ତତସ୍ତଂ ଲୋଲୁପଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସା ଦେଵୀ କୋପସଂଯୁତା 7.3.36.
ତାପରେ, ସେ ଲୋଭୀକୁ ଦେଖି, ଦେବୀ କ୍ରୋଧରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ।
ଅବ୍ରଵୀତ୍ପରୁଷଂ ଵାକ୍ଯଂ ଗଚ୍ଛଗଚ୍ଛେତି ଚାସକୃତ୍
ସେ କଠୋର କଥା କହିଲେ, ବାରମ୍ବାର 'ଚାଲ, ଚାଲ' ବୋଲି କହିଲେ।
ଅଥାଽସୌ ସଚିଵୈଃ ସାର୍ଦ୍ଧଂ ସମଂତାତ୍ପର୍ଯଵେଷ୍ଟଯତ୍
ତାପରେ, ସେ ତାଙ୍କର ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ସହିତ ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ଦେବୀଙ୍କୁ ଘେରି ନେଲେ।
ତତୋ ଜହାସ ସା ଦେଵୀ ସଶବ୍ଦଂ ପରମେଶ୍ଵରୀ
ତାପରେ, ସେ ପରମେଶ୍ୱରୀ ଦେବୀ ଉଚ୍ଚସ୍ୱରରେ ହସିଲେ।
ସୁସନ୍ନଦ୍ଧାଃ ସଶସ୍ତ୍ରାଶ୍ଚ ରୋଷେଣ ମହତାଽନ୍ଵିତାଃ
ସେମାନେ ଭଲଭାବେ ଅସ୍ତ୍ରଧାରୀ ଏବଂ ଶସ୍ତ୍ରପରିଚ୍ଛଦ ପିନ୍ଧିଥିଲେ, ଏବଂ ବଡ଼ କ୍ରୋଧରେ ଭରିଥିଲେ।
ତତସ୍ତେ ସହିତାଃ ସର୍ଵେ ମହିଷଂ ସମୁପାଦ୍ରଵନ୍
ତାପରେ ସମସ୍ତେ ଏକାଠି ହୋଇ ମହିଷଙ୍କୁ ଆକ୍ରମଣ କଲେ।
ତତଃ ସମଭଵଦ୍ଯୁଦ୍ଧଂ ଗଣାନାଂ ଦାନଵୈଃ ସହ
ତାପରେ ଗଣମାନେ ଓ ଦାନବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଯୁଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭ ହେଲା।
ଅଥାଽସୌ ମହିଷୋ ରୁଷ୍ଟଃ ସଚିଵୈର୍ଵିଂନିପାତିତୈଃ
ତାପରେ, ମହିଷ ରୁଷ୍ଟ ହେଲେ, ତାଙ୍କର ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ତାଙ୍କୁ ଭୂମିରେ ପତିତ କଲେ, ଏବଂ ସେ ଅତି କ୍ରୋଧିତ ହେଲେ।
ରଥପ୍ରଵରମାରୁହ୍ଯ ସାରଥିଂ ସମଭାଷତ
ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରଥରେ ଚଢି, ସେ ରଥଚାଳକଙ୍କୁ କହିଲେ।
ହତ୍ଵୈନାମଦ୍ଯ ଯାସ୍ଯାମି ପାରଂ ରୋଷସ୍ଯ ଦୁସ୍ତରମ୍
ଆଜି ମୁଁ ତାକୁ ମାରି, କଷ୍ଟଦାୟକ କ୍ରୋଧର ସମୁଦ୍ରକୁ ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ ହେବି।
ରଥଂ ତେନୈଵ ମାର୍ଗେଣ ଯତ୍ର ସା ତିଷ୍ଠତେ ଧ୍ରୁଵମ୍ 7.3.36.
ଏହି ରଥକୁ ସେଇ ପଥରେ ନେଇଯା, ଯେଉଁଠାରେ ସେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଦଢ଼ିଆଛନ୍ତି।
ବହଵସ୍ତେନ ମାର୍ଗେଣ ଯେନାସୌ ପ୍ରସ୍ଥିତୋ ନୃପ
ହେ ରାଜା, ଯେଉଁ ପଥରେ ସେ ଚାଲିଗଲେ, ସେଇ ପଥରେ ଅନେକେ ଯାଇଛନ୍ତି।
ପପାତ ମହତୀ ଚୋଲ୍କା ନିହତ୍ଯ ରଵିମଂଡଲମ୍
ସୂର୍ଯ୍ୟମଣ୍ଡଳକୁ ଆଘାତ କରି, ବଡ଼ ଏକ ଉଲ୍କା ପଡ଼ିଲା।
ଉପଵିଷ୍ଟାସ୍ତଥା ଵାଂତା ବହୁମୂତ୍ରଂ ପ୍ରସୁସ୍ରୁଵୁଃ
ସେମାନେ ଭୟଭୀତ ହୋଇ ବସିଥିଲେ ଏବଂ ବହୁ ପ୍ରମାଣରେ ପିଶାବ କରିଦେଲେ।
ସ ତାନ୍ସର୍ଵାନନାଦୃତ୍ଯ ମହୋତ୍ପାତାନ୍ସୁଦାରୁଣାନ୍
ସେ ସମସ୍ତ ଭୟଙ୍କର ଅପଶକୁନକୁ ଅଗ୍ରହଣ କରି ଅବହେଳା କଲେ।
ଵିମୁଂଚଂଶ୍ଚ ଶରାନ୍ନାଦାଂସ୍ତିଷ୍ଠତିଷ୍ଠେତି ଚ ବ୍ରୁଵନ୍
ତୀର ଛାଡ଼ି ଓ ଗର୍ଜନ କରି, ସେ ଚିତ୍କାର କଲେ—'ଥମ୍ବ, ଥମ୍ବ!'
ମହିଷଂ ରୋଷସଂଯୁକ୍ତଂ ଯୋ ଵାରଯତି ସଂଗରେ
ଯିଏ ଯୁଦ୍ଧରେ କ୍ରୋଧିତ ମହିଷକୁ ରୋକେ—
ତତୋ ଦେଵୀ ସମାସାଦ୍ଯ ପ୍ରୋକ୍ତା ଗର୍ଵେଣ ପାର୍ଥିଵ
ତାପରେ, ଦେବୀଙ୍କ ନିକଟକୁ ଯାଇ, ସେ ଗର୍ବରେ ତାଙ୍କୁ କହିଲେ, ହେ ରାଜା।
ନ ଚ ବାଲିଶି ମେ ଵୀର୍ଯଂ ନ ସୌଭାଗ୍ଯଂ ନ ଵା ଧନମ୍
ମୋର ପ୍ରଭଳତା, ଭାଗ୍ୟ କିମ୍ବା ଧନ କିଛି ଶିଶୁସଦୃଶ ନୁହେଁ।
ନୂନଂ ତତ୍ତ୍ଵେନ ଜାନାମି ଅଵଲିପ୍ତାସି ଭାମିନି
ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ମୁଁ ଏହି ସତ୍ୟ ଜାଣେ—ତୁମେ ଅହଂକାରିଣୀ, ହେ ସୁନ୍ଦରୀ।
ସ୍ତ୍ରିଯଂ ତ୍ଵାଂ ନୋତ୍ସହେ ହଂତୁଂ ପୌରୁଷେ ଚ ଵ୍ଯଵସ୍ଥିତଃ 7.3.36.
ମୁଁ ଏକ ନାରୀଙ୍କୁ ମାରିବାକୁ ମନ ରଖିପାରୁନି, ଯଦିଓ ପୁରୁଷତ୍ୱରେ ଦୃଢ଼ ଅଛି।
ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯେ ନାସ୍ତି ମତ୍ତୁଲ୍ଯଃ ପୁମାନ୍କଶ୍ଚିଚ୍ଚ ବାଲିଶି
ତିନି ଲୋକରେ ମୋ ସମାନ କେହି ପୁରୁଷ ନାହିଁ, ହେ ଶିଶୁସଦୃଶ।
ପ୍ରଗୃହ୍ଯ ସଶରଂ ଚାପଂ ଵାକ୍ଯମେତଦୁଵାଚ ହ
ତୀର ସହିତ ଧନୁଷ ଧରି, ସେ ଏହି କଥା କହିଲେ।
କୁମାର୍ଯାଃ କାମଯୁକ୍ତେନ ତଥାପି ଶୃଣୁ ମେ ଵଚଃ
କୁମାରୀ ପ୍ରତି ଆକାଂକ୍ଷା ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ମୋର କଥା ଶୁଣ।
ପିତାମହ ଵରଂ ଦେଵା ମନ୍ଯଂତେ ଦାନଵାଧମ
ପିତାମହ ଓ ଦେବତାମାନେ ଦାନବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ନିମ୍ନତମକୁ ମଧ୍ୟ ଯୋଗ୍ୟ ଭାବେ ମନେ କରନ୍ତି।
ମୁକ୍ତ୍ଵୈକାଂ କାମିନୀଂ ପାପ ତ୍ଵଂ କୃତଃ ପଦ୍ମଯୋନିନା
ଏକ ଅଭିଷ୍ଟା ନାରୀକୁ ଛାଡ଼ି, ହେ ପାପୀ, ତୁମକୁ ପଦ୍ମଯୋନି ତିଆରି କରିଥିଲେ।
ପିତାମହଵରଃ ସୋଽତ୍ର ଜଯଶୀଲୋଽସି ଦାନଵ
ଏଠାରେ ତୁମେ ପିତାମହଙ୍କର ଆଶୀର୍ବାଦ ପାଇଛ, ଦାନବ, ଯୁଦ୍ଧରେ ତୁମେ ବିଜୟୀ ହେଲା।
ଏଷା ତ୍ଵାମିଷୁଭିସ୍ତୀକ୍ଷ୍ଣୈର୍ନଯାମି ଯମସାଦନମ୍
କିନ୍ତୁ ଏବେ, ଏହି ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବାଣମାନେ ସହିତ, ମୁଁ ତୁମକୁ ଯମର ଲୋକକୁ ପଠାଇଦେବି।
ଚତୁର୍ଭିଶ୍ଚତୁରୋ ଵାହାନନଯଦ୍ଯମସାଦନମ୍
ସେ ଚାରିଟି ବାଣ ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କର ଚାରିଟି ଘୋଡ଼ାକୁ ଯମଲୋକକୁ ପଠାଇଦେଲେ।
ଧ୍ଵଜଂ ଚିଚ୍ଛେଦ ଚୈକେନ ତତୋଽନ୍ଯେନ ହୃଦି କ୍ଷତଃ
ଗୋଟିଏ ବାଣରେ ସେ ତାଙ୍କର ଧ୍ୱଜକୁ କାଟିଦେଲେ, ଆଉ ଅନ୍ୟଟିଏ ବାଣରେ ତାଙ୍କର ହୃଦୟକୁ ଆଘାତ କଲେ।