ଯଥାଯଥା ମହାମାଂସଂ ସ ଭକ୍ଷଯତି ରାଘଵ
ଯେପରି ଏହି ବଡ଼ ମାଂସ ଖାଉଛି, ରଘୁବଂଶୀ, ଏକେକ କ୍ଷଣରେ।
ତତସ୍ତୃପ୍ତିଂ ଚିରାତ୍ପ୍ରାପ୍ଯ ଶୁଚିର୍ଭୂତ୍ଵା ପ୍ରହର୍ଷିତଃ 6.103.
ଏହିପରେ, ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପରେ ସେ ତୃପ୍ତି ପାଇଲେ, ପବିତ୍ର ହେଲେ ଏବଂ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ।
ତାଵନ୍ମଯା ଦ୍ରୁତଂ ଗତ୍ଵା ସ ପୃଷ୍ଟଃ କୌତୁକାନ୍ନୃପଃ
ଏହି ସମୟରେ, ମୁଁ ଶୀଘ୍ର ଗଲି ରାଜାଙ୍କୁ ଜିଜ୍ଞାସାରୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲି।
ଭୋଭୋ ଵୈମାନିକଶ୍ରେଷ୍ଠ ମୁହୂର୍ତଂ ପ୍ରତିପାଲଯ
ଓ ଦିବ୍ୟ ରଥରେ ବସିଥିବା ସର୍ବୋତ୍ତମ, ଦୟାକରି ଏକ କ୍ଷଣ ଅପେକ୍ଷା କର।
ତଚ୍ଛ୍ରୁତ୍ଵା ସମ୍ମୁଖୋ ଭୂତ୍ଵା ପ୍ରଣାମମକରୋତ୍ତତଃ
ଏହା ଶୁଣି, ସେ ସାମ୍ନାରେ ଆସି ମୋତେ ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହ ପ୍ରଣାମ କଲେ।
ସୋଽଯଂ ରାଜା ମଯା ପୃଷ୍ଟଃ କୃତାନତିଃ ପୁରଃ ସ୍ଥିତଃ ସେଵ୍ଯମାନୋଽପ୍ସରୋଭିଶ୍ଚ ଗନ୍ଧର୍ଵୈଃ କିନ୍ନରୈସ୍ତଥା
ମୁଁ ପ୍ରଶ୍ନ କରିଥିବା ସେ ରାଜା, ମୋ ସାମ୍ନାରେ ଦଣ୍ଡବତ୍ କରି ଦଉଡ଼ି ଦଉଡ଼ି ଆସିଥିଲେ, ଅପ୍ସରା, ଗନ୍ଧର୍ବ ଏବଂ କିନ୍ନରମାନେ ତାଙ୍କୁ ସେବା କରୁଥିଲେ।
ଅତ୍ରାଽଽଗତ୍ଯ ତଡାଗାଂତେ ମହାମାଂସପ୍ରଭକ୍ଷଣମ୍
ଏଠାରେ, ଝିଲିକ ତୀରକୁ ଆସି, ସେ ବଡ଼ ମାଂସ ଖାଇଥିଲେ।
ଅଵଶ୍ଯଂ ସାନୁକୂଲୋ ମେ ଵିଧିର୍ଯତ୍ତ୍ଵଂ ସମାଗତଃ
ନିଶ୍ଚୟ, ଭାଗ୍ୟ ମୋ ପକ୍ଷରେ ଥିଲା ଏବଂ ତୁମେ ମୋ ପାଖକୁ ଆସିଛ।
ସାଧୂନାଂ ଦର୍ଶନଂ ପୁଣ୍ଯଂ ତୀର୍ଥଭୂତା ହି ସାଧଵଃ
ସାଧୁମାନଙ୍କର ଦର୍ଶନ ପବିତ୍ର, କାରଣ ସାଧୁମାନେ ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥ ସମାନ।
ତସ୍ମାତ୍ସର୍ଵଂ ତଵାଖ୍ଯାନଂ କଥଯାମି ମହାମୁନେ । ଯେନ ମେ ଗର୍ହିତଂ ଭୋଜ୍ଯଂ ଵିଭଵଶ୍ଚ ତଥେଦୃଶଃ
ସେଥିପାଇଁ, ମହାମୁନି, ମୁଁ ତୁମକୁ ସବୁ କଥା କହିବି—କିପରି ଏହି ନିନ୍ଦିତ ଭୋଜନ ଏବଂ ଏପରି ଧନ ମୋ ପାଖରେ ଆସିଲା।
ଅହମାସଂ ପୁରା ରାଜା ଶ୍ଵେତୋନାମ ମହାମୁନେ
ମୁଁ ଏକ ସମୟରେ ଶ୍ୱେତ ନାମକ ରାଜା ଥିଲି, ମହାମୁନି।
ନ କିଂଚିତ୍ପ୍ରାଙ୍ମଯା ଦତ୍ତଂ ନ ହୁତଂ ଜାତଵେଦସି 6.103.
ମୁଁ କିଛି ଦାନ ଦେଇନି, ଏବଂ ଅଗ୍ନିକୁ କିଛି ହୋମ କରିନି, ରଘୁବଂଶୀ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵାଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ମଯା ରତ୍ନଂ ଯତ୍କିଂଚିଦ୍ଧରଣୀତଲେ ॥ । ତଦ୍ଵୈ ବଲାଦ୍ଧୃତଂ ସର୍ଵଂ ସର୍ଵେଷାମିହ ଦେହିନାମ୍
ମୁଁ ଭୂମିରେ ଯେଉଁ ମଣି ଦେଖିଥିଲି କିମ୍ବା ଦେଖିନଥିଲି, ସବୁକୁ ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ନେଇଥିଲି, ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କୁ ଠାରୁ।
ତତଃ କାଲେନ ଦୀର୍ଘେଣ ଜରାଗ୍ରସ୍ତସ୍ଯ ମେ ବଲାତ୍
ତାପରେ, ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପରେ, ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥା ଆସି ମୋର ଶକ୍ତି କମିଗଲା।
ତତୋଽହଂ ଜରଯା ଗ୍ରସ୍ତୋ ଵୈରାଗ୍ଯଂ ପରମଂ ଗତଃ
ତାପରେ ମୁଁ ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥାରେ ଦୁଃଖିତ ହୋଇ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବୈରାଗ୍ୟକୁ ଅନୁଭବ କରିଲି।
ତତଃ କ୍ଷୁତ୍କ୍ଷାମକଣ୍ଠୋଽହଂ ସ୍ନାତ୍ଵାଽତ୍ର ସଲିଲେ ଶୁଭେ
ତାପରେ ମୁଁ ଖାଦ୍ୟ ନାହିଁ ହେବାରୁ ଗଳା ଶୁଖି ଯାଇଥିଲା, ଏହି ପବିତ୍ର ଜଳରେ ସ୍ନାନ କରିଲି।
ପ୍ରାଵିଶ୍ଯାଽତ୍ର ଜଲେ ପୁଣ୍ଯେ ପଂଚତ୍ଵଂ ସମୁପାଗତଃ
ଏହି ପୁଣ୍ୟ ଜଳକୁ ପ୍ରବେଶ କରି, ମୁଁ ଶରୀର ଛାଡି ମୃତ୍ୟୁରେ ପ୍ରବେଶ କରିଲି।
ମାମନ୍ଯେନ ଶରୀରେଣ ସମାଦାଯ ଚ କିଂକରାଃ
ତାପରେ କିଂକରମାନେ ମୋତେ ଅନ୍ୟ ଏକ ଶରୀରରେ ଉଠାଇ ନେଇଗଲେ।
ଦିଵ୍ଯମାଲ୍ଯାଵରଧରଂଦିଵ୍ଯଗନ୍ଧାନୁଲେପନମ୍
ସେମାନେ ମୋତେ ଦିବ୍ୟ ମାଳା ପିନ୍ଧାଇଲେ ଏବଂ ଦିବ୍ୟ ସୁଗନ୍ଧ ଲଗାଇଲେ।
ତତୋ ବ୍ରହ୍ମସଭାମଧ୍ଯେ ହ୍ଯହଂ ତୈର୍ଦେଵକିଂକରୈଃ
ତାପରେ ସେ ଦିବ୍ୟ କିଂକରମାନେ ମୋତେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ସଭା ମଧ୍ୟରେ ନେଇଗଲେ।
ସର୍ଵୈଃ ସଭାଗତୈର୍ଦୃଷ୍ଟା ଵିସ୍ମିତାସ୍ଯୈଃ ପରସ୍ପରମ୍
ସଭାରେ ଥିବା ସମସ୍ତେ ମୋତେ ଦେଖିଲେ, ସେମାନଙ୍କର ମୁହଁରେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଭାବ ଦେଖାଗଲା।
ସର୍ଵୈର୍ଦେଵଗଣୈର୍ଜୁଷ୍ଟା ପ୍ରଣାମଃ କ୍ରିଯତାମିତି ॥ 6.103.
ସମସ୍ତ ଦେବମାନେ ଚାରିପାଖରେ ଥିବାବେଳେ, କହାଗଲା: 'ପ୍ରଣାମ କରାଯାଉ।'
ତତୋଽହଂ ପ୍ରଣିପତ୍ଯୋଚ୍ଚୈସ୍ତଂ ଦେଵଂ ଦେଵସଂଯୁତମ୍
ତାପରେ ମୁଁ ପ୍ରଣାମ କରି, ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ ଦେବମାନେ ଚାରିପାଖରେ ଥିବା ସେ ଦେବତାଙ୍କୁ ଉପସ୍ଥାପନ କଲି।
ଯଥାଯଥା କଥାସ୍ତତ୍ର ପ୍ରଜାଯନ୍ତେ ସଭାତଲେ
ସଭା ତଳରେ ଯେପରି ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ କଥା ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ,
ତଥାତଥା ମମାତୀଵ କ୍ଷୁଦ୍ଵୃଦ୍ଧିଂ ସଂପ୍ରଗଚ୍ଛତି
ସେପରି ମୋର ଭୋକ ବହୁତ ବୃଦ୍ଧି ପାଇଲା।
ତତୋ ମଯା ପ୍ରଣମ୍ଯୋଚ୍ଚୈର୍ଵିଜ୍ଞପ୍ତଃ ପ୍ରପିତାମହଃ
ତାପରେ ମୁଁ ଗଭୀର ପ୍ରଣାମ କରି, ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ ପ୍ରପିତାମହଙ୍କୁ ଅନୁରୋଧ କଲି।
କ୍ଷୁଧା ମାଂ ବାଧତେ ଅତୀଵ ସାଂପ୍ରତଂ ପ୍ରପିତାମହ
ହେ ପ୍ରପିତାମହ, ଏବେ ଭୋକ ମୋତେ ବହୁତ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଦେଉଛି।
କ୍ଷୁତ୍ପିପାସାଦଯୋ ଦୋଷା ନ ଵିଦ୍ଯଂତେଽତ୍ର ତେ କିଲ
ଏଠାରେ ଭୋକ ଓ ତିଆସ ଭଳି ଦୁଷ୍ଟତା ଅଛିନାହିଁ ବୋଲି କହାଯାଏ।
ତ୍ଵଯା ନାନ୍ନଂ କ୍ଵଚିଦ୍ଦତ୍ତଂ କସ୍ଯଚିତ୍ପୃଥିଵୀତଲେ । ତେନାତ୍ରାପି ବୁଭୁକ୍ଷା ତେ ଵୃଦ୍ଧିଂ ଗଚ୍ଛତି ଦୁର୍ମତେ
ତୁମେ ପୃଥିବୀରେ କେହିଁକୁ ଖାଦ୍ୟ ଦେଇନଥିଲ, ତେଣୁ ଏଠାରେ ମଧ୍ୟ ତୁମର ଭୋକ ବୃଦ୍ଧି ପାଇଛି, ମୂଢ଼।
ତଥା ହୃତାନି ରତ୍ନାନି ଯାନି ଦୃଷ୍ଟିଗତାନି ତେ
ଏହିପରି, ତୁମେ ଦେଖିଥିବା ଓ ଚାହିଁଥିବା ରତ୍ନଗୁଡ଼ିକୁ ନେଇ ଯାଯାଇଛି।