ତତସ୍ତୃପ୍ତିଂ ପ୍ରଗଚ୍ଛାମି ଯାଵଦ୍ଦୈଵଂ ଦିନଂ ସ୍ଥିତମ୍
ତାପରେ, ଦିବ୍ୟ ଦିନ ଯାଏଁ ରହିଥାଏ, ମୁଁ ତୃପ୍ତି ପାଉଛି।
ନାସ୍ତ୍ଯସାଧ୍ଯଂ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ ତଵ କିଂଚିଜ୍ଜଗତ୍ତ୍ରଯେ 6.103.
ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ, ତୁମ ପାଇଁ ତିନି ଜଗତରେ କିଛି ଅସାଧ୍ୟ ନାହିଁ।
ତସ୍ମାନ୍ମୁନେ ଦଯାଂ କୃତ୍ଵା ମମୋପରି ମହତ୍ତରାମ୍
ତେଣୁ, ମୁନି, ମୋପରେ ସବୁଠୁ ବଡ଼ ଦୟା କର।
ତଥା ଦୃଷ୍ଟିପ୍ରଦାନଂ ମେ କୁରୁଷ୍ଵ ମୁନିସତ୍ତମ
ଏଭଳି, ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ, ମୋତେ ଦୃଷ୍ଟି ଦେଇଦିଅ।
ତସ୍ଯ ତଦ୍ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା କୃପଯା ମମ ମାନସମ୍
ତାଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ମୋର ମନ ଦୟାରେ ପ୍ରଭାବିତ ହେଲା।
ତ୍ଵମନ୍ନନିଷ୍କ୍ରଯଂ ଦେହି କଣ୍ଠସ୍ଥମିହ ଭୂଷଣମ୍
ଖାଦ୍ୟର ଦାମରେ, ତୁମ ଗଳାରେ ଥିବା ଭୂଷଣ ମୋତେ ଦେଇଦିଅ।
ତଥାଽଦ୍ଯପ୍ରଭୃତି ପ୍ରାଜ୍ଞ ରତ୍ନଦୀପାନ୍ସୁନିର୍ମଲାନ୍
ଏଭଳି, ଆଜିଠାରୁ ଆରମ୍ଭ କରି, ବୁଦ୍ଧିମାନ, ଶୁଧ୍ଧ ରତ୍ନଦୀପ
ଦ୍ଧ?ସ ଯେନ ସଂଜାଯତେ ଦୃଷ୍ଟିଃ ଶାଶ୍ଵତୀ ତଵ ନିର୍ମଲା
ଯାହା ଦ୍ୱାରା ତୁମ ପାଇଁ ଚିରସ୍ଥାୟୀ ଏବଂ ଶୁଧ୍ଧ ଦୃଷ୍ଟି ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ।
ଗୃହାଣ ରତ୍ନସଂଭୂତଂ କଣ୍ଠାଭରଣମୁତ୍ତମମ୍
ଏହି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ରତ୍ନରେ ତିଆରି ଗଳାଭୂଷଣ ଗ୍ରହଣ କର।
ତତୋ ଦଯାଭିଭୂତେନ ମଯା ତସ୍ଯ ପ୍ରତିଗ୍ରହଃ ॥ ନିଃସ୍ପୃହେଣାପି ସଂଚୀର୍ଣୋ ମୁନିନା ରଣ୍ଯଵାସିନା। ତତଃ ପ୍ରକ୍ଷାଲ୍ଯ ମେ ପାଦୌ ଯାଵତ୍ତେନାନ୍ନନିଷ୍କ୍ରଯେ। ଵିଭୂଷଣମିଦଂ ଦତ୍ତଂ ସଦ୍ଭକ୍ତ୍ଯା ଭାଵିତାତ୍ମନେ ସଂଜାତା ପରମା ତୃପ୍ତିର୍ଦେଵପୀଯୂଷସଂଭଵା ॥ 6.103.
ତାପରେ, ଦୟାରେ ଭରିତ ହୋଇ, ମୁଁ ତାଙ୍କର ଦାନ ଗ୍ରହଣ କଲି; ଚାହିଦା ନଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଅରଣ୍ୟବାସୀ ମୁନି ଏହା ଗ୍ରହଣ କଲେ। ପରେ, ମୋର ପାଦ ଧୋଇ, ଖାଦ୍ୟର ଦାମରେ ଏହି ଭୂଷଣ ତାଙ୍କୁ ଦେଇଦେଲି, ଏବଂ ଶୁଦ୍ଧ ଭକ୍ତି ସହିତ ଭାବିତ ମନରେ। ଦେବତାଙ୍କ ଅମୃତରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ତୃପ୍ତି ଜନ୍ମ ନେଲା।
ତସ୍ଯ ନଷ୍ଟଂ ମୃତଂ କାଯଂ ତଚ୍ଚ ଜୀର୍ଣଂ ପୁରୋଦ୍ଭଵମ୍
ତାହାର ଦେହ ହରାଇଯାଇଥିଲା, ମୃତ ହୋଇଥିଲା ଏବଂ ପ୍ରାଚୀନ କାଳରୁ ଜରାଜୀର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଯାଇଥିଲା।
ତତଃ ସଂସ୍ଥାପିତସ୍ତେନ ତସ୍ମିନ୍ସ୍ଥାନେ ସୁଭକ୍ତିତଃ ॥ ଦାମୋଦରୋ ରଘୁଶ୍ରେଷ୍ଠ କୃତ୍ଵା ପ୍ରାସାଦମୁତ୍ତମମ୍
ତାପରେ, ରଘୁମାନ୍ୟ ଦାମୋଦର ଏହି ସ୍ଥାନରେ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ମନ୍ଦିର ଭକ୍ତିଭାବରେ ସ୍ଥାପନ କଲେ।
ତସ୍ଯାଗ୍ରେ ଶ୍ରଦ୍ଧଯା ଯୁକ୍ତୋ ଦୀପଂ ଦଯାଦ୍ଯଥାଯଥା
ସେ ମନ୍ଦିର ପାଖରେ ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ ଦୀପ ଓ ଯଥାଯଥା ଦାନ ଦେଲେ।
ତତୋ ମାସାତ୍ସମାସାଦ୍ଯ ଦିଵ୍ଯଚକ୍ଷୁର୍ମହୀପତିଃ
ତାପରେ ଏକ ମାସ ପରେ ରାଜା ଦିବ୍ୟ ଦୃଷ୍ଟି ଲାଭ କଲେ।
ତତଃ ପ୍ରୋଵାଚ ମାଂ ହୃଷ୍ଟଃ ପ୍ରଣିପତ୍ଯ କୃତାଂଜଲିଃ
ତାପରେ ସେ ଆନନ୍ଦିତ ହୋଇ ମୋ ପାଖକୁ ଆସି, ହାତ ଜୋଡି ନମସ୍କାର କରି କହିଲେ।
ତ୍ଵତ୍ପ୍ରସାଦାତ୍ପ୍ରଣଷ୍ଟା ମେ ବୁଭୁକ୍ଷାଽତିସୁଦାରୁଣା
ଆପଣଙ୍କର କୃପାରେ ମୋର ଭୟଙ୍କର ଭୋକ ଦୂର ହୋଇଯାଇଛି।
ଅନୁଜ୍ଞାଂ ଦେହି ମେ ତସ୍ମାଦ୍ଯେନ ଗଚ୍ଛାମି ସାଂପ୍ରତମ୍
ଏହିପରି, ମୋତେ ଅନୁମତି ଦିଅନ୍ତୁ, ଯେଉଁପରି ମୁଁ ଏବେ ବିଦାୟ ନେଇପାରିବି।
ତତୋ ମଯା ଵିନିର୍ମୁକ୍ତଃ ପ୍ରଣିପତ୍ଯ ମୁହୁର୍ମୁହୁଃ
ତାପରେ ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ମୁକ୍ତ କଲି, ସେ ପୁନିପୁନି ନମସ୍କାର କଲେ।
ଏଵଂ ମେ ଭୂଷଣମିଦଂ ଜାତଂ ହସ୍ତଗତଂ ପୁରା
ଏପରି ଭାବରେ, ଏହି ଭୂଷଣ ପୂର୍ବେ ମୋ ହାତରେ ଥିଲା, ଏବେ ଆସିଛି।
ତତଃ ପ୍ରଭୃତି ରାଜେଂଦ୍ର ସମାଗତ୍ଯାତ୍ର ମାନଵାଃ କାର୍ତିକେ ମାସି ନିର୍ଯାଂତି ଦେହାଂତେ ତ୍ରିଦିଵାଲଯମ୍ ॥ 6.103.
ସେଠୁଅଠୁ ରାଜା, କାର୍ତିକ ମାସରେ ଏଠାକୁ ଆସୁଥିବା ଲୋକମାନେ ଜୀବନ ଶେଷରେ ସ୍ୱର୍ଗ ଲୋକକୁ ଯାଆନ୍ତି।
ଯେ ପୁନଃ ପ୍ରାଣସଂତ୍ଯାଗଂ ପ୍ରକୁର୍ଵଂତି ସମାହିତାଃ
ଏଠାରେ ଯେଉଁମାନେ ଏକାଗ୍ର ମନରେ ପ୍ରାଣ ତ୍ୟାଗ କରନ୍ତି—
ତତୋ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସହସ୍ରାକ୍ଷଃ ପ୍ରଭାଵଂ ତଜ୍ଜଲୋଦ୍ଭଵମ୍
ତାପରେ ଜଳରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ଶକ୍ତିକୁ ଦେଖି, ହଜାର ଚକ୍ଷୁ ଥିବା ଦେବତା ତାହାକୁ ଦେଖିଲେ।
ତଦଦ୍ଯ ଦିଵସଃ ପ୍ରାପ୍ତୋ ଦୀପୋତ୍ସଵସମୁଦ୍ଭଵଃ
ଆଜି, ଏହି ଦିନ ଆସିଛି, ଦୀପ ଉତ୍ସବର ଆରମ୍ଭ ଦିନ।
ତତ୍ର ସ୍ନାତ୍ଵା ପିତୄଂସ୍ତର୍ପ୍ଯ ରତ୍ନଦୀପଂ ପ୍ରଦାଯ ଚ ॥ ସମସ୍ତଂ କାର୍ତିକଂ ଯାଵଦଯୋଧ୍ଯାଂ ପ୍ରସ୍ଥିତାସ୍ତତଃ
ସେଠାରେ ସ୍ନାନ କରି, ପିତୃମାନେଙ୍କୁ ତର୍ପଣ ଦେଇ, ରତ୍ନ ଦୀପ ଦେଇ, ସମସ୍ତ କାର୍ତିକ ମାସ ଯାଏଁ ଅୟୋଧ୍ୟାକୁ ଯାତ୍ରା କଲେ।
ତତୋ ଵିଭୀଷଣଂ ମୁକ୍ତ୍ଵା ହନୂମଂତଂ ଚ ଵାନରମ୍
ତାପରେ, ବିଭୀଷଣ ଓ ହନୁମାନଙ୍କୁ ଛାଡି ରଖିଲେ।
ସଂପ୍ରାପ୍ତେ କାର୍ତିକେ ମାସି ସ୍ନାତ୍ଵା ତତ୍ର ଜଲେ ଶୁଭେ
କାର୍ତିକ ମାସ ଆସିଲାପରେ, ସେଠାରେ ଶୁଭ ଜଳରେ ସ୍ନାନ କଲେ।
ଏଵଂ ତତ୍ର ସମୁତ୍ପନ୍ନଂ ତତ୍ତଡାଗଂ ଶୁଭାଵହମ୍ 6.103.
ଏଭଳି ଭାବରେ, ସେଠାରେ ଶୁଭ ଦେଇଥିବା ତାଳାପ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା।
ସ୍ଥାପିତାନି ଚ ମାହାତ୍ମ୍ଯଂ ତେଷାଂ ସୂତ ପ୍ରକୀର୍ତଯ
ସେଠାରେ ସ୍ଥାପିତ ସ୍ଥାନମାନଙ୍କର ମହିମା ବିଷୟରେ, ହେ ସୂତ, ଆପଣ ବର୍ଣ୍ଣନା କରନ୍ତୁ।
ଲଂକାପୁର୍ଯାଃ ସମାଯାଂତି ସଦୈଵ ଶତଶଃ ପୁରା
ଲଙ୍କା ନଗରରୁ ଏପରି ଶତ-ଶତ ଲୋକ ସଦା ଆସୁଥିଲେ ।
ଆଗଚ୍ଛନ୍ତୋ ଵ୍ରଜନ୍ତସ୍ତେ ମାର୍ଗେ କ୍ଷେତ୍ରେ ଚ ତତ୍ର ଚ
ସେମାନେ ରାସ୍ତା, କ୍ଷେତ୍ର ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ସ୍ଥାନରେ ଆସିଯାଉଥିଲେ ।