ପୁଣ୍ଯୈଃ ସ୍ଵକୈର୍ଦ୍ଵିଜଶ୍ରେଷ୍ଠ ସମାଗଚ୍ଛେରିଦଂ ତତଃ
ମୋ ନିଜ ପୁଣ୍ୟରେ, ହେ ଦ୍ୱିଜଶ୍ରେଷ୍ଠ, ମୁଁ ଏଠାକୁ ଆସିଛି।
କରିଷ୍ଯେଽହଂ ତପୋ ଭୂରି ପୂଜଯିଷ୍ଯେ ମହେଶ୍ଵରମ୍
ମୁଁ ବଡ଼ ତପସ୍ୟା କରିବି ଏବଂ ମହେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ପୂଜିବି।
ସଂକ୍ଷେପାତ୍କଥଯିଷ୍ଯାମି ଯଦି ତେ ନିଶ୍ଚଯଃ ପରଃ
ତୁମର ଦୃଢ଼ ନିଶ୍ଚୟ ଥିଲେ, ମୁଁ ସଂକ୍ଷେପରେ ସବୁ କଥା କହିଦେବି।
ନଂଦନାଦୀନି ରମ୍ଯାଣି ତତ୍ର ଦେଵଵନାନି ଚ
ସେଠାରେ ନନ୍ଦନ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଦେବତାଙ୍କର ଶୋଭାମୟ ବନ ଅଛି।
ବୁଭୁକ୍ଷା ନୈଵ ତୃଷ୍ଣା ଚ ନିଦ୍ରାଲସ୍ଯେ ନ ଚ ପ୍ରଭୋ ରମଯଂତି ନରଂ ତତ୍ର ଗୀତୈର୍ନୃତ୍ଯୈରନେକଶଃ
ସେଠାରେ, ହେ ପ୍ରଭୁ, ଭୋକ, ତିରିଷ୍ଣା, ଘୁମ୍, କିମ୍ବା ଆଳସ୍ୟ କେହିକୁ ବ୍ୟାକୁଳ କରେନାହିଁ; ବରଂ ଅନେକ ପ୍ରକାର ଗୀତ ଓ ନୃତ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଲୋକମାନେ ଆନନ୍ଦିତ ହୁଅନ୍ତି।
ଏଵଂ ଚ ଵସତେ ତତ୍ର ଜନଃ ସ୍ଵର୍ଗେ ତପୋଧନ
ଏଭଳି ଭାବେ, ହେ ତପସ୍ୟାଧନ, ଲୋକମାନେ ସ୍ୱର୍ଗରେ ବସବାସ କରନ୍ତି।
ଏକ ଏଵ ମୁନେ ଦୋଷଃ ସ୍ଵର୍ଲୋକେ ପ୍ରତିଭାତି ମେ
ତଥାପି, ହେ ମୁନି, ସ୍ୱର୍ଗରେ ମୋତେ ଗୋଟିଏ ଦୋଷ ଦେଖାଯାଏ।
ନ ପୁଣ୍ଯଂ ଲଭତେ ତତ୍ର କର୍ତୁଂ ଵିପ୍ର କଥଂଚନ
ସେଠାରେ କେହି କେବେ ମଧ୍ୟ କୌଣସି ଉପାୟରେ ପୁଣ୍ୟ ଲାଭ କରିପାରେନାହିଁ, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ।
ଯଦତ୍ର କ୍ରିଯତେ କର୍ମ ଶୁଭଂ ତତ୍ରୋପ ଭୁଜ୍ଯତେ 7.3.35.
ଏଠାରେ ଯେଉଁ ଭଲ କାମ କରାଯାଏ, ତାହାର ଫଳ ସେଠାରେ ଉପଭୋଗ କରାଯାଏ।
ବହୁତେଜୋନ୍ଵିତାନ୍ସ୍ଵର୍ଗେ ହ୍ଯଲ୍ପପୁଣ୍ଯୋ ଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମ
ସ୍ୱର୍ଗରେ, ହେ ଦ୍ୱିଜଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଅଳ୍ପ ପୁଣ୍ୟ ଥିବାମାନେ ବହୁତ ତେଜସ୍ବୀ ଲୋକମାନଙ୍କୁ ଦେଖନ୍ତି।
ନ ମଯା ସୁକୃତଂ ଭୂରି କୃତଂ ମର୍ତ୍ତ୍ଯେ କଥଂଚନ
ମୁଁ ମାନବ ଜଗତରେ କେବେ ବହୁତ ଭଲ କାମ କରିନାହିଁ।
ତଥା ଚ ପତମାନାଂଶ୍ଚ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଚାନ୍ଯାନ୍ସହସ୍ରଶଃ
ଏବଂ ଏଭଳି ଅନେକ ଲୋକଙ୍କୁ ହଜିଯାଉଥିବା ଦେଖିଛି।
ଏତତ୍ତେ ସର୍ଵମାଖ୍ଯାତଂ ଗୁଣଦୋଷସମୁଦ୍ଭଵମ୍
ପୁଣ୍ୟ ଓ ଦୋଷର ଉତ୍ପତ୍ତି ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କଥା ତୁମକୁ କହିଦେଲି।
ତେନ ସ୍ଵର୍ଗେଣ ମେ ଦୂତ ନୈଵ କାର୍ଯଂ କଥଂଚନ
ଏହି କାରଣରୁ, ହେ ଦୂତ, ମୋତେ ସ୍ୱର୍ଗ ପାଇଁ କେବେ ମଧ୍ୟ ଇଚ୍ଛା ନାହିଁ।
ଵାଚ୍ଯସ୍ତ୍ଵଯା ମମାଦେଶାଦ୍ଦେଵରାଜଃ ସ୍ଫୁଟଂ ଵଚଃ
ମୋ ଆଦେଶରେ ତୁମେ ସ୍ପଷ୍ଟ କଥା ଦେବତାମାନଙ୍କର ରାଜାଙ୍କୁ କହିବାକୁ ପଡିବ।
ତତ୍କର୍ମାଽହଂ କରିଷ୍ଯାମି ଯେନ ନୋ ପତନାଦ୍ଭଯମ୍।. ସାଧଯିଷ୍ଯାମି ତାଁଲ୍ଲୋକାନ୍ଯେ ସଦା ପାତଵର୍ଜିତାଃ
ମୁଁ ସେହି କାମ କରିବି, ଯାହାଦ୍ୱାରା ଆମେ କେବେ ମଧ୍ୟ ପତନର ଭୟରେ ପଡିବୁ ନାହିଁ। ମୁଁ ସେମାନଙ୍କର ଲୋକକୁ ସଦା ପତନରୁ ମୁକ୍ତ କରିଦେବି।
ପୁଲସ୍ତ୍ଯ ଉଵାଚ ଏଵମୁକ୍ତ୍ଵା ନୃପଶ୍ରେଷ୍ଠ ମୁଦ୍ଗଲଃ ସ୍ଵର୍ଗନିଃସ୍ପୃହଃ
ପୁଲସ୍ତ୍ୟ କହିଲେ, ରାଜାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଏଭଳି କହି ମୁଦ୍ଗଳ, ଯିଏ ସ୍ୱର୍ଗ ପ୍ରତି ଅସକ୍ତ ଥିଲେ,
ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଦୂତୋଽପି ଶକ୍ରସ୍ଯ ତସ୍ଯ ଵାକ୍ଯଂ ସଵିସ୍ତରମ୍
ଶକ୍ରଙ୍କ ଦୂତ ମଧ୍ୟ, ସେଠାରେ ମୁଦ୍ଗଳଙ୍କ କଥା ସବୁ ଶୁଣିଲେ,
ଦେଵଦୂତାପ୍ରମାଣଂ ଚ ଵିମାନଂ ହି ତ୍ଵଯା କୃତମ୍ 7.3.35.
ଦେବତାଙ୍କ ଦୂତ ପାଇଁ ଯେଉଁ ଭାବେ ତୁମେ ଦେବବିମାନ ତିଆରି କରିଥିଲ, ସେଉଁଠି ତାହା ହେଇଥିଲା।
ତସ୍ମାତ୍ତତ୍ର ଦ୍ରୁତଂ ଗତ୍ଵା ବଲାଦାନଯ ତଂ ମୁନିମ୍
ସେଥିପାଇଁ, ତୁମେ ସେଠାକୁ ଶୀଘ୍ର ଯାଇ, ଶକ୍ତିବଳେ ସେ ମୁନିଙ୍କୁ ଆଣିନିଅ।
ପୁଲସ୍ତ୍ଯ ଉଵାଚ ଶକ୍ରସ୍ଯ ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଦେଵଦୂତେ ଭଯାନ୍ଵିତଃ
ପୁଲସ୍ତ୍ୟ କହିଲେ, ଶକ୍ରଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ଦେବଦୂତ ଭୟଭୀତ ହେଲେ।
ମୁଦ୍ଗଲୋଽପି ଵିମାନସ୍ଥଂ ପୁନର୍ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସମାଗତମ୍
ମୁଦ୍ଗଳ ମଧ୍ୟ, ଦେବବିମାନରେ ଆସିଥିବା ଦୂତକୁ ପୁନିଥରେ ଦେଖିଲେ।
ସ ତସ୍ଯ ଵଚନେନୈଵ ସ୍ତଂଭିତୋ ଲିଖିତୋ ଯଥା
ସେ ଦୂତ, ମୁଦ୍ଗଳଙ୍କ କଥାରେ ଏମିତି ଅଚଳ ହେଇଗଲେ, ଯେପରି ଲେଖାଯାଇଥିବା କିଛି।
ଚିରକାଲଗତଂ ଜ୍ଞାତ୍ଵା ଦୂତଂ ତୁ ତ୍ରିଦଶାଧିପଃ
ଦୂତ ବହୁଦିନ ହେବାକୁ ଦେଖି, ଦେବତାମାନଙ୍କ ରାଜା ବୁଝିପାରିଲେ।
ଅଥ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତଦା ଦୂତଂ ସ୍ତଂଭିତଂ ମୁଦ୍ଗଲେନ ତୁ
ତାପରେ, ମୁଦ୍ଗଳ ଦ୍ୱାରା ଦୂତ ଅଚଳ ହୋଇଯାଇଥିବାକୁ ଦେଖି,
ଏତସ୍ମିନ୍ନେଵ କାଲେ ତୁ ଉତ୍ପାତାସ୍ତତ୍ର ଦାରୁଣାଃ ତାନ୍ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଚିନ୍ତଯାମାସ ମୁଦ୍ଗଲୋ ଵିସ୍ମଯାନ୍ଵିତଃ
ସେଇ ସମୟରେ, ସେଠାରେ ଭୟଙ୍କର ଅପଶକୁନ ଦେଖାଦେଲା। ସେମାନେ ଦେଖି, ମୁଦ୍ଗଳ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ପଡି, ଚିନ୍ତା କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ।
ଅଥ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵାଂବରଗତଂ ଵଜ୍ରୋଦ୍ଯତକରଂ ହରିମ୍
ତାପରେ, ଆକାଶରେ ହସ୍ତରେ ବଜ୍ର ଧରିଥିବା ହରିଙ୍କୁ ଦେଖି,
ତତ୍ର ଶକ୍ରଃ ସ୍ତୁତିଂ ଚକ୍ରେ ଭଗ୍ନୋତ୍ସାହୋ ନୃପୋତ୍ତମ
ସେଠାରେ, ଶକ୍ରଙ୍କ ଉତ୍ସାହ ଭଙ୍ଗ ହୋଇ, ସେ ପ୍ରାର୍ଥନା କରିଲେ, ରାଜାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ।
ସ୍ଵର୍ଗେ ଵା ଯଦି ଵା ମର୍ତ୍ତ୍ଯେ ତିଷ୍ଠ ତ୍ଵଂ ସ୍ଵେଚ୍ଛଯା ଦ୍ଵିଜ 7.3.35.
ସ୍ୱର୍ଗରେ କିମ୍ବା ପୃଥିବୀରେ, ତୁମେ ଯେଉଁଠି ଇଚ୍ଛା କର, ସେଠି ରୁହ, ଦ୍ୱିଜ।
ଵରଂ ଵରଯ ଭଦ୍ରଂ ତେ ନିତ୍ଯଂ ଯୋ ମନସି ସ୍ଥିତଃ
ତୁମ ମନରେ ଯାହା ସଦା ଅଛି, ସେଇ ଭଲ ବର ଚାହିଁନିଅ, ତୁମ ମଙ୍ଗଳ ହେଉ।