କାର୍ଯୋ ଵୈ ପାର୍ଥିଵଶ୍ରେଷ୍ଠ କାର୍ଯଶ୍ଚୋଦଙ୍ମୁଖୈର୍ଦ୍ଵିଜୈଃ
ହେ ରାଜାମାନ୍ୟ, ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ନିଶ୍ଚୟ କରିବା ଉଚିତ, ଏବଂ ଏହା ଉତ୍ତର ଦିଗକୁ ମୁହଁ କରିଥିବା ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ କରିବେ।
ପୀତାଂବରଧରୈଶ୍ଚୈଵ ଧୃତହେମାଂଗୁଲୀଯକୈଃ
ପୀତାମ୍ବର ପିନ୍ଧିଥିବା ଏବଂ ସୁନାର ଅଙ୍ଗୁଠି ପିନ୍ଧିଥିବା ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ କରିବେ।
ମୃଗଚର୍ମୋପରିସ୍ଥଂ ଚ ମଂତ୍ରୈରେଭିର୍ଵିଧାନତଃ
ମୃଗଚର୍ମ ଉପରେ ବସି, ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ମନ୍ତ୍ର ଓ ବିଧି ଅନୁସାରେ ପୂଜା କରାଯିବ।
ଇମଂ ମେ ଗଂଗେ ଯମୁନେ ପଂଚନଦ୍ଯଃ ସୁପୁଷ୍କରେ
ହେ ଗଙ୍ଗା, ଯମୁନା, ପାଞ୍ଚ ନଦୀମାନେ, ଶୁଭ ପୁଷ୍କରିଣୀମାନେ, ମୋର ଏହି କଥା ଶୁଣ।
ସମ୍ଯଗୁଚ୍ଚାର୍ଯ ଵିଘ୍ନାନାଂ ତତୋ ନାଶଂ ପ୍ରପଦ୍ଯତେ
ଏହି ମନ୍ତ୍ରକୁ ଭଲଭାବେ ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ, ସମସ୍ତ ବିଘ୍ନ ଦୂର ହୁଏ।
ଆଧଯୋ ଵ୍ଯାଧଯୋ ରୌଦ୍ରା ଦୁଷ୍ଟରୋଗା ଜ୍ଵରାଦଯଃ
ଦୁଃଖ, ରୋଗ, ଭୟଙ୍କର ଅସୁସ୍ଥତା, ଜ୍ୱର ଓ ଏହା ପରି ସମସ୍ତ ଅପରାଧ ଦୂର ହୁଏ।
ଏତତ୍ତେ ସର୍ଵମାଖ୍ଯାତଂ ଯନ୍ମାଂ ତ୍ଵଂ ପରିପୃଚ୍ଛସି
ତୁମେ ଯାହା ପଚାରିଥିଲ, ସେ ସମସ୍ତ କଥା ମୁଁ ତୁମକୁ କହିଦେଲି।
ଯଶ୍ଚ କୀର୍ତ୍ତଯତେ ସମ୍ଯକ୍ଚତୁର୍ଥ୍ଯାଂ ସୁସମାହିତଃ
ଯେଉଁଠି ଚତୁର୍ଥୀ ତିଥିରେ ଏହି କଥାକୁ ଧ୍ୟାନ ଦେଇ ଠିକ୍ ଭାବେ ପଢ଼େ, ସେ ଲାଭ ପାଏ।
ଯଂଯଂ କାମମଭିଧ୍ଯାଯନ୍ଯଜେଚ୍ଚେଦଂ ସମାହିତଃ
ଯେଉଁଠି ଯେଉଁ ଇଚ୍ଛା ଭାବି, ଏହି ପୂଜାକୁ ଏକାଗ୍ର ହୋଇ କରେ, ସେ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ହୁଏ।
ଯଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ମାନଵଃ ସମ୍ଯଙ୍ମୁଚ୍ଯତେ ସର୍ଵପାତକୈଃ
ଯାହାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ, ମଣିଷ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ମୁକ୍ତି ପାଏ।
ପାର୍ଥାନାମ୍ନ୍ଯଭଵତ୍ସାଧ୍ଵୀ ଦେଵଲସ୍ଯ ପ୍ରିଯା ସତୀ
ପାର୍ଥା ନାମକ ଏହି ସତୀ ଦେବଳ ଋଷିଙ୍କର ପ୍ରିୟ ଓ ଧର୍ମପତ୍ନୀ ଥିଲେ।
ସା ପୂର୍ଵମଭଵଦ୍ଵଂଧ୍ଯା ଋଷିପତ୍ନୀ ଯଶସ୍ଵିନୀ
ସେ ପୂର୍ବରୁ ସନ୍ତାନହୀନ ଥିଲେ, ଏବଂ ଯଶସ୍ୱିନୀ ଋଷିପତ୍ନୀ ଥିଲେ।
ଵାଯୁଭକ୍ଷା ନିରାହାରା ସମଚିତ୍ତାଽଽସନେ ସ୍ଥିତା
ବାୟୁ ଖାଇ, ଅନ୍ନ ଛାଡ଼ି, ସମଚିତ୍ତ ହୋଇ, ଧ୍ୟାନରେ ବସିଥିଲେ।
ଉଦ୍ଭିଦ୍ଯ ଧରଣୀପୃଷ୍ଠଂ ସହସା ଲିଂଗମୁତ୍ଥିତମ୍
ଏକାଏକି ଧରଣୀର ମାଟି ଭେଦି, ଏକ ଲିଙ୍ଗ ଉପରକୁ ଉଠିଆସିଲା।
ପୂଜଯୈତନ୍ମହାଭାଗେ ଶିଵଲିଂଗଂ ସୁପାଵନମ୍
ଏହି ଶିବଲିଙ୍ଗକୁ, ଯାହା ଅତ୍ୟନ୍ତ ପବିତ୍ର ଏବଂ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଭକ୍ତିଭାବରେ ପୂଜା କର।
ଯୋ ଯଂ କାମମଭିଧ୍ଯାଯନ୍ପୂଜଯିଷ୍ଯତି ମାନଵଃ
ଯେ କୌଣସି ମନୁଷ୍ୟ ଏହାକୁ ପୂଜା କରିବାବେଳେ ଯେଉଁ ଇଚ୍ଛା ମନରେ ଧାରଣ କରିଥାଏ,
ପାର୍ଥେଶ୍ଵରାଖ୍ଯମେତଦ୍ଧି ଲୋକେ ଖ୍ଯାତିଂ ଗମିଷ୍ଯତି
ଏହି ଲିଙ୍ଗ, ଯାହାକୁ ପାର୍ଥେଶ୍ୱର ବୋଲି କୁହାଯାଏ, ସମସ୍ତ ଜଗତରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେବ।
ତତଃ ସା ଵିସ୍ମଯାଵିଷ୍ଟା ପୂଜଯାମାସ ତତ୍ତଦା
ତାପରେ ସେ, ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ଭରିଯାଇ, ସେଇ ସମୟରେ ଏହି ଲିଙ୍ଗକୁ ପୂଜା କଲେ।
ତତଃ ପ୍ରଭୃତି ତଲ୍ଲିଂଗଂ ଵିଖ୍ଯାତଂ ଧରଣୀତଲେ 7.3.33.
ସେଇ ସମୟଠାରୁ, ଏହି ଲିଙ୍ଗ ପୃଥିବୀରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେଲା।
ତତ୍ର ସ୍ନାତ୍ଵା ନରଃ ସମ୍ଯଗ୍ଯସ୍ତଂ ପଶ୍ଯତି ଭାଵତଃ
ସେଠାରେ ଭଲଭାବେ ସ୍ନାନ କରି, ଯେଉଁ ମଣିଷ ଭକ୍ତିଭାବରେ ଏହାକୁ ଦେଖେ, ସେ ଏହାର ଦର୍ଶନ ପାଏ।
ଶୁକ୍ଲପକ୍ଷେ ଚତୁର୍ଦ୍ଦଶ୍ଯାଂ ଜାଗରଂ ତସ୍ଯ ଚାଗ୍ରତଃ
ଶୁକ୍ଳପକ୍ଷର ଚତୁର୍ଦ୍ଦଶୀ ତିଥିରେ, ଏହା ପାଖରେ ରାତି ଜାଗି ରହିବା ଉଚିତ।
ପିଂଡନିର୍ଵାପଣଂ ତତ୍ର ଯଃ କରୋତି ସମାହିତଃ
ଯେଉଁଠାରେ ଯେଉଁ ମଣିଷ ଏଠାରେ ଏକାଗ୍ରତାରେ ପିଣ୍ଡଦାନ କରେ,
ଇତି ଶ୍ରୀସ୍କାଂଦେ ମହାପୁରାଣ ଏକାଶୀତିସାହସ୍ର୍ଯାଂ ସଂହିତାଯାଂ ସପ୍ତମେ ପ୍ରଭାସଖଣ୍ଡେ ତୃତୀଯେଽର୍ବୁଦଖଂଡେ ପାର୍ଥେଶ୍ଵରମାହାତ୍ମ୍ଯଵର୍ଣନଂନାମ ତ୍ରଯସ୍ତ୍ରିଂଶୋଽଧ୍ଯାଯଃ
ଏହିପରି ଏକାଶୀହଜାର ଶ୍ଲୋକର ଶ୍ରୀସ୍କାନ୍ଦ ମହାପୁରାଣର ସପ୍ତମ ପ୍ରଭାସଖଣ୍ଡର ତୃତୀୟ ଅର୍ବୁଦଖଣ୍ଡରେ 'ପାର୍ଥେଶ୍ୱର ମାହାତ୍ମ୍ୟ ବର୍ଣ୍ଣନ' ନାମକ ତିରିଶିତିଏଁ ଅଧ୍ୟାୟ ସମାପ୍ତ।
ଯତ୍ର ସନ୍ନିହିତୋ ନିତ୍ଯଂ ସ୍ଵଯଂ ଵିଷ୍ଣୁର୍ମହୀପତେ କସ୍ମିନ୍କାଲେ ମୁନେ ବ୍ରୂହି ସର୍ଵଂ ଵିସ୍ତରତୋ ମମ
ଯେଉଁଠି ସ୍ୱୟଂ ବିଷ୍ଣୁ ସଦା ବସିଛନ୍ତି, ହେ ରାଜା, ଏହା କେଉଁ ସମୟ ଏବଂ କେଉଁଠି ଘଟିଥିଲା, ସେ ସମସ୍ତ କଥା ମୋତେ ବିସ୍ତାରରେ କୁହ, ହେ ମୁନି।
ଚଂଦ୍ରାର୍କପଵନେ ନଷ୍ଟେ ଜ୍ଯୋତିଷି ପ୍ରଲଯଂ ଗତେ
ଚନ୍ଦ୍ର, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ପବନର ଆଲୋକ ନଷ୍ଟ ହୋଇ, ସମସ୍ତ କିଛି ପ୍ରଳୟରେ ଲିନ ହେଉଥିବା ବେଳେ,
ତତୋ ଯୁଗସହସ୍ରାଂତେ ଵିବୁଦ୍ଧଃ କମଲାସନଃ
ତାପରେ, ହଜାର ଯୁଗ ଶେଷରେ, କମଳାସନ ବ୍ରହ୍ମା ଜାଗିଲେ।
ଭ୍ରମଂଶ୍ଚାପି ଚତୁର୍ଵକ୍ତ୍ରୋ ଯାଵତ୍ପଶ୍ଯତି ଦୂରତଃ
ଚାରିଟି ମୁଣ୍ଡ ଥିବା ସେ ବ୍ରହ୍ମା ଘୁରୁଥିଲେ, ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଦୂରରୁ କିଛି ଦେଖିଲେ।
ତଂ ଚୋଵାଚ ଚତୁର୍ଵକ୍ତ୍ରଃ କସ୍ତ୍ଵଂ କେନ ଵିନିର୍ମିତଃ
ସେ ଚାରିମୁହଁ ବ୍ରହ୍ମା ତାଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ: 'ତୁମେ କିଏ? କିଏ ତୁମକୁ ସୃଷ୍ଟି କରିଛି?'
ତମୁଵାଚାଥ ଗୋଵିଂଦଃ ପ୍ରହସଞ୍ଛ୍ଲକ୍ଷ୍ଣଯା ଗିରା
ତାପରେ ଗୋବିନ୍ଦ ହସି, ମୃଦୁ କଥାରେ ଉତ୍ତର ଦେଲେ,
ଅହମାଦ୍ଯଃ ପୁମାନେକୋ ମଯା ସୃଷ୍ଟୋ ଭଵାନପି
'ମୁଁ ଆଦି ପୁରୁଷ, ଏକମାତ୍ର; ତୁମେ ମଧ୍ୟ ମୋ ଦ୍ୱାରା ସୃଷ୍ଟି ହୋଇଛ।'