ତଵାଯଂ ବାଂଧଵୋ ରାମ ବ୍ରହ୍ମଣଃ ସଦନଂ ଗତଃ। ବ୍ରହ୍ମଦ୍ଵାରେଣ ଚାତ୍ମାନଂ ନିଷ୍କ୍ରମ୍ଯ ସୁମହାଯଶାଃ
ହେ ରାମ, ଏହି ତୁମ ବନ୍ଧୁ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ନିବାସକୁ ଚଳିଗଲେ, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ନିଜ ଦେହକୁ ଛାଡ଼ି, ବଡ଼ ଖ୍ୟାତି ସହିତ ପ୍ରସ୍ଥାନ କଲେ।
ଅଥ ତେ ମଂତ୍ରିଣଃ ପ୍ରୋଚୁସ୍ତଚ୍ଛ୍ରୁତ୍ଵାଽଽକାଶଗଂ ଵଚଃ ଲକ୍ଷ୍ମଣୋ ଗମ୍ଯତାଂ ଶୀଘ୍ରଂ ତସ୍ମାତ୍ସ୍ଵଭଵନେ ଵିଭୋ
ତାପରେ, ଆକାଶରୁ ଆସିଥିବା ସେଇ କଥା ଶୁଣି, ତୁମ ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ କହିଲେ— 'ଲକ୍ଷ୍ମଣ, ଏଠାରୁ ଶୀଘ୍ର ତୁମ ଘରକୁ ଯାଅ, ପ୍ରଭୁ।'
ଚିନ୍ତ୍ଯନ୍ତାଂ ରାଜକାର୍ଯାଣି ତଥା ଯଚ୍ଚୌର୍ଧ୍ଵଦୈହିକମ୍
ରାଜ୍ୟର କାମକାଜ ଏବଂ ମୃତ୍ୟୁ ପରେ କରିବାକୁ ଥିବା କ୍ରିୟାଗୁଡ଼ିକୁ ଭଲଭାବେ ଚିନ୍ତା କରାଯାଉ।
ନାହଂ ଗୃହଂ ଗମିଷ୍ଯାମି ଲକ୍ଷ୍ମଣେନ ଵିନାଽଧୁନା
ମୁଁ ଏବେ ଲକ୍ଷ୍ମଣ ବିନା ଘରକୁ ଯିବିନି।
ଏଷ ପୁତ୍ରୋ ମଯା ଦତ୍ତଃ କୁଶାଖ୍ଯୋ ମମ ସଂମତଃ
ଏହି ପୁଅ, ଯାହାକୁ କୁଶ ବୋଲାଯାଏ, ମୋର ପ୍ରସନ୍ନତା ସହିତ ମୁଁ ଦେଇଛି।
ଏଵମୁକ୍ତ୍ଵା ତତୋ ରାମୋ ଗନ୍ତୁକାମୋ ଦିଵାଲଯମ୍
ଏଭଳି କହି, ତାପରେ ରାମ ଦେବଲୋକକୁ ଯିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରିଲେ।
ମଯା ତସ୍ଯ ତଦା ଦତ୍ତଂ ଲଂକାଯାଂ ରାଜ୍ଯମକ୍ଷଯମ୍
ସେ ସମୟରେ, ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ଲଙ୍କାର ଅବିନାଶୀ ରାଜ୍ୟ ଦେଇଥିଲି।
ଅତିକ୍ରୂରତରା ଜାତୀ ରାକ୍ଷସାନାଂ ଯତଃ ସ୍ମୃତା ୬.୧୦୦.
ରାକ୍ଷସମାନେ ବହୁତ ନିର୍ମମ ଜାତି ବୋଲି ସ୍ମରଣ କରାଯାଏ।
ତଚ୍ଚେଦ୍ରାକ୍ଷସଭାଵେନ ସ ମହାତ୍ମା ଵିଭୀଷଣଃ
ଯଦି ସେ ମହାତ୍ମା ବିଭୀଷଣ ରାକ୍ଷସ ସ୍ୱଭାବ ଦେଖାଇବେ,
ତଂ ଦେଵାଃ ସୂଦଯିଷ୍ଯଂତି ଉପାଯୈଃ ସାମପୂର୍ଵକୈଃ
ତେବେ ଦେବତାମାନେ ଉପାୟ ଓ ସମ୍ମାନ ସହିତ ପ୍ରଥମେ ଚେଷ୍ଟା କରି, ତାଙ୍କୁ ନଶ୍ଟ କରିଦେବେ।
ତତୋ ମେ ସ୍ଯାନ୍ମୃଷା ଵାଣୀ ତସ୍ମାଦ୍ଗତ୍ଵା ତଦଂତିକମ୍
ନହେଲେ, ମୋର କଥା ମିଥ୍ୟା ହେଇଯିବ; ତେଣୁ ତାଙ୍କ ପାଖକୁ ଯାଅ।
ତଥା ମେ ପରମଂ ମିତ୍ରଂ ଦ୍ଵିତୀଯଂ ଵାନରଃ ସ୍ଥିତଃ
ଏହିପରି, ମୋର ଦ୍ୱିତୀୟ ପ୍ରମୁଖ ବନ୍ଧୁ ହେଉଛନ୍ତି ବାନର, ଯିଏ ଏଠାରେ ଅଛନ୍ତି।
ସଭୃତ୍ଯୋ ଵାଯୁପୁତ୍ରଶ୍ଚ ଵାଲିପୁତ୍ରସମନ୍ଵିତଃ
ବାୟୁପୁତ୍ର ତାଙ୍କ ସହ ତାଙ୍କର ଭୃତ୍ୟମାନେ ଓ ବାଲିଙ୍କ ପୁଅ ସହିତ ଅଛନ୍ତି।
ତସ୍ମାତ୍ତାନପି ସଂଭାଷ୍ଯ ସର୍ଵାନ୍ସଂମଂତ୍ର୍ଯ ସାଦରମ୍
ତେଣୁ ସେମାନଙ୍କ ସହ ସମ୍ମାନ ସହିତ କଥା ହେଇ, ସମସ୍ତଙ୍କ ସହ ଆଲୋଚନା କର।
ଏଵଂ ସଂଚିନ୍ତ୍ଯ ସୁଚିରଂ ସମାହୂଯ ଚ ପୁଷ୍ପକମ୍
ଏଭଳି ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଭାବି, ପୁଷ୍ପକ ମାନ୍ଦିରକୁ ଡାକିଲେ।
ଅଥ ତେ ଵାନରା ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ପ୍ରୋଦ୍ଦ୍ଯୋତଂ ପୁଷ୍ପକୋଦ୍ଭଵମ୍
ତାପରେ, ବାନରମାନେ ଦେଖିଲେ ଯେ ପ୍ରଭାମୟ ପୁଷ୍ପକ ଉପରକୁ ଉଠୁଛି।
ତତଃ ପ୍ରଣମ୍ଯ ତେ ଦୂରାଜ୍ଜାନୁଭ୍ଯାମଵନିଂ ଗତାଃ
ସେମାନେ ଦୂରରୁ ଶିର ନମାଇ, ଜାଙ୍ଘା ଟେକି ଭୂମିକୁ ଛୁଇଁଲେ।
ତତସ୍ତେନୈଵ ସଂଯୁକ୍ତାଃ କିଷ୍କିନ୍ଧାଂ ତାଂ ମହାପୁରୀମ୍ ୬.୧୦୦.୬୦ ଅଥୋତ୍ତୀର୍ଯ ଵିମାନାଗ୍ର୍ଯାତ୍ସୁଗ୍ରୀଵଭଵନେ ଶୁଭେ
ତାପରେ ସେମାନେ ସେଠାରେ ଯୋଗ ହୋଇ, ସେ ପ୍ରମୁଖ ବିମାନରୁ ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, କିଷ୍କିନ୍ଧାର ମହାନଗରରେ ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କ ଶୁଭ ଗୃହକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ।
ତତ୍ର ରାମଂ ନିଵିଷ୍ଟଂ ତେ ଵିଶ୍ରାଂତଂ ଵୀକ୍ଷ୍ଯ ଵାନରାଃ
ସେଠାରେ ରାମଙ୍କୁ ବସିଥିବା ଏବଂ ବିଶ୍ରାମ କରୁଥିବା ଦେଖି, ବାନରମାନେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ରହିଲେ।
କୃଶୋଽସ୍ଯତୀଵ ଚୋଦ୍ଵିଗ୍ନଃ କଚ୍ଚିତ୍କ୍ଷେମଂ ଗୃହେ ତଵ
ସେ ବହୁତ ଦୁର୍ବଳ ଏବଂ ଚିନ୍ତିତ ଦେଖାଯାଉଛନ୍ତି—ତୁମ ଘରେ ସବୁ ଠିକ୍ ଅଛି କି?
କାଯେ ଵାଽନୁଗତୋ ନିତ୍ଯଂ ତଥା ତେ ଲକ୍ଷ୍ମଣୋଽନୁଜଃ
ତୁମର ଭାଇ ଲକ୍ଷ୍ମଣ ସଦା ବହୁତ ନିକଟରେ ଅଛନ୍ତି କି, ପୂର୍ବବତ୍ ଶରୀର ଓ ମନରେ?
ତଥା ପ୍ରାଣସମାଽଭୀଷ୍ଟା ସୀତା ତଵ ପ୍ରଭୋ
ଏବଂ, ପ୍ରଭୁ, ତୁମ ପ୍ରାଣସମାନ ପ୍ରିୟା ସୀତା ଭଲ ଅଛନ୍ତି କି?
ଵାଷ୍ପପୂର୍ଣେକ୍ଷଣୋ ଭୂତ୍ଵା ସର୍ଵଂ ତେଷାଂ ନ୍ଯଵେଦଯତ୍
ଚୋକ୍ ଲୁହାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ସେ ସବୁ କଥା ତାଙ୍କୁ କହିଦେଲେ।
ଅଥ ସୀତା ପରିତ୍ଯକ୍ତା ତଥା ଭ୍ରାତା ସ ଲକ୍ଷ୍ମଣଃ
ତାପରେ ସୀତାଙ୍କୁ ଛାଡ଼ିଦିଆଗଲା, ଏବଂ ତାହାପରେ ଭାଇ ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ।
ତଚ୍ଛ୍ରୁତ୍ଵା ଵାନରାଃ ସର୍ଵେ ସୁଗ୍ରୀଵପ୍ରମୁଖାସ୍ତତଃ
ଏହି କଥା ଶୁଣି, ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ ସମସ୍ତ ବାନରମାନେ—
ଏଵଂ ଚିରଂ ପ୍ରଲପ୍ଯୋଚ୍ଚୈସ୍ତତଃ ପ୍ରୋଚୂ ରଘୂତ୍ତମମ୍
ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଦୁଃଖ କରି ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ କାନ୍ଦି, ପରେ ସେମାନେ ରଘୁବଂଶର ଶ୍ରେଷ୍ଠଙ୍କୁ କହିଲେ।
ଧନ୍ଯା ଵଯଂ ଧରାପୃଷ୍ଠେ ଯେଷାଂ ତ୍ଵଂ ରଘୁସତ୍ତମ ୬.୧୦୦.
ଏ ଭୂମିରେ ଆମେ ଧନ୍ୟ, ଯାହାଙ୍କ ପାଇଁ ଆପଣ ରଘୁଶ୍ରେଷ୍ଠ ରହିଛନ୍ତି।
ପ୍ରାତର୍ଲଂକାଂ ଗମିଷ୍ଯାମି ଯତ୍ରାସ୍ତେ ସ ଵିଭୀଷଣଃ
ପ୍ରଭାତରେ ମୁଁ ଲଙ୍କାକୁ ଯିବି, ସେଠାରେ ବିଭୀଷଣ ଅଛନ୍ତି।
ପ୍ରଧାନାମାତ୍ଯଯୁକ୍ତେନ ତ୍ଵଯାପି କପିସତ୍ତମ
ବାନରମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ତୁମେ ମଧ୍ୟ ତୁମ ପ୍ରଧାନ ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ସହିତ ଆସ।
ଉପାସ୍ଯମାନଃ ସର୍ଵୈସ୍ତୈଃ ସଦ୍ଭକ୍ତ୍ଯା ଵାନରୋତ୍ତମୈଃ
ସେଠାରେ ସମସ୍ତ ବାନରଶ୍ରେଷ୍ଠମାନେ ଏକାଗ୍ର ଭକ୍ତି ସହ ତାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କରିଲେ।