ଦର୍ଶନଂ ତେ ସହସ୍ରାକ୍ଷ ସ୍ଵପ୍ନେଷ୍ଵପି ସୁଦୁର୍ଲଭମ୍
ହେ ସହସ୍ରନୟନ, ସ୍ୱପ୍ନରେ ମଧ୍ୟ ତୁମ ଦର୍ଶନ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁର୍ଲଭ।
ଅଵଶ୍ଯଂ ଯଦି ମେ ଦେଯୋ ଵରୋ ଵୃତ୍ରନିଷୂଦନ
ଯଦି ଆପଣ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ମୋତେ ବର ଦେବାକୁ ଚାହାନ୍ତି, ହେ ବୃତ୍ର ନାଶକ,
ମା ମୁ ହ୍ରଦଂ ସମାଗତ୍ଯ ଦୂତଃ ପ୍ରୋକ୍ତୋ ମଯା ଯତଃ
ତୁମେ ଚିନ୍ତା କରିବାକୁ ଦରକାର ନାହିଁ, କାରଣ ମୁଁ ଏହି ହ୍ରଦକୁ ଏକ ଦୂତ ପଠାଇଛି।
ପିଣ୍ଡଦାନାତ୍ପରାଂ ପ୍ରୀତିଂ ଲଭଂତାଂ ପିତରୋଽତ୍ର ହି
ଏଠାରେ ପିତୃମାନେ ପିଣ୍ଡଦାନ ପାଇଁ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସନ୍ତୋଷ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି।
ଵରିଷ୍ଠଂ ନାତ୍ର ସନ୍ଦେହୋ ମତ୍ପ୍ରସାଦାଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମ
ମୋର କୃପାରେ ଏହା ସବୁଠାରୁ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ, ଏଥିରେ କୌଣସି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣଶ୍ରେଷ୍ଠ।
ଅତ୍ର ଯେ ଫାଲ୍ଗୁନେ ମାସି ପୌର୍ଣମାସ୍ଯାଂ ସମାହିତାଃ
ଫାଲ୍ଗୁନ ମାସର ପୂର୍ଣ୍ଣିମା ଦିନରେ ଏଠି ଯେଉଁମାନେ ଏକାଗ୍ର ମନେ ବସିଥାନ୍ତି—
ପିଣ୍ଡଦାନାଦ୍ଗଯାତୁଲ୍ଯଂ ଲପ୍ସ୍ଯଂତେ ଫଲମୁତ୍ତମମ୍
ସେମାନେ ପିଣ୍ଡଦାନ କଲେ, ଗୟାର ସମାନ ସର୍ବୋତ୍ତମ ଫଳ ପାଇବେ।
ମୁଦ୍ଗଲୋଽପି ପରଂ ବ୍ରହ୍ମ ଚିଂତଯନ୍ହ୍ଯନିଶଂ ତତଃ ॥ 7.3.35.
ମୁଦ୍ଗଳ ନାମକ ମହାପୁରୁଷ ସଦା ପରମ ବ୍ରହ୍ମକୁ ଚିନ୍ତା କରୁଥିଲେ—
ଶୁକ୍ଲଧ୍ଯାନପରୋ ଭୂତ୍ଵା ମୋକ୍ଷଂ ପ୍ରାପ୍ତସ୍ତତୋଽକ୍ଷଯମ୍
ସେ ଶୁଦ୍ଧ ଧ୍ୟାନରେ ଲୀନ ହୋଇ, ଅକ୍ଷୟ ମୋକ୍ଷ ପ୍ରାପ୍ତ କରିଥିଲେ।
ଅତ୍ର ଗାଥା ପୁରା ଗୀତା ନାରଦେନ ମହାତ୍ମନା
ଏଠି ଏକ ଗାଥା ପୂର୍ବରୁ ମହାତ୍ମା ନାରଦଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଗାଇଯାଇଥିଲା।
ମାମୁ ହ୍ରଦେ ନରଃ ସ୍ନାତ୍ଵା ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତଂ ମୁଦ୍ଗଲେଶ୍ଵରମ୍ ଏତସ୍ମାତ୍କାରଣାଦ୍ରାଜନ୍ମାମୁହ୍ରଦମିତି ସ୍ମୃତମ୍
ଏହି ମାମୁ ହ୍ରଦରେ ନରେ ନହାଇ, ମୁଦ୍ଗଳେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଦେଖିଥିଲେ; ଏହି କାରଣରୁ, ରାଜନ୍, ଏହାକୁ ମାମୁ ହ୍ରଦ ବୋଲି କୁହାଯାଏ।
ତତ୍ତୀର୍ଥଂ ସର୍ଵତୀର୍ଥାନାଂ ପ୍ରଵରଂ ଲୋକଵିଶ୍ରୁତମ୍
ଏହି ତୀର୍ଥ ସମସ୍ତ ତୀର୍ଥମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସବୁଠାରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଏବଂ ବିଶ୍ୱଭରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ।
ମୋକ୍ଷକାମୋ ଵିଶେଷେଣ ଯ ଇଚ୍ଛେତ୍ପରମଂ ପଦମ୍
ଯେଉଁମାନେ ବିଶେଷ କରି ମୋକ୍ଷ ଚାହାନ୍ତି, ସେମାନେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ପଦ ଲାଗି ଏଠିକୁ ଆସନ୍ତି—
କସ୍ମିନ୍କାଲେ ଫଲଂ ତେନ କିଂ ଦୃଷ୍ଟେନ ଭଵେନ୍ନୃଣାମ୍
କେଉଁ ସମୟରେ ସେଇ ଫଳ ମିଳେ, ଏବଂ ଯେଉଁମାନେ ଦେଖନ୍ତି, ସେମାନେ କଣ ଫଳ ପାଆନ୍ତି?
ଯାଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ମାନଵଃ ସମ୍ଯକ୍ସର୍ଵପାପୈଃ ପ୍ରମୁଚ୍ଯତେ
ଏହା ଶୁଣିଲେ ମଣିଷ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ମୁକ୍ତି ଲାଭ କରେ।
ପୁରା ଦେଵଯୁଗେ ରାଜନ୍ମହିଷୋନାମ ଦାନଵଃ
ପ୍ରାଚୀନ ଦେବଯୁଗରେ, ରାଜନ୍, ମହିଷ ନାମକ ଏକ ଦାନବ ଥିଲେ।
ତେନ ଶକ୍ରାଦଯୋ ଦେଵା ଜିତାଃ ସଂଖ୍ଯେ ସହସ୍ରଶଃ
ସେ ଦ୍ୱାରା ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବତାମାନେ ହଜାରେ ହଜାରେ ଯୁଦ୍ଧରେ ପରାଜିତ ହେଇଥିଲେ।
ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯଂ ସ ଵଶେ କୃତ୍ଵା ସ୍ଵଯମିନ୍ଦ୍ରୋ ବଭୂଵ ହ
ସେ ସମସ୍ତ ତିନି ଲୋକକୁ ନିଜ ଅଧୀନରେ କରି, ସ୍ୱୟଂ ଇନ୍ଦ୍ର ହୋଇଯାଇଥିଲେ।
ଆଦିତ୍ଯା ଵସଵୋ ରୁଦ୍ରା ନାସତ୍ଯୌ ମରୁତାଂ ଗଣାଃ
ଏହି ସମୟରେ ଆଦିତ୍ୟ, ବସୁ, ରୁଦ୍ର, ନାସତ୍ୟ, ଏବଂ ମରୁତମାନଙ୍କ ସମୂହ—
ଵହ୍ନିର୍ଭଯଂ ସମାପନ୍ନସ୍ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ଦେଵଗଣାଂସ୍ତଦା
ଅଗ୍ନି ମଧ୍ୟ ଭୟକୁ ଅନୁଭବ କରି, ସେଇ ସମୟରେ ଦେବତାମାନଙ୍କୁ ଛାଡିଦେଇଥିଲେ।
ଉଦ୍ଦ୍ଯୋତଂ କୁରୁତେ ସୂର୍ଯୋ ଯାଦୃକ୍ତସ୍ଯାଭିସଂମତଃ
ସୂର୍ଯ୍ୟ ଯେପରି ତାଙ୍କର ଇଚ୍ଛାନୁସାରେ ତାହାର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ଦେଖାଏ ।
ଲୋକପାଲାସ୍ତଥା ସର୍ଵେ ତସ୍ଯ କର୍ମ ପ୍ରଚକ୍ରିରେ
ସମସ୍ତ ଲୋକପାଳମାନେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କର କାମ କରିଥିଲେ ।
କସ୍ଯଚିତ୍ତ୍ଵଥ କାଲସ୍ଯ ସର୍ଵେ ଦେଵାଃ ସମେତ୍ଯ ତୁ 7.3.36.
ତାପରେ ଏକ ସମୟରେ ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ଏକଠା ହେଲେ ।
ଭଗଵାନ୍କିଂ ଵଯଂ କୁର୍ମଃ କୁତ୍ର ଯାମୋ ନିରାଶ୍ରଯାଃ
ଭଗବାନ, ଆମେ କଣ କରିବା ? ଆମେ କେଉଁଠି ଯିବା, ଆମେ ଅଶ୍ରୟହୀନ ।
ଏଵମୁକ୍ତୋ ଗୁରୁର୍ଦ୍ଦେଵୈର୍ଧ୍ଯାତ୍ଵା କାଲଂ ଚିରଂ ନୃପ
ଦେବତାମାନେ ଏପରି ପଚାରିଲେ, ଗୁରୁ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଧ୍ୟାନ କରି ରହିଲେ, ରାଜା ।
ଅଵଧ୍ଯଃ ସର୍ଵଦେଵାନାଂ ମୁକ୍ତ୍ଵେକାଂ ଯୋଷିତଂ ସୁରାଃ
ଯିଏ ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କୁ ଅପରାଜେୟ, କିନ୍ତୁ ଗୋଟିଏ ଜଣେ ଜନାନୀ ଛାଡ଼ି, ହେ ଦେବମାନେ—
ତପୋଽର୍ଥଂ ତତ୍ର ସଂସିଦ୍ଧିର୍ଜାଯତାମଚିରାଦ୍ଧି ଵଃ
ତପସ୍ୟା ପାଇଁ, ତୁମେ ଶୀଘ୍ର ତାହାର ସିଦ୍ଧି ଲାଭ କର ।
ଆରାଧଯଧ୍ଵମେକାଂତେ ଯଯା ଵ୍ଯାପ୍ତମିଦଂ ଜଗତ୍
ଏହି ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱ ଯାହା ଦ୍ୱାରା ଭରିଯାଇଛି, ସେଇ ଜନନୀଙ୍କୁ ଏକାନ୍ତରେ ଉପାସନା କର ।
କରିଷ୍ଯତି ସମୁଦ୍ଯୋଗମଵତାରସମୁଦ୍ଭଵମ୍
ସେ ଅବତାର ନେବା ପାଇଁ ଚେଷ୍ଟା କରିବେ ।
ଅହଂ ଵଃ କୀର୍ତଯିଷ୍ଯାମି ଶକ୍ତିଯଂ ମଂତ୍ରମୁତ୍ତମମ୍
ମୁଁ ତୁମମାନେଙ୍କୁ ଶକ୍ତିଙ୍କର ସର୍ବୋତ୍ତମ ମନ୍ତ୍ର କହିଦେବି ।