ଅଶ୍ଵାଶ୍ଚୈଵାପ୍ଯକଲ୍ମାଷା ଵାଯୁଵେଗାଃ ସୁଵର୍ଚସଃ 7.3.36.
ଘୋଡ଼ାମାନେ ପରିଷ୍କାର ଏବଂ ପବନ ଭଳି ତୀବ୍ର ଗତିଶୀଳ, ସେମାନେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଦେହ ଧାରଣ କରୁଥିଲେ।
ଵିମାନପ୍ରତିମାକାରା ରଥାସ୍ତେନ ପ୍ରକଲ୍ପିତାଃ
ରଥଗୁଡ଼ିକୁ ଏମିତି ତିଆରି କରାଯାଇଥିଲା, ଯେଉଁମାନେ ଉଡ଼ୁଥିବା ମହଲ୍ର ଆକୃତି ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ।
ପତ୍ତଯଶ୍ଚ ମହାକାଯା ମହେଷ୍ଵାସା ମହାବଲାଃ
ପଦାତିମାନେ ବଡ଼ ଦେହ ଧାରଣ କରୁଥିଲେ, ସେମାନେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଧନୁର୍ଧର ଏବଂ ଅପାର ଶକ୍ତିର ମାଲିକ ଥିଲେ।
ଲକ୍ଷମେକଂ ମତଂଗାନାଂ ରଥାନାଂ ତ୍ରିଗୁଣଂ ତତଃ
ସେଠାରେ ଏକ ଲକ୍ଷ ହାତୀ ଥିଲେ, ଏବଂ ତାହାଠାରୁ ତିନିଗୁଣା ଅର୍ଥାତ୍ ତିନି ଲକ୍ଷ ରଥ ଥିଲେ।
ତତଶ୍ଚାର୍ବୁଦମାସାଦ୍ଯ ଵେଷ୍ଟଯିତ୍ଵା ସ ଦୂରତଃ
ତାପରେ, ବହୁ ସଂଖ୍ୟାକ ଲୋକଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପହଞ୍ଚି, ସେ ଦୂରରୁ ସେମାନେଠାରେ ଘେରାଉ କଲେ।
ଧ୍ଯାନସ୍ଥାଂ ଵୀକ୍ଷ୍ଯ ତାଂ ଦେଵୀଂ କନ୍ଦର୍ପଶରପୀଡିତଃ
ଯେତେବେଳେ ସେ ଦେବୀଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନରେ ଲୀନ ଦେଖିଲେ, ତେବେ ସେ କାମବାଣର ଯନ୍ତ୍ରଣାରେ ପୀଡ଼ିତ ହେଲେ।
ଶ୍ରୁତ୍ଵା ତଵେଦୃଶଂ ରୂପମହଂ ପ୍ରାପ୍ତୋ ଵରାନନେ
ତୁମର ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟ ବିଷୟରେ ଶୁଣି, ହେ ସୁନ୍ଦରମୁଖୀ, ମୁଁ ଏଠାକୁ ଆସିଛି।
ଷଷ୍ଟିଭାର୍ଯାସହସ୍ରାଣି ମମ ସଂତି ଶୁଚିସ୍ମିତେ
ମୋ ପାଖରେ ଷଷ୍ଠି ହଜାର ଭାର୍ଯ୍ୟା ଅଛନ୍ତି, ହେ ଶୁଭ୍ରହସିନୀ।
ଅନର୍ହଂ ତେ ତପୋ ବାଲେ ଭୁଂକ୍ଷ୍ଵ ଭୋଗାନ୍ଯଥେପ୍ସିତାନ୍
ହେ ଶିଶୁ, ତୁମର ତପସ୍ୟା ଅନୁଚିତ, ତୁମେ ଇଚ୍ଛାମତ ଭୋଗ ଉପଭୋଗ କର।
ଏଵମୁକ୍ତାଽପି ସା ତେନ ନୋତ୍ତରଂ ପ୍ରତ୍ଯଭାଷତ
ସେ ଏପରି କହିଲେ ମଧ୍ୟ, ସେ ତାଙ୍କୁ କିଛି ଉତ୍ତର ଦେଲେ ନାହିଁ।
ତତସ୍ତଂ ଲୋଲୁପଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସା ଦେଵୀ କୋପସଂଯୁତା 7.3.36.
ତାପରେ, ସେ ଲୋଭୀକୁ ଦେଖି, ଦେବୀ କ୍ରୋଧରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ।
ଅବ୍ରଵୀତ୍ପରୁଷଂ ଵାକ୍ଯଂ ଗଚ୍ଛଗଚ୍ଛେତି ଚାସକୃତ୍
ସେ କଠୋର କଥା କହିଲେ, ବାରମ୍ବାର 'ଚାଲ, ଚାଲ' ବୋଲି କହିଲେ।
ଅଥାଽସୌ ସଚିଵୈଃ ସାର୍ଦ୍ଧଂ ସମଂତାତ୍ପର୍ଯଵେଷ୍ଟଯତ୍
ତାପରେ, ସେ ତାଙ୍କର ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ସହିତ ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ଦେବୀଙ୍କୁ ଘେରି ନେଲେ।
ତତୋ ଜହାସ ସା ଦେଵୀ ସଶବ୍ଦଂ ପରମେଶ୍ଵରୀ
ତାପରେ, ସେ ପରମେଶ୍ୱରୀ ଦେବୀ ଉଚ୍ଚସ୍ୱରରେ ହସିଲେ।
ସୁସନ୍ନଦ୍ଧାଃ ସଶସ୍ତ୍ରାଶ୍ଚ ରୋଷେଣ ମହତାଽନ୍ଵିତାଃ
ସେମାନେ ଭଲଭାବେ ଅସ୍ତ୍ରଧାରୀ ଏବଂ ଶସ୍ତ୍ରପରିଚ୍ଛଦ ପିନ୍ଧିଥିଲେ, ଏବଂ ବଡ଼ କ୍ରୋଧରେ ଭରିଥିଲେ।
ତତସ୍ତେ ସହିତାଃ ସର୍ଵେ ମହିଷଂ ସମୁପାଦ୍ରଵନ୍
ତାପରେ ସମସ୍ତେ ଏକାଠି ହୋଇ ମହିଷଙ୍କୁ ଆକ୍ରମଣ କଲେ।
ତତଃ ସମଭଵଦ୍ଯୁଦ୍ଧଂ ଗଣାନାଂ ଦାନଵୈଃ ସହ
ତାପରେ ଗଣମାନେ ଓ ଦାନବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଯୁଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭ ହେଲା।
ଅଥାଽସୌ ମହିଷୋ ରୁଷ୍ଟଃ ସଚିଵୈର୍ଵିଂନିପାତିତୈଃ
ତାପରେ, ମହିଷ ରୁଷ୍ଟ ହେଲେ, ତାଙ୍କର ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ତାଙ୍କୁ ଭୂମିରେ ପତିତ କଲେ, ଏବଂ ସେ ଅତି କ୍ରୋଧିତ ହେଲେ।
ରଥପ୍ରଵରମାରୁହ୍ଯ ସାରଥିଂ ସମଭାଷତ
ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରଥରେ ଚଢି, ସେ ରଥଚାଳକଙ୍କୁ କହିଲେ।
ହତ୍ଵୈନାମଦ୍ଯ ଯାସ୍ଯାମି ପାରଂ ରୋଷସ୍ଯ ଦୁସ୍ତରମ୍
ଆଜି ମୁଁ ତାକୁ ମାରି, କଷ୍ଟଦାୟକ କ୍ରୋଧର ସମୁଦ୍ରକୁ ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ ହେବି।
ରଥଂ ତେନୈଵ ମାର୍ଗେଣ ଯତ୍ର ସା ତିଷ୍ଠତେ ଧ୍ରୁଵମ୍ 7.3.36.
ଏହି ରଥକୁ ସେଇ ପଥରେ ନେଇଯା, ଯେଉଁଠାରେ ସେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଦଢ଼ିଆଛନ୍ତି।
ବହଵସ୍ତେନ ମାର୍ଗେଣ ଯେନାସୌ ପ୍ରସ୍ଥିତୋ ନୃପ
ହେ ରାଜା, ଯେଉଁ ପଥରେ ସେ ଚାଲିଗଲେ, ସେଇ ପଥରେ ଅନେକେ ଯାଇଛନ୍ତି।
ପପାତ ମହତୀ ଚୋଲ୍କା ନିହତ୍ଯ ରଵିମଂଡଲମ୍
ସୂର୍ଯ୍ୟମଣ୍ଡଳକୁ ଆଘାତ କରି, ବଡ଼ ଏକ ଉଲ୍କା ପଡ଼ିଲା।
ଉପଵିଷ୍ଟାସ୍ତଥା ଵାଂତା ବହୁମୂତ୍ରଂ ପ୍ରସୁସ୍ରୁଵୁଃ
ସେମାନେ ଭୟଭୀତ ହୋଇ ବସିଥିଲେ ଏବଂ ବହୁ ପ୍ରମାଣରେ ପିଶାବ କରିଦେଲେ।
ସ ତାନ୍ସର୍ଵାନନାଦୃତ୍ଯ ମହୋତ୍ପାତାନ୍ସୁଦାରୁଣାନ୍
ସେ ସମସ୍ତ ଭୟଙ୍କର ଅପଶକୁନକୁ ଅଗ୍ରହଣ କରି ଅବହେଳା କଲେ।
ଵିମୁଂଚଂଶ୍ଚ ଶରାନ୍ନାଦାଂସ୍ତିଷ୍ଠତିଷ୍ଠେତି ଚ ବ୍ରୁଵନ୍
ତୀର ଛାଡ଼ି ଓ ଗର୍ଜନ କରି, ସେ ଚିତ୍କାର କଲେ—'ଥମ୍ବ, ଥମ୍ବ!'
ମହିଷଂ ରୋଷସଂଯୁକ୍ତଂ ଯୋ ଵାରଯତି ସଂଗରେ
ଯିଏ ଯୁଦ୍ଧରେ କ୍ରୋଧିତ ମହିଷକୁ ରୋକେ—
ତତୋ ଦେଵୀ ସମାସାଦ୍ଯ ପ୍ରୋକ୍ତା ଗର୍ଵେଣ ପାର୍ଥିଵ
ତାପରେ, ଦେବୀଙ୍କ ନିକଟକୁ ଯାଇ, ସେ ଗର୍ବରେ ତାଙ୍କୁ କହିଲେ, ହେ ରାଜା।
ନ ଚ ବାଲିଶି ମେ ଵୀର୍ଯଂ ନ ସୌଭାଗ୍ଯଂ ନ ଵା ଧନମ୍
ମୋର ପ୍ରଭଳତା, ଭାଗ୍ୟ କିମ୍ବା ଧନ କିଛି ଶିଶୁସଦୃଶ ନୁହେଁ।
ନୂନଂ ତତ୍ତ୍ଵେନ ଜାନାମି ଅଵଲିପ୍ତାସି ଭାମିନି
ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ମୁଁ ଏହି ସତ୍ୟ ଜାଣେ—ତୁମେ ଅହଂକାରିଣୀ, ହେ ସୁନ୍ଦରୀ।