ଅବ୍ରଵୀତ୍ପରୁଷଂ ଵାକ୍ଯଂ ଭର୍ତ୍ସଯଂଶ୍ଚ ପୁନଃପୁନଃ
ସେ ପୁନିପୁନି କଠୋର କଥା କହି, ତାଙ୍କୁ ତିରସ୍କାର କରିଲେ।
ସୃଷ୍ଟସ୍ତ୍ଵଂ ହି ମଯା ମୂଢ ପ୍ରଥମୋଽହମସଂଶଯମ୍ 7.3.34.
'ମୁଁ ତୁମକୁ ସୃଷ୍ଟି କରିଛି, ମୂର୍ଖ; ନିଶ୍ଚୟ ମୁଁ ପ୍ରଥମ।'
ଏଵଂ ଵିଵଦମାନୌ ତୌ ମିଥୋ ରାଜନ୍ମହାଦ୍ଯୁତୀ
ଏଭଳି ରାଜା, ସେଇ ଦୁଇଜଣେ ମହାତେଜସ୍ବୀ ପରସ୍ପରେ ବିବାଦ କରିଥିଲେ।
ମୁଷ୍ଟିଭିର୍ବାହୁଭିଶ୍ଚୈଵ ନଖୈର୍ଦଂତୈର୍ଵିକର୍ଷଣୈଃ
ସେମାନେ ମୁଠି, ବାହୁ, ନଖ, ଦାନ୍ତ ଓ ଟାଣି ଟାଣି ମଧ୍ୟରେ ଯୁଦ୍ଧ କରିଲେ।
ତତୋ ଵର୍ଷସହସ୍ରାଂତେ ତଯୋର୍ମଧ୍ଯେ ନୃପୋତ୍ତମ
ଏହିପରି ଦୁଇଜଣଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ହଜାର ବର୍ଷ ପରେ, ହେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରାଜା—
ଏତସ୍ମିନ୍ନେଵ କାଲେ ତୁ ଵାଗୁଵାଚାଶରୀରିଣୀ
ସେଇ ସମୟରେ ଏକ ଦେହହୀନ ସ୍ୱର ଶୁଣାଗଲା।
ଏତନ୍ମାହେଶ୍ଵରଂ ଲିଂଗଂ ଯୋଽସ୍ଯ ଚାଂତେ ଗମିଷ୍ଯତି
ମହେଶ୍ୱରଙ୍କ ଏହି ମହା ଲିଙ୍ଗର ଶେଷକୁ ଯିଏ ପହଞ୍ଚିପାରିବ—
ଅଧୋଭାଗଂ ଵ୍ରଜତ୍ଵେକ ଏକଶ୍ଚୋର୍ଦ୍ଧ୍ଵଂ ମମାଜ୍ଞଯା
ମୋ ଆଦେଶରେ ଜଣେ ତଳକୁ ଯାଉ, ଅନ୍ୟଜଣେ ଉପରକୁ ଯାଉ।
ଵିଦାର୍ଯ ଵସୁଧାଂ କୃଷ୍ଣୋଽପ୍ଯଧସ୍ତାତ୍ସତ୍ଵରଂ ଗତଃ ତାଵତ୍କାଲାଗ୍ନିରୁଦ୍ରସ୍ତୁ ଦୃଷ୍ଟସ୍ତେନ ମହାତ୍ମନା
କୃଷ୍ଣ ମାଟିକୁ ଫାଟି ତଳକୁ ତୁରନ୍ତ ଯାଇଲେ; ସେଠାରେ ସେ ମହାନ୍ ଆତ୍ମା କାଳାଗ୍ନି ରୁଦ୍ରଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।
ଗଂତୁମିଚ୍ଛଂସ୍ତତୋଽଧସ୍ତାଦ୍ଯାଵଦ୍ଵେଗଂ କରୋତି ସଃ
ଏହାପରେ ସେ ଆଉ ତଳକୁ ଯିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରି, ସମସ୍ତ ଶକ୍ତିରେ ଗତି କଲେ।
ତତୋ ମୂର୍ଛାଭିସଂତପ୍ତୋ ଦହ୍ଯମାନୋଽଦ୍ଭୁତାଗ୍ନିନା
ତାପରେ, ଅଦ୍ଭୁତ ଅଗ୍ନିରେ ପୋଡ଼ି, ମୂର୍ଛାରେ ପୀଡ଼ିତ ହେଲେ।
ତଥା ଲିଂଗଂ ସମାସାଦ୍ଯ ଭକ୍ତ୍ଯା ପୂଜା କୃତା ତତଃ 7.3.34.
ଏଭଳି ଲିଙ୍ଗକୁ ପହଞ୍ଚି, ସେ ଭକ୍ତିରେ ପୂଜା କଲେ।
ବ୍ରହ୍ମାଽପି ଵ୍ଯୋମମାର୍ଗେଣ ଗତୋ ହଂସଵିମାନତଃ
ବ୍ରହ୍ମା ମଧ୍ୟ ହଂସ ରଥରେ ଆକାଶ ପଥରେ ଯାଇଲେ।
ତତୋ ଵର୍ଷସହସ୍ରାଂତେ କେତକୀଂ ସୋଽପ୍ଯପଶ୍ଯତ
ତାପରେ, ହଜାର ବର୍ଷ ପରେ, ସେ କେତକୀ ଫୁଲକୁ ଦେଖିଲେ।
କ୍ଵ ତ୍ଵଯା ଗମ୍ଯତେ ବ୍ରହ୍ମନ୍ନିରାଲଂବେ ମହାପଥି
ହେ ବ୍ରହ୍ମା, ଏହି ଅନନ୍ତ ବଡ଼ ପଥରେ ତୁମେ କେଉଁଠିକୁ ଯାଉଛ?
ଲିଂଗସ୍ଯାସ୍ଯ ହି ପର୍ଯଂତଂ ଯୋ ଲଭିଷ୍ଯତି ଚାଵଯୋଃ
ଆମ ମଧ୍ୟରେ ଯିଏ ଏହି ଲିଙ୍ଗର ଶେଷକୁ ପହଞ୍ଚିପାରିବ—
ସ ଜ୍ଯାଯାନିତରୋ ହୀନୋ ହ୍ଯେତଦୁକ୍ତଂ ପିନାକିନା
ସେ ଉତ୍ତମ, ଅନ୍ୟଜଣ ଅଧମ—ଏହିପରି ପିନାକଧାରୀ କହିଛନ୍ତି।
ଲବ୍ଧ୍ଵା ଲିଂଗସ୍ଯ ପର୍ଯଂତଂ ଯାସ୍ଯାମି କ୍ଷିତିମଂଡଲେ
ଲିଙ୍ଗର ଶେଷକୁ ମିଳିଲେ, ମୁଁ ପୃଥିବୀକୁ ଫେରିଯିବି।
ଵ୍ଯର୍ଥଶ୍ରମୋଽସି ଲୋକେଶ ନାଂତୋ ଲିଂଗସ୍ଯ ଵିଦ୍ଯତେ
ତୁମର ଶ୍ରମ ବ୍ୟର୍ଥ, ହେ ସମସ୍ତ ଜଗତର ନାଥ; ଏହି ଲିଙ୍ଗର କୌଣସି ଶେଷ ନାହିଁ।
ଲିଂଗମୂର୍ଧ୍ନଃ ପତଂତ୍ଯା ମେ କାଲୋ ଜାତୋ ମହାଦ୍ଯୁତେ
ଲିଙ୍ଗର ଶିରାଉପରୁ ମୁଁ ତଳକୁ ପଡ଼ିବାବେଳେ, ହେ ମହାତେଜସ୍ବୀ, ବହୁ ସମୟ କଟିଗଲା।
ଯାଵତ୍କାଲେନ ହଂସସ୍ତେ ଯୋଜନଂ ସଂପ୍ରଗଚ୍ଛତି
ଯେତେବେଳେ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ହଂସ ଏକ ଯୋଜନା ଦୂର ଯାଏ, ସେତେବେଳେ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସମୟ ହେଉଛି।
ତସ୍ମାନ୍ନିଵର୍ତନଂ ଯୁକ୍ତଂ ମମ ଵାକ୍ଯେନ ତେ ଵିଭୋ 7.3.34.
ତେଣୁ, ମୋ କଥା ଅନୁଯାୟୀ, ତୁମେ ଏଠାରୁ ପଛକୁ ଫେରିବା ଉଚିତ, ହେ ପ୍ରଭୁ।
ତତୋ ହୃଷ୍ଟମନା ଭୂତ୍ଵା ଗୃହୀତ୍ଵା ତାଂ ଚତୁର୍ମୁଖଃ ଦର୍ଶଯାମାସ ତାଂ ଵିଷ୍ଣୋରେଷା ଲିଂଗସ୍ଯ ମୂର୍ଧତଃ
ତାପରେ, ଚତୁର୍ମୁଖ ବ୍ରହ୍ମା ଖୁସି ହୋଇ, ସେ ମାଳାଟିକୁ ନେଇ, ଭଗବାନ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଦେଖାଇଲେ; ଏହା ଲିଙ୍ଗର ଶିରାଘାରୁ ଆଣାଯାଇଛି।
ମଯାଽଽନୀତା ଶୁଭା ମାଲା ଲବ୍ଧଶ୍ଚାଂତଂ ଚତୁର୍ଭୁଜ
ମୁଁ ଏହି ଶୁଭ ମାଳା ଆଣିଥିଲି, ଏବଂ ଚତୁର୍ଭୁଜ ବିଷ୍ଣୁ ତାହାର ଶେଷ ପାଇଥିଲେ।
ନାହଂ ଶକ୍ତଃ ପରଂ ପାରଂ ଗଂତୁଂ ବ୍ରହ୍ମନ୍କଥଂଚନ
ମୁଁ କେବେଠି ଭି ଏହାର ସର୍ବଶେଷ ସୀମାକୁ ପହଞ୍ଚିପାରିଲି ନାହିଁ, ହେ ବ୍ରହ୍ମା।
ଯଦି ତ୍ଵଯାଽସ୍ଯ ପର୍ଯଂତୋ ଲବ୍ଧୋ ବ୍ରହ୍ମନ୍କଥଂଚନ
ଯଦି ତୁମେ କିଛିପରି ଏହାର ଶେଷ ଦେଖିଥିଲେ, ହେ ବ୍ରହ୍ମା, ତେବେ କୁହ।
ନାନ୍ଯଥା ଚାସ୍ଯ ପର୍ଯଂତୋ ଦୃଶ୍ଯତେ କେନ ଚିତ୍କ୍ଵଚିତ୍
ନହିଁଲେ, ଏହାର ଶେଷ କେହି କେଉଁଠି ମଧ୍ୟ ଦେଖିପାରିନାହାନ୍ତି।
କୋପଂ ଚକ୍ରେ ମହାରାଜ ବ୍ରହ୍ମାଣଂ ପ୍ରତି ତତ୍କ୍ଷଣାତ୍
ସେଇ ସମୟରେ, ମହାରାଜ ତୁରନ୍ତ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ନେଇ କ୍ରୋଧିତ ହେଲେ।
ଅଥାହ ଦର୍ଶନଂ ଗତ୍ଵା ଧିଗ୍ଧିଗ୍ଵ୍ଯର୍ଥପ୍ରଜଲ୍ପକ
ତାପରେ, ସାକ୍ଷୀଙ୍କ ନିକଟକୁ ଯାଇ, ସେ କହିଲେ: 'ଧିକ୍ ଧିକ୍, ଅପରିହାର୍ଯ୍ୟ କଥା କହୁଥିବା ଲୋକକୁ!'
ଯସ୍ମାତ୍ତ୍ଵଯା ମୃଷା ପ୍ରୋକ୍ତଂ ମମ ପର୍ଯଂତଦର୍ଶନମ୍
କାରଣ, ତୁମେ ମୋର ଶେଷ ଦେଖିଛି ବୋଲି ମିଥ୍ୟା କହିଛ।