ମାମୁ ହ୍ରଦେ ନରଃ ସ୍ନାତ୍ଵା ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତଂ ମୁଦ୍ଗଲେଶ୍ଵରମ୍ ଏତସ୍ମାତ୍କାରଣାଦ୍ରାଜନ୍ମାମୁହ୍ରଦମିତି ସ୍ମୃତମ୍
ଏହି ମାମୁ ହ୍ରଦରେ ନରେ ନହାଇ, ମୁଦ୍ଗଳେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଦେଖିଥିଲେ; ଏହି କାରଣରୁ, ରାଜନ୍, ଏହାକୁ ମାମୁ ହ୍ରଦ ବୋଲି କୁହାଯାଏ।
ତତ୍ତୀର୍ଥଂ ସର୍ଵତୀର୍ଥାନାଂ ପ୍ରଵରଂ ଲୋକଵିଶ୍ରୁତମ୍
ଏହି ତୀର୍ଥ ସମସ୍ତ ତୀର୍ଥମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସବୁଠାରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଏବଂ ବିଶ୍ୱଭରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ।
ମୋକ୍ଷକାମୋ ଵିଶେଷେଣ ଯ ଇଚ୍ଛେତ୍ପରମଂ ପଦମ୍
ଯେଉଁମାନେ ବିଶେଷ କରି ମୋକ୍ଷ ଚାହାନ୍ତି, ସେମାନେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ପଦ ଲାଗି ଏଠିକୁ ଆସନ୍ତି—
କସ୍ମିନ୍କାଲେ ଫଲଂ ତେନ କିଂ ଦୃଷ୍ଟେନ ଭଵେନ୍ନୃଣାମ୍
କେଉଁ ସମୟରେ ସେଇ ଫଳ ମିଳେ, ଏବଂ ଯେଉଁମାନେ ଦେଖନ୍ତି, ସେମାନେ କଣ ଫଳ ପାଆନ୍ତି?
ଯାଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ମାନଵଃ ସମ୍ଯକ୍ସର୍ଵପାପୈଃ ପ୍ରମୁଚ୍ଯତେ
ଏହା ଶୁଣିଲେ ମଣିଷ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ମୁକ୍ତି ଲାଭ କରେ।
ପୁରା ଦେଵଯୁଗେ ରାଜନ୍ମହିଷୋନାମ ଦାନଵଃ
ପ୍ରାଚୀନ ଦେବଯୁଗରେ, ରାଜନ୍, ମହିଷ ନାମକ ଏକ ଦାନବ ଥିଲେ।
ତେନ ଶକ୍ରାଦଯୋ ଦେଵା ଜିତାଃ ସଂଖ୍ଯେ ସହସ୍ରଶଃ
ସେ ଦ୍ୱାରା ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବତାମାନେ ହଜାରେ ହଜାରେ ଯୁଦ୍ଧରେ ପରାଜିତ ହେଇଥିଲେ।
ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯଂ ସ ଵଶେ କୃତ୍ଵା ସ୍ଵଯମିନ୍ଦ୍ରୋ ବଭୂଵ ହ
ସେ ସମସ୍ତ ତିନି ଲୋକକୁ ନିଜ ଅଧୀନରେ କରି, ସ୍ୱୟଂ ଇନ୍ଦ୍ର ହୋଇଯାଇଥିଲେ।
ଆଦିତ୍ଯା ଵସଵୋ ରୁଦ୍ରା ନାସତ୍ଯୌ ମରୁତାଂ ଗଣାଃ
ଏହି ସମୟରେ ଆଦିତ୍ୟ, ବସୁ, ରୁଦ୍ର, ନାସତ୍ୟ, ଏବଂ ମରୁତମାନଙ୍କ ସମୂହ—
ଵହ୍ନିର୍ଭଯଂ ସମାପନ୍ନସ୍ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ଦେଵଗଣାଂସ୍ତଦା
ଅଗ୍ନି ମଧ୍ୟ ଭୟକୁ ଅନୁଭବ କରି, ସେଇ ସମୟରେ ଦେବତାମାନଙ୍କୁ ଛାଡିଦେଇଥିଲେ।
ଉଦ୍ଦ୍ଯୋତଂ କୁରୁତେ ସୂର୍ଯୋ ଯାଦୃକ୍ତସ୍ଯାଭିସଂମତଃ
ସୂର୍ଯ୍ୟ ଯେପରି ତାଙ୍କର ଇଚ୍ଛାନୁସାରେ ତାହାର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ଦେଖାଏ ।
ଲୋକପାଲାସ୍ତଥା ସର୍ଵେ ତସ୍ଯ କର୍ମ ପ୍ରଚକ୍ରିରେ
ସମସ୍ତ ଲୋକପାଳମାନେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କର କାମ କରିଥିଲେ ।
କସ୍ଯଚିତ୍ତ୍ଵଥ କାଲସ୍ଯ ସର୍ଵେ ଦେଵାଃ ସମେତ୍ଯ ତୁ 7.3.36.
ତାପରେ ଏକ ସମୟରେ ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ଏକଠା ହେଲେ ।
ଭଗଵାନ୍କିଂ ଵଯଂ କୁର୍ମଃ କୁତ୍ର ଯାମୋ ନିରାଶ୍ରଯାଃ
ଭଗବାନ, ଆମେ କଣ କରିବା ? ଆମେ କେଉଁଠି ଯିବା, ଆମେ ଅଶ୍ରୟହୀନ ।
ଏଵମୁକ୍ତୋ ଗୁରୁର୍ଦ୍ଦେଵୈର୍ଧ୍ଯାତ୍ଵା କାଲଂ ଚିରଂ ନୃପ
ଦେବତାମାନେ ଏପରି ପଚାରିଲେ, ଗୁରୁ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଧ୍ୟାନ କରି ରହିଲେ, ରାଜା ।
ଅଵଧ୍ଯଃ ସର୍ଵଦେଵାନାଂ ମୁକ୍ତ୍ଵେକାଂ ଯୋଷିତଂ ସୁରାଃ
ଯିଏ ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କୁ ଅପରାଜେୟ, କିନ୍ତୁ ଗୋଟିଏ ଜଣେ ଜନାନୀ ଛାଡ଼ି, ହେ ଦେବମାନେ—
ତପୋଽର୍ଥଂ ତତ୍ର ସଂସିଦ୍ଧିର୍ଜାଯତାମଚିରାଦ୍ଧି ଵଃ
ତପସ୍ୟା ପାଇଁ, ତୁମେ ଶୀଘ୍ର ତାହାର ସିଦ୍ଧି ଲାଭ କର ।
ଆରାଧଯଧ୍ଵମେକାଂତେ ଯଯା ଵ୍ଯାପ୍ତମିଦଂ ଜଗତ୍
ଏହି ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱ ଯାହା ଦ୍ୱାରା ଭରିଯାଇଛି, ସେଇ ଜନନୀଙ୍କୁ ଏକାନ୍ତରେ ଉପାସନା କର ।
କରିଷ୍ଯତି ସମୁଦ୍ଯୋଗମଵତାରସମୁଦ୍ଭଵମ୍
ସେ ଅବତାର ନେବା ପାଇଁ ଚେଷ୍ଟା କରିବେ ।
ଅହଂ ଵଃ କୀର୍ତଯିଷ୍ଯାମି ଶକ୍ତିଯଂ ମଂତ୍ରମୁତ୍ତମମ୍
ମୁଁ ତୁମମାନେଙ୍କୁ ଶକ୍ତିଙ୍କର ସର୍ବୋତ୍ତମ ମନ୍ତ୍ର କହିଦେବି ।
ପୁଲସ୍ତ୍ଯ ଉଵାଚ ଏଵମୁକ୍ତାଃ ସୁରାଃ ସର୍ଵେ ହର୍ଷେଣ ମହତାନ୍ଵିତାଃ
ପୁଲସ୍ତ୍ୟ କହିଲେ: ଏପରି କଥା ଶୁଣି ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ବଡ଼ ଆନନ୍ଦରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ ।
ତତ୍ର ସ୍ନାତାଞ୍ଛୁଚୀନ୍ସର୍ଵାନ୍ଦୀକ୍ଷଯାମାସ ଗୀଷ୍ପତିଃ
ସେଠାରେ, ସ୍ନାନ କରି ପବିତ୍ର ହୋଇଥିବା ସମସ୍ତଙ୍କୁ ବାଣୀର ଠାକୁର ଦୀକ୍ଷା ଦେଲେ ।
ସାର୍ଧଯାମତ୍ରଯଂ ତତ୍ର ପରିଵାରସମନ୍ଵିତାଃ 7.3.36.
ସେଠାରେ, ସେମାନେ ତାଙ୍କର ସାଥୀମାନଙ୍କ ସହିତ ଏକଠି ଦୀକ୍ଷିତ ହେଲେ ।
ମଂତ୍ରେଣ ଵିଵିଧେନୈଵ ଚାରୁସ୍ତୋତ୍ରେଣ ଭକ୍ତିତଃ
ବିଭିନ୍ନ ମନ୍ତ୍ର ଓ ସୁନ୍ଦର ସ୍ତୁତି ସହିତ, ଭକ୍ତିଭାବରେ,
ନିର୍ମମା ନିରହଂକାରା ଗୁରୁଭକ୍ତିପରାଯଣାଃ
ସେମାନେ ନିଜ ମାନ ଓ ଅହଂକାର ଛାଡ଼ି, ଗୁରୁଭକ୍ତିରେ ଲଗ୍ନ ହେଲେ ।
ଏଵଂ ସଂତିଷ୍ଠମାନାନାଂ ତେଷାଂ ପାର୍ଥିଵସତ୍ତମ
ଏପରି ଭାବେ ସେମାନେ ଉଭୟ ଦଣ୍ଡାଇ ରହିଥିଲେ, ହେ ରାଜା ।
ଦୀପଜ୍ଯୋତିଃସମାଵେଶାତ୍ତେଷାଂ ଗାତ୍ରେଷୁ ପାର୍ଥିଵ
ଦୀପର ଆଲୋକ ପରି ଏକ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ସେମାନଙ୍କ ଦେହରେ ପ୍ରବେଶ କଲା, ହେ ରାଜା ।
ଦ୍ଵାଦଶାର୍କପ୍ରଭା ଜାତାଃ ଷଣ୍ମାସାଭ୍ଯଂତରେଣ ତେ
ଛଅ ମାସ ମଧ୍ୟରେ, ସେମାନଙ୍କ ଭିତରେ ବାରଟି ସୂର୍ଯ୍ୟର ଆଭା ଉଦ୍ଭବ ହେଲା ।
ମଂଡଲଂ ରଚଯାମାସ ସର୍ଵସିଦ୍ଧିପ୍ରଦାଯକମ୍
ସେଉଁଠି ସମସ୍ତ ସିଦ୍ଧି ଦେଇଥିବା ଏକ ମଣ୍ଡଳ ସୃଷ୍ଟି କଲେ।
ତେଷାଂ ଶରୀରଗଂ ତେଜଃ ଶକ୍ତିଯୈର୍ମଂତ୍ରସତ୍ତମୈଃ
ସେମାନଙ୍କ ଦେହରେ ଥିବା ତେଜ, ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ଶକ୍ତି ଓ ମନ୍ତ୍ର ସହିତ,