।
କୁମାର୍ଯାଃ କାମଯୁକ୍ତେନ ତଥାପି ଶୃଣୁ ମେ ଵଚଃ
କୁମାରୀ ପ୍ରତି ଆକାଂକ୍ଷା ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ମୋର କଥା ଶୁଣ।
ପିତାମହ ଵରଂ ଦେଵା ମନ୍ଯଂତେ ଦାନଵାଧମ
ପିତାମହ ଓ ଦେବତାମାନେ ଦାନବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ନିମ୍ନତମକୁ ମଧ୍ୟ ଯୋଗ୍ୟ ଭାବେ ମନେ କରନ୍ତି।
ମୁକ୍ତ୍ଵୈକାଂ କାମିନୀଂ ପାପ ତ୍ଵଂ କୃତଃ ପଦ୍ମଯୋନିନା
ଏକ ଅଭିଷ୍ଟା ନାରୀକୁ ଛାଡ଼ି, ହେ ପାପୀ, ତୁମକୁ ପଦ୍ମଯୋନି ତିଆରି କରିଥିଲେ।
ପିତାମହଵରଃ ସୋଽତ୍ର ଜଯଶୀଲୋଽସି ଦାନଵ
ଏଠାରେ ତୁମେ ପିତାମହଙ୍କର ଆଶୀର୍ବାଦ ପାଇଛ, ଦାନବ, ଯୁଦ୍ଧରେ ତୁମେ ବିଜୟୀ ହେଲା।
ଏଷା ତ୍ଵାମିଷୁଭିସ୍ତୀକ୍ଷ୍ଣୈର୍ନଯାମି ଯମସାଦନମ୍
କିନ୍ତୁ ଏବେ, ଏହି ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବାଣମାନେ ସହିତ, ମୁଁ ତୁମକୁ ଯମର ଲୋକକୁ ପଠାଇଦେବି।
ଚତୁର୍ଭିଶ୍ଚତୁରୋ ଵାହାନନଯଦ୍ଯମସାଦନମ୍
ସେ ଚାରିଟି ବାଣ ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କର ଚାରିଟି ଘୋଡ଼ାକୁ ଯମଲୋକକୁ ପଠାଇଦେଲେ।
ଧ୍ଵଜଂ ଚିଚ୍ଛେଦ ଚୈକେନ ତତୋଽନ୍ଯେନ ହୃଦି କ୍ଷତଃ
ଗୋଟିଏ ବାଣରେ ସେ ତାଙ୍କର ଧ୍ୱଜକୁ କାଟିଦେଲେ, ଆଉ ଅନ୍ୟଟିଏ ବାଣରେ ତାଙ୍କର ହୃଦୟକୁ ଆଘାତ କଲେ।
ମୂର୍ଛଯା ସହିତୋ ରାଜନ୍କିଂଚିତ୍କାଲମଧୋମୁଖଃ 7.3.36.
ମୁର୍ଛା ହେବାରେ, ରାଜା କିଛି ସମୟ ପାଇଁ ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ ରହିଲେ।
ଦେଵୀ ସଖୀସମାଯୁକ୍ତା ସର୍ଵଦେଶେଷ୍ଵତାଡଯତ୍
ଦେବୀ ତାଙ୍କ ସଖୀମାନେ ସହିତ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ଆଘାତ କରିଲେ।
ଛିନ୍ନଧନ୍ଵା ତତୋ ଦୈତ୍ଯଶ୍ଚର୍ମଖଙ୍ଗସମନ୍ଵିତଃ
ତାପରେ, ଦାନବଙ୍କର ଧନୁଷ୍ୟ ଭାଙ୍ଗିଗଲା, ସେ ତାଲବାରି ଓ ଢାଳ ନେଲେ।
ତସ୍ଯ ଚାପତତସ୍ତୂର୍ଣଂ ଖଡ୍ଗଂ ଦ୍ଵାଭ୍ଯାଂ ହ୍ଯକୃନ୍ତଯତ୍
ସେ ତୁରନ୍ତ ଆଗକୁ ଆସୁଥିବାବେଳେ, ଦେବୀ ଦୁଇଟି ବାଣରେ ତାଙ୍କର ତାଲବାରିକୁ ଦୁଇ ଟୁକୁରା କରିଦେଲେ।
ଵିଶସ୍ତ୍ରୋ ଵିରଥୋ ରାଜନ୍ସ ତଦା ଦାନଵାଧମଃ
ଅସ୍ତ୍ରହୀନ ଓ ରଥବିହୀନ ହୋଇ, ରାଜା, ସେ ଦାନବ ସେଠାରେ ଦଢ଼ି ରହିଲେ।
ବ୍ରହ୍ମାସ୍ତ୍ରଂ ମନସି ଧ୍ଯାଯଂସ୍ତୃଣଂ ତସ୍ଯୈ ମୁମୋଚ ସଃ
ବ୍ରହ୍ମାସ୍ତ୍ରକୁ ମନରେ ଧ୍ୟାନ କରି, ସେ ଦେବୀଙ୍କୁ ଏକ ଘାସର ତୀର ଛାଡ଼ିଲେ।
ଏତସ୍ମିନ୍ନେଵ କାଲେ ତୁ ସ ବ୍ରହ୍ମାସ୍ତେ ଦିଵୌକସଃ
ଏହି ସମୟରେ, ହେ ସ୍ୱର୍ଗବାସୀମାନେ, ସେ ବ୍ରହ୍ମାସ୍ତ୍ରକୁ ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ।
ତତୋ ଦେଵୀ କ୍ଷଣଂ ଧ୍ଯାତ୍ଵା ତଦସ୍ତ୍ରଂ ପାର୍ଥିଵୋତ୍ତମ
ତାପରେ, ଦେବୀ କିଛି ଖଣ୍ଡ ପାଇଁ ଚିନ୍ତା କରି, ସେ ଅସ୍ତ୍ରକୁ ଧ୍ୟାନ କଲେ, ହେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରାଜା।
ବ୍ରହ୍ମାସ୍ତ୍ରେ ଵିଫଲେ ଜାତେ ହ୍ଯାଗ୍ନେଯଂ ଦାନଵୋତ୍ତମଃ
ବ୍ରହ୍ମାସ୍ତ୍ର ବ୍ୟର୍ଥ ହେବା ପରେ, ସେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦାନବ ଅଗ୍ନିଅସ୍ତ୍ରକୁ ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ।
ଏଵଂ ନାନାପ୍ରକାରାଣି ତେନ ମୁକ୍ତାନି ସା ତଦା
ଏଭଳି, ସେ ସମୟରେ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାରର ଅସ୍ତ୍ରମାନେ ଛାଡ଼ିଲେ।
ଏଵଂ ନିଃଶେଷିତାସ୍ତ୍ରୋଽସୌ ଦାନଵୋ ବଲଵତ୍ତରଃ।. ଚକାର ପରମାଂ ମାଯାଂ ଦିଵ୍ଯୈରସ୍ତ୍ରୈଃ ସୁରେଶ୍ଵରୀ॥ 7.3.36.
ଏଭଳି, ସମସ୍ତ ଅସ୍ତ୍ର ଶେଷ ହେବା ପରେ, ସେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦାନବ ଦିବ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଅତିଶୟ ମାୟା କଲେ, ହେ ଦେବତାମାନଙ୍କର ମୁଣ୍ଡ।
ଵ୍ଯକ୍ଷିପଚ୍ଚ ମହାକାଯଂ ମହିଷଂ ପର୍ଵତାକୃତିମ୍
ସେ ଏକ ବଡ଼ ଦେହର, ପାହାଡ଼ ପରି ଆକୃତିର ମହିଷକୁ ପ୍ରକଟ କଲେ।
ସିଂହସ୍କଂଧଂ ଚ ସା ଦେଵୀ ତତସ୍ତମଧ୍ଯରୋହତ
ତାପରେ ଦେବୀ ସେ ସିଂହ କନ୍ଧ ଥିବା ପଶୁ ଉପରେ ଚଢ଼ିଲେ।
ଶୂଲେନ ଭେଦଯାମାସ ପୃଷ୍ଠଦେଶେ ସୁରେଶ୍ଵରୀ
ଦେବତାମାନଙ୍କର ଦେବୀ ତାଙ୍କର ତ୍ରିଶୂଳ ଦ୍ୱାରା ସେହି ପଶୁର ପିଠିକୁ ଛିଦ୍ର କଲେ।
ଚର୍ମଖଡ୍ଗଧରୋ ରୌଦ୍ରସ୍ତିଷ୍ଠତିଷ୍ଠେତି ଚାବ୍ରଵୀତ୍
ତାଳି ଏବଂ ତଳୱାର ଧରିଥିବା, ଭୟଙ୍କର ଦେଖାଯାଉଥିବା ସେ, 'ଥମ୍ବ, ଥମ୍ବ!' ବୋଲି ଚିତ୍କାର କଲା।
ନିସ୍ତ୍ରିଂଶେନାହନତ୍ପ୍ରୋଚ୍ଚୈଃ ସ ଚ ପ୍ରାଣୈର୍ଵ୍ଯଯୁଜ୍ଯତ
ଉଠାଇଥିବା ତଳୱାରରେ ସେ ଘାତ କଲା, ଏବଂ ସେ ଜଣେ ପ୍ରାଣ ହରାଇଲେ।
ତତୋ ଜଘାନ ଭୂଯୋଽପି ଦାନଵାନ୍ସା ରୁଷାନ୍ଵିତା
ତାପରେ, କ୍ରୋଧରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ସେ ମହିଳା ପୁନିଥରେ ଦାନବମାନଙ୍କୁ ମାଡ଼ିଲେ।
ପ୍ରଵିଷ୍ଟା ଭଯସଂତ୍ରସ୍ତାଃ ପାତାଲଂ ଜୀଵିତୈଷିଣଃ
ଭୟରେ ଅତି ଭୀତ ହୋଇ, ପ୍ରାଣ ରକ୍ଷା ପାଇଁ ସେମାନେ ପାତାଳକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ଵିଶ୍ଵେଦେଵାସ୍ତଥା ସାଧ୍ଯା ରୁଦ୍ରା ଗୁହ୍ଯକକିନ୍ନରାଃ
ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱଦେବ, ସାଧ୍ୟ, ରୁଦ୍ର, ଗୁହ୍ୟକ ଏବଂ କିନ୍ନରମାନେ,
ସମଂତାଦ୍ଦିଵ୍ଯପୁଷ୍ପୈଶ୍ଚ ତାଂ ଦେଵୀଂ ସମଵାକିରନ୍
ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ଏହି ଦେବୀଙ୍କୁ ଦିବ୍ୟ ଫୁଲରେ ଭରିଦେଲେ।