ପତ୍ତନାନି ଵିଚିତ୍ରାଣି ଗ୍ରାମାଣି ନଗରାଣି ଚ
ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ନଗର, ଅଦ୍ଭୁତ ଗ୍ରାମ ଓ ସହର ମଧ୍ୟ ରହିଥିଲା।
ତତଃ କୁଶେଶ୍ଵରଂ ଦେଵଂ ଵିଧାଯ ଚ ଲଵେଶ୍ଵରମ୍
ପରେ ସେ କୁଶେଶ୍ୱର ଦେବତା ଓ ଲବେଶ୍ୱରକୁ ସ୍ଥାପନ କଲେ।
ନିଵେଦ୍ଯ ବ୍ରାହ୍ମଣେନ୍ଦ୍ରାଣାଂ କୃତ୍ଵା ଵୃତ୍ତିଂ ଯଥୋଚିତାମ୍
ଉତ୍ତମ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କୁ ଜଣାଇ ଯଥାଯଥ ଜୀବିକା ବ୍ୟବସ୍ଥା କଲେ।
ପ୍ରେତା ଲିଂଗୋଦ୍ଭଵାଂ ଭୂମିଂ ପୂରଯାମାସୁରେଵ ହି
ପ୍ରେତମାନେ ଲିଙ୍ଗରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ଭୂମିକୁ ପୂରଣ କଲେ।
ଯତ୍କିଂଚିତ୍ତତ୍ର ସଂସ୍ଥଂ ତୁ ଆଦ୍ଯତୀର୍ଥଂ ସୁରାଲଯମ୍
ସେଠାରେ ଯେଉଁଠି କିଛି ଥିଲା, ସେହିଠି ଆଦି ତୀର୍ଥ ଓ ଦେବତାମାନଙ୍କର ନିବାସସ୍ଥଳ ଥିଲା।
ତତଃ କ୍ଷେମଂ ସମୁତ୍ପନ୍ନଂ କ୍ଷେତ୍ରେ ତତ୍ର ଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମାଃ
ତାପରେ, ସେଠି ଶୁଭ ଓ ମଙ୍ଗଳ ହେବାକୁ ଲାଗିଲା, ହେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ।
କସ୍ଯଚିତ୍ତ୍ଵଥ କାଲସ୍ଯ ବୃହଦଶ୍ଵୋ ମହୀପତିଃ
କିଛି ସମୟ ପରେ, ବୃହଦଶ୍ୱ ନାମକ ରାଜା ଥିଲେ।
ସ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଵିପୁଲାଂ ଭୂମିଂ ପ୍ରାସାଦୈଃ ପରିଵର୍ଜିତାମ୍
ସେ ବିଶାଳ ଜମି ଦେଖିଲେ, ଯେଉଁଠି କୌଣସି ମନ୍ଦିର ନଥିଲା।
ଶିଲ୍ପିନଶ୍ଚ ସମାହୂଯାନେକାଂସ୍ତତ୍ର ସହସ୍ରଶଃ
ସେ ହଜାର-ହଜାର କାମକାରିଗରଙ୍କୁ ସେଠି ଡାକିଲେ।
ଭୂମୌ ନିଖନ୍ଯମାନାଯାଂ ତତୋ ଲିଂଗାନି ଭୂରିଶଃ
ଭୂମି ଖୋଦିବାବେଳେ, ସେଠି ବହୁ ଲିଙ୍ଗ ପାଇଯାଇଲା।
ତତଃ ସ ପାର୍ଥିଵସ୍ତୈଶ୍ଚ ଲିଂଗୈର୍ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଵୃତାଂ ଭୁଵମ୍
ତାପରେ, ସେ ରାଜା ଏହି ସମସ୍ତ ଲିଙ୍ଗ ଦେଖି ଜମିକୁ ଭରିଥିବା ଦେଖିଲେ।
ତତଃପ୍ରଭୃତି ନୋ ତତ୍ର କଶ୍ଚିନ୍ମର୍ତ୍ଯୋ ମହୀତଲେ
ସେହି ସମୟରୁ, ସେଠି ପୃଥିବୀରେ କୌଣସି ମଣିଷ ରହିନଥିଲେ।
ଇତି ଶ୍ରୀସ୍କାନ୍ଦେ ମହାପୁରାଣ ଏକାଶୀତିସାହସ୍ର୍ଯାଂ ସଂହିତାଯାଂ ଷଷ୍ଠେ ନାଗରଖଣ୍ଡେ ହାଟକେଶ୍ଵରକ୍ଷେତ୍ର ମାହାତ୍ମ୍ଯେ ରାକ୍ଷସଲିଂଗଚ୍ଛେଦନଂନାମ ପଞ୍ଚୋତ୍ତରଶତତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ
ଏହିପରି ହେଉଛି ଶ୍ରୀସ୍କାନ୍ଦ ପୁରାଣର ଏକାଶୀ ହଜାର ଶ୍ଲୋକର ସଂହିତାର ଷଷ୍ଠ ନାଗରଖଣ୍ଡର ହାଟକେଶ୍ୱର କ୍ଷେତ୍ର ମାହାତ୍ମ୍ୟରେ 'ରାକ୍ଷସ ଲିଙ୍ଗ ଛେଦନ' ନାମକ ପଞ୍ଚୋତ୍ତରଶତ ଅଧ୍ୟାୟର ଶେଷ।
ଯାନି ତୀର୍ଥାନି ଲୁପ୍ତାନି ଲିଙ୍ଗାନି ଚ ଵଦସ୍ଵ ନଃ
କେଉଁ ତୀର୍ଥ ଓ ଲିଙ୍ଗ ହରାଇଯାଇଛି, ଆମକୁ କହ।
ଲୋପଂ ଗତାନି ଵକ୍ଷ୍ଯାମି ପ୍ରାଧାନ୍ଯେନ ପ୍ରବୋଧତ
ଯେଉଁଗୁଡିକ ହରାଇଯାଇଛି, ସେଗୁଡିକୁ ମୁଁ ପ୍ରମୁଖତା ଅନୁଯାୟୀ କହିବି।
ତତ୍ର ଲୋପଂ ଗତଂ ତୀର୍ଥଂ ଚକ୍ରତୀର୍ଥମିତି ସ୍ମୃତମ୍
ସେଠି ଯେଉଁ ତୀର୍ଥ ହରାଇଯାଇଛି, ତାହାକୁ ଚକ୍ରତୀର୍ଥ ବୋଲି ଜଣାଯାଏ।
ମାତୃତୀର୍ଥଂ ତଥୈଵାନ୍ଯତ୍ସର୍ଵକାମପ୍ରଦଂ ନୃଣାମ୍
ଏଭଳି ମାତୃତୀର୍ଥ ମଧ୍ୟ ଅଛି, ଯାହା ଲୋକଙ୍କର ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରେ।
ମୁଚୁକୁନ୍ଦସ୍ଯ ରାଜର୍ଷେସ୍ତଥାନ୍ଯଲ୍ଲିଂଗ ମୁତ୍ତମମ୍
ମୁଚୁକୁନ୍ଦ ରାଜାର ଉତ୍ତମ ଲିଙ୍ଗ ମଧ୍ୟ ହରାଇଯାଇଛି।
ଇକ୍ଷ୍ଵାକୋର୍ଵସୁଷେଣସ୍ଯ କକୁତ୍ସ୍ଥସ୍ଯ ମହାତ୍ମନଃ
ଇକ୍ଷ୍ୱାକୁ, ବସୁଷେଣ ଓ ମହାତ୍ମା କକୁତ୍ସ୍ଥଙ୍କର ଲିଙ୍ଗ ମଧ୍ୟ।
ଅଗ୍ନିଵେଶସ୍ଯ ରୈଭ୍ଯସ୍ଯ ଚ୍ଯଵନସ୍ଯ ଭୃଗୋସ୍ତଥା
ଅଗ୍ନିବେଶ, ରୈଭ୍ୟ, ଚ୍ୟବନ ଓ ଭୃଗୁଙ୍କର ଲିଙ୍ଗ ମଧ୍ୟ।
ହାରୀତସ୍ଯ ମହର୍ଷେଶ୍ଚ ହର୍ଯଶ୍ଵସ୍ଯ ମହାତ୍ମନଃ
ମହାର୍ଷି ହାରୀତ ଓ ମହାତ୍ମା ହର୍ୟଶ୍ୱଙ୍କର ଲିଙ୍ଗ ମଧ୍ୟ।
ତଥୈଵ ଋଷିପତ୍ନୀନାଂ ତତ୍ର ଲିଂଗାନି ଭୂରିଶଃ
ଏଭଳି, ସେଠି ଋଷିମାନଙ୍କର ଜଣେ ଜଣେ ଗ୍ରୁହପତ୍ନୀଙ୍କର ଅନେକ ଲିଙ୍ଗ ଥିଲା।
ଅନ୍ଯାସାଂ ମୁନିପତ୍ନୀନାଂ ଯାସାଂ ସଂଖ୍ଯା ନ ଵିଦ୍ଯତେ ୬.୧୦୬.
ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଋଷିମାନଙ୍କର ଯେଉଁ ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ଅଛନ୍ତି, ତାଙ୍କର ସଂଖ୍ୟା କେହି ଜାଣିନାହାନ୍ତି।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ପାଂସୁମଯୀଂ ଵୃଷ୍ଟିଂ ମୁକ୍ତାଂ ପ୍ରେତୈଃ ସମଂତତଃ
ସେମାନେ ଚାରିପାଖରେ ପ୍ରେତମାନେ ଛାଡ଼ିଥିବା ଧୂଳିର ବର୍ଷା ଦେଖିଲେ।
ତେନ ପାଂସୁକୃତା ଵୃଷ୍ଟିଃ ସମଂତାନ୍ମଥିତା ବହିଃ । ତସ୍ଯା ଭୂମେଃ ପତତ୍ଯେଵ ନ କିଂଚିତ୍ତତ୍ର ପୂର୍ଯତେ
ସେଇ ଧୂଳିର ବର୍ଷା ସବୁଦିଗରେ ପ୍ରସାରିତ ହେଲା; ଏହା ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଲେ ମଧ୍ୟ, କିଛିଯିଏ ଭରିପାରିଲା ନାହିଁ।
ତତସ୍ତେ ଵ୍ଯଂତରାଃ ଖିନ୍ନା ନିରାଶାସ୍ତସ୍ଯ ପୂରଣେ
ତେଣୁ ସେଇ ଭୂତମାନେ ଦୁଃଖିତ ଓ ନିରାଶ ହୋଇ, ଏହାକୁ ଭରିବା ଉପରେ ଆଶା ଛାଡ଼ିଦେଲେ।
ଅସ୍ମାଭିର୍ଵିହିତା ତତ୍ର ପାଂସୁଵୃଷ୍ଟିର୍ମହୀପତେ
ହେ ରାଜା, ସେଠାରେ ଆମେ ଏହି ଧୂଳିର ବର୍ଷା କରିଥିଲୁ।
ସ ତ୍ଵଂ ତାସାଂ ଵିଘାତାର୍ଥମୁପାଯଂ ଭୂପ ଚିଂତଯ
ତେଣୁ, ଏହାକୁ ବାଧା ଦେବା ପାଇଁ କିଛି ଉପାୟ ଚିନ୍ତା କର, ହେ ଭୂପତି।
ତେଷାଂ ତଦ୍ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ତତଃ କୁଶମହୀପତିଃ
ସେମାନଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ପରେ କୁଶ ରାଜ୍ୟର ବୁଦ୍ଧିମାନ ରାଜା—
ତତସ୍ତସ୍ଯ ଗତସ୍ତୁଷ୍ଟିଂ ଵର୍ଷାଂତେ ଭଗଵାନ୍ହରଃ
ପରେ ବର୍ଷା ଶେଷରେ, ଭଗବାନ ହର ତୃପ୍ତି ଲାଭ କଲେ।