ରଥଂ ତେନୈଵ ମାର୍ଗେଣ ଯତ୍ର ସା ତିଷ୍ଠତେ ଧ୍ରୁଵମ୍ 7.3.36.
ଏହି ରଥକୁ ସେଇ ପଥରେ ନେଇଯା, ଯେଉଁଠାରେ ସେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଦଢ଼ିଆଛନ୍ତି।
ବହଵସ୍ତେନ ମାର୍ଗେଣ ଯେନାସୌ ପ୍ରସ୍ଥିତୋ ନୃପ
ହେ ରାଜା, ଯେଉଁ ପଥରେ ସେ ଚାଲିଗଲେ, ସେଇ ପଥରେ ଅନେକେ ଯାଇଛନ୍ତି।
ପପାତ ମହତୀ ଚୋଲ୍କା ନିହତ୍ଯ ରଵିମଂଡଲମ୍
ସୂର୍ଯ୍ୟମଣ୍ଡଳକୁ ଆଘାତ କରି, ବଡ଼ ଏକ ଉଲ୍କା ପଡ଼ିଲା।
ଉପଵିଷ୍ଟାସ୍ତଥା ଵାଂତା ବହୁମୂତ୍ରଂ ପ୍ରସୁସ୍ରୁଵୁଃ
ସେମାନେ ଭୟଭୀତ ହୋଇ ବସିଥିଲେ ଏବଂ ବହୁ ପ୍ରମାଣରେ ପିଶାବ କରିଦେଲେ।
ସ ତାନ୍ସର୍ଵାନନାଦୃତ୍ଯ ମହୋତ୍ପାତାନ୍ସୁଦାରୁଣାନ୍
ସେ ସମସ୍ତ ଭୟଙ୍କର ଅପଶକୁନକୁ ଅଗ୍ରହଣ କରି ଅବହେଳା କଲେ।
ଵିମୁଂଚଂଶ୍ଚ ଶରାନ୍ନାଦାଂସ୍ତିଷ୍ଠତିଷ୍ଠେତି ଚ ବ୍ରୁଵନ୍
ତୀର ଛାଡ଼ି ଓ ଗର୍ଜନ କରି, ସେ ଚିତ୍କାର କଲେ—'ଥମ୍ବ, ଥମ୍ବ!'
ମହିଷଂ ରୋଷସଂଯୁକ୍ତଂ ଯୋ ଵାରଯତି ସଂଗରେ
ଯିଏ ଯୁଦ୍ଧରେ କ୍ରୋଧିତ ମହିଷକୁ ରୋକେ—
ତତୋ ଦେଵୀ ସମାସାଦ୍ଯ ପ୍ରୋକ୍ତା ଗର୍ଵେଣ ପାର୍ଥିଵ
ତାପରେ, ଦେବୀଙ୍କ ନିକଟକୁ ଯାଇ, ସେ ଗର୍ବରେ ତାଙ୍କୁ କହିଲେ, ହେ ରାଜା।
ନ ଚ ବାଲିଶି ମେ ଵୀର୍ଯଂ ନ ସୌଭାଗ୍ଯଂ ନ ଵା ଧନମ୍
ମୋର ପ୍ରଭଳତା, ଭାଗ୍ୟ କିମ୍ବା ଧନ କିଛି ଶିଶୁସଦୃଶ ନୁହେଁ।
ନୂନଂ ତତ୍ତ୍ଵେନ ଜାନାମି ଅଵଲିପ୍ତାସି ଭାମିନି
ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ମୁଁ ଏହି ସତ୍ୟ ଜାଣେ—ତୁମେ ଅହଂକାରିଣୀ, ହେ ସୁନ୍ଦରୀ।
ସ୍ତ୍ରିଯଂ ତ୍ଵାଂ ନୋତ୍ସହେ ହଂତୁଂ ପୌରୁଷେ ଚ ଵ୍ଯଵସ୍ଥିତଃ 7.3.36.
ମୁଁ ଏକ ନାରୀଙ୍କୁ ମାରିବାକୁ ମନ ରଖିପାରୁନି, ଯଦିଓ ପୁରୁଷତ୍ୱରେ ଦୃଢ଼ ଅଛି।
ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯେ ନାସ୍ତି ମତ୍ତୁଲ୍ଯଃ ପୁମାନ୍କଶ୍ଚିଚ୍ଚ ବାଲିଶି
ତିନି ଲୋକରେ ମୋ ସମାନ କେହି ପୁରୁଷ ନାହିଁ, ହେ ଶିଶୁସଦୃଶ।
ପ୍ରଗୃହ୍ଯ ସଶରଂ ଚାପଂ ଵାକ୍ଯମେତଦୁଵାଚ ହ
ତୀର ସହିତ ଧନୁଷ ଧରି, ସେ ଏହି କଥା କହିଲେ।
କୁମାର୍ଯାଃ କାମଯୁକ୍ତେନ ତଥାପି ଶୃଣୁ ମେ ଵଚଃ
କୁମାରୀ ପ୍ରତି ଆକାଂକ୍ଷା ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ମୋର କଥା ଶୁଣ।
ପିତାମହ ଵରଂ ଦେଵା ମନ୍ଯଂତେ ଦାନଵାଧମ
ପିତାମହ ଓ ଦେବତାମାନେ ଦାନବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ନିମ୍ନତମକୁ ମଧ୍ୟ ଯୋଗ୍ୟ ଭାବେ ମନେ କରନ୍ତି।
ମୁକ୍ତ୍ଵୈକାଂ କାମିନୀଂ ପାପ ତ୍ଵଂ କୃତଃ ପଦ୍ମଯୋନିନା
ଏକ ଅଭିଷ୍ଟା ନାରୀକୁ ଛାଡ଼ି, ହେ ପାପୀ, ତୁମକୁ ପଦ୍ମଯୋନି ତିଆରି କରିଥିଲେ।
ପିତାମହଵରଃ ସୋଽତ୍ର ଜଯଶୀଲୋଽସି ଦାନଵ
ଏଠାରେ ତୁମେ ପିତାମହଙ୍କର ଆଶୀର୍ବାଦ ପାଇଛ, ଦାନବ, ଯୁଦ୍ଧରେ ତୁମେ ବିଜୟୀ ହେଲା।
ଏଷା ତ୍ଵାମିଷୁଭିସ୍ତୀକ୍ଷ୍ଣୈର୍ନଯାମି ଯମସାଦନମ୍
କିନ୍ତୁ ଏବେ, ଏହି ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବାଣମାନେ ସହିତ, ମୁଁ ତୁମକୁ ଯମର ଲୋକକୁ ପଠାଇଦେବି।
ଚତୁର୍ଭିଶ୍ଚତୁରୋ ଵାହାନନଯଦ୍ଯମସାଦନମ୍
ସେ ଚାରିଟି ବାଣ ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କର ଚାରିଟି ଘୋଡ଼ାକୁ ଯମଲୋକକୁ ପଠାଇଦେଲେ।
ଧ୍ଵଜଂ ଚିଚ୍ଛେଦ ଚୈକେନ ତତୋଽନ୍ଯେନ ହୃଦି କ୍ଷତଃ
ଗୋଟିଏ ବାଣରେ ସେ ତାଙ୍କର ଧ୍ୱଜକୁ କାଟିଦେଲେ, ଆଉ ଅନ୍ୟଟିଏ ବାଣରେ ତାଙ୍କର ହୃଦୟକୁ ଆଘାତ କଲେ।
ମୂର୍ଛଯା ସହିତୋ ରାଜନ୍କିଂଚିତ୍କାଲମଧୋମୁଖଃ 7.3.36.
ମୁର୍ଛା ହେବାରେ, ରାଜା କିଛି ସମୟ ପାଇଁ ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ ରହିଲେ।
ଦେଵୀ ସଖୀସମାଯୁକ୍ତା ସର୍ଵଦେଶେଷ୍ଵତାଡଯତ୍
ଦେବୀ ତାଙ୍କ ସଖୀମାନେ ସହିତ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ଆଘାତ କରିଲେ।
ଛିନ୍ନଧନ୍ଵା ତତୋ ଦୈତ୍ଯଶ୍ଚର୍ମଖଙ୍ଗସମନ୍ଵିତଃ
ତାପରେ, ଦାନବଙ୍କର ଧନୁଷ୍ୟ ଭାଙ୍ଗିଗଲା, ସେ ତାଲବାରି ଓ ଢାଳ ନେଲେ।
ତସ୍ଯ ଚାପତତସ୍ତୂର୍ଣଂ ଖଡ୍ଗଂ ଦ୍ଵାଭ୍ଯାଂ ହ୍ଯକୃନ୍ତଯତ୍
ସେ ତୁରନ୍ତ ଆଗକୁ ଆସୁଥିବାବେଳେ, ଦେବୀ ଦୁଇଟି ବାଣରେ ତାଙ୍କର ତାଲବାରିକୁ ଦୁଇ ଟୁକୁରା କରିଦେଲେ।
ଵିଶସ୍ତ୍ରୋ ଵିରଥୋ ରାଜନ୍ସ ତଦା ଦାନଵାଧମଃ
ଅସ୍ତ୍ରହୀନ ଓ ରଥବିହୀନ ହୋଇ, ରାଜା, ସେ ଦାନବ ସେଠାରେ ଦଢ଼ି ରହିଲେ।
ବ୍ରହ୍ମାସ୍ତ୍ରଂ ମନସି ଧ୍ଯାଯଂସ୍ତୃଣଂ ତସ୍ଯୈ ମୁମୋଚ ସଃ
ବ୍ରହ୍ମାସ୍ତ୍ରକୁ ମନରେ ଧ୍ୟାନ କରି, ସେ ଦେବୀଙ୍କୁ ଏକ ଘାସର ତୀର ଛାଡ଼ିଲେ।
ଏତସ୍ମିନ୍ନେଵ କାଲେ ତୁ ସ ବ୍ରହ୍ମାସ୍ତେ ଦିଵୌକସଃ
ଏହି ସମୟରେ, ହେ ସ୍ୱର୍ଗବାସୀମାନେ, ସେ ବ୍ରହ୍ମାସ୍ତ୍ରକୁ ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ।
ତତୋ ଦେଵୀ କ୍ଷଣଂ ଧ୍ଯାତ୍ଵା ତଦସ୍ତ୍ରଂ ପାର୍ଥିଵୋତ୍ତମ
ତାପରେ, ଦେବୀ କିଛି ଖଣ୍ଡ ପାଇଁ ଚିନ୍ତା କରି, ସେ ଅସ୍ତ୍ରକୁ ଧ୍ୟାନ କଲେ, ହେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରାଜା।
ବ୍ରହ୍ମାସ୍ତ୍ରେ ଵିଫଲେ ଜାତେ ହ୍ଯାଗ୍ନେଯଂ ଦାନଵୋତ୍ତମଃ
ବ୍ରହ୍ମାସ୍ତ୍ର ବ୍ୟର୍ଥ ହେବା ପରେ, ସେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦାନବ ଅଗ୍ନିଅସ୍ତ୍ରକୁ ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ।
ଏଵଂ ନାନାପ୍ରକାରାଣି ତେନ ମୁକ୍ତାନି ସା ତଦା
ଏଭଳି, ସେ ସମୟରେ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାରର ଅସ୍ତ୍ରମାନେ ଛାଡ଼ିଲେ।