ସା ଚ୍ଛାଯା ଦୃଶ୍ଯତେ ଦେହେ ଦ୍ଵିତୀଯା ନୃପସତ୍ତମ
ସେଠାରେ, ରାଜାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସ୍ରେଷ୍ଠ, ତାଙ୍କ ଦେହରେ ପୁଣି ସେଇ ଦ୍ୱିତୀୟ ଛାୟା ଦେଖାଗଲା।
ତତୋ ଦୁଃଖାଭିସଂତପ୍ତୋ ଗତସ୍ତତ୍ରୈଵ ତତ୍କ୍ଷଣାତ୍
ତାପରେ ଦୁଃଖରେ ପୀଡିତ ହୋଇ, ସେ ସେଇ ସମୟରେ ତୁରନ୍ତ ସେଠାକୁ ଫେରିଗଲେ।
ସ ଜ୍ଞାତ୍ଵା ତୀର୍ଥମାହାତ୍ମ୍ଯଂ ପରଂ ପାର୍ଥିଵସତ୍ତମଃ ଦାନଂ ଦତ୍ତ୍ଵା ଦ୍ଵିଜାଗ୍ରେଭ୍ଯଃ ପ୍ରଵିଷ୍ଟୋ ହଵ୍ଯଵାହନମ୍
ସେ ତୀର୍ଥର ମହତ୍ତ୍ୱ ଜାଣି, ସେଇ ସ୍ରେଷ୍ଠ ରାଜା, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେଠି ଦାନ ଦେଇ, ହବ୍ୟବାହନ ଅଗ୍ନିରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ତତୋ ଵିମାନମାରୁହ୍ଯ ପରିତ୍ଯଜ୍ଯ କଲେଵରମ୍
ତାପରେ, ସେ ଦିବ୍ୟ ରଥରେ ଚଢ଼ି, ନିଜ ଦେହକୁ ତ୍ୟାଗ କଲେ।
ଶିଵଲୋକମନୁପ୍ରାପ୍ତେ ତସ୍ମିନ୍ପାର୍ଥିଵସତ୍ତମେ
ସେଇ ସ୍ରେଷ୍ଠ ରାଜା ଶିବଙ୍କ ଲୋକକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ।
ତୀର୍ଥେଭ୍ଯସ୍ତୁ ପରଂ ତୀର୍ଥମିଦଂ ଵୈ ପାଵନଂ ପରମ୍ 7.3.31.
ସମସ୍ତ ପବିତ୍ର ସ୍ଥଳ ମଧ୍ୟରେ, ଏହି ତୀର୍ଥ ସବୁଠୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଓ ପବିତ୍ର।
ତତଃ ପ୍ରଭୃତି ତତ୍ତୀର୍ଥଂ ଖ୍ଯାତଂ ଚ ଧରଣୀତଲେ
ସେଇ ସମୟରୁ, ଏହି ତୀର୍ଥ ପୃଥିବୀରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେଲା।
ରକ୍ତାନୁବନ୍ଧମିତ୍ଯେଵ ତସ୍ମାତ୍ତତ୍କୀର୍ତ୍ତ୍ଯତେ କ୍ଷିତୌ
ତେଣୁ ଏହାକୁ ରକ୍ତାନୁବନ୍ଧ ବୋଲି କୁହାଯାଏ ଓ ପୃଥିବୀରେ ପ୍ରଶଂସିତ।
ତତ୍ର ସଂକ୍ରମଣେ ଭାନୋର୍ଯଃ ସ୍ନାନଂ କୁରୁତେ ନରଃ
ସୂର୍ଯ୍ୟର ସଂକ୍ରାନ୍ତିବେଳେ ଯେଉଁଠାରେ କେହି ସ୍ନାନ କରେ—
ପିତୃକ୍ଷେତ୍ରେ ଗଯାଯାଂ ଚ ଶ୍ରାଦ୍ଧଂ ଯଃ କୁରୁତେ ନରଃ
କିମ୍ବା ପିତୃକ୍ଷେତ୍ର ଗୟାରେ ଯେଉଁଠାରେ କେହି ଶ୍ରାଦ୍ଧ କରେ—
ଚନ୍ଦ୍ରସୂର୍ଯୋପରାଗେ ଵା ଗୋଦାନଂ ନୃପସତ୍ତମ
ହେ ରାଜାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସ୍ରେଷ୍ଠ, ଚନ୍ଦ୍ର ବା ସୂର୍ଯ୍ୟ ଗ୍ରହଣ ସମୟରେ ଗାଈ ଦାନ କରିବା ଉଚିତ।
ପୁଲସ୍ତ୍ଯ ଉଵାଚ ମହାଵିନାଯକଂ ଗଚ୍ଛେତ୍ତତଃ ପାର୍ଥିଵସତ୍ତମ
ପୁଲସ୍ତ୍ୟ କହିଲେ: ଏହା ପରେ, ହେ ରାଜାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସ୍ରେଷ୍ଠ, ମହାବିନାୟକଙ୍କ ପାଖକୁ ଯିବା ଉଚିତ।
ଯଯାତିରୁଵାଚ କଥଂ ମହତ୍ତ୍ଵମଗମତ୍ପୂର୍ଵଂ ତତ୍ର ଵିନାଯକଃ
ଯୟାତି ପଚାରିଲେ: ସେଠାରେ ପୂର୍ବେ ବିନାୟକ କିପରି ମହାନତା ଲାଭ କଲେ?
ଵିନୋଦାର୍ଥଂ ଚକାରାଥ ବାଲକଂ ସୁକୁମାରକମ୍
ମନୋରଞ୍ଜନ ପାଇଁ ସେ ତେଣୁ ଏକ ସୁକୁମାର ଶିଶୁ ସୃଷ୍ଟି କଲେ।
ଲେପାଭାଵାଚ୍ଛିରୋହୀନଂ ଶେଷାଂଗାଵଯଵଂ ନୃପ
ଲେପ ନଥିବାରୁ, ହେ ରାଜା, ଶିଶୁଟିର ମୁଣ୍ଡ ନଥିଲା, କିନ୍ତୁ ଅନ୍ୟ ସମସ୍ତ ଅଂଗ ଥିଲା।
ଲେପମାନଯ ଭଦ୍ରଂ ତେ ଶିରୋଽର୍ଥଂ ସ୍କନ୍ଦ ସତ୍ଵରମ୍
ମୁଣ୍ଡ ପାଇଁ ତୁରନ୍ତ ଲେପ ଆଣ, ହେ ସ୍କନ୍ଦ; ତୋ ପାଇଁ ମଙ୍ଗଳ ହେଉ।
ତତୋ ଗୌରୀସମାଦେଶାଲ୍ଲେପାଲବ୍ଧୌ ନୃପୋତ୍ତମ
ତାପରେ, ହେ ରାଜାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସ୍ରେଷ୍ଠ, ଗୌରୀଙ୍କ ଆଦେଶରେ ଲେପ ମିଳିଗଲା।
ତସ୍ମିନ୍ନିଯୋଜଯାମାସ ଗାତ୍ରେ ଲେପସମୁଦ୍ଭଵେ
ଶରୀରରେ ଯେଉଁଠାରେ ଲେପ ଦେଖାଦେଲା, ସେଠି ଲେପ ଲଗାଯାଇଲା।
ବ୍ରୁଵଂତ୍ଯାଶ୍ଚାପି ପାର୍ଵତ୍ଯା ମା ମେତି ଚ ମୁହୁର୍ମୁହୁଃ
ପାର୍ବତୀ ବାରମ୍ବାର କହୁଥିଲେ, 'ମୋତେ ଛୁଅନି।'
ଵିଶେଷାନ୍ନାଯକତ୍ଵଂ ଚ ଗାତ୍ରେଭ୍ଯଃ ସମଜାଯତ
ଏହାର ଫଳରେ, ଅଂଗଗୁଡିକୁ ନେଇ ବିଶେଷ ନେତୃତ୍ୱ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା।
ତ୍ରିଗଂଭୀରଂ ଚତୁର୍ହସ୍ତଂ ସପ୍ତରକ୍ତଂ ମହୀପତେ 7.3.32.
ହେ ରାଜା, ସେ ତିନି ତଳ ଗଭୀର, ଚାରିଟି ହାତ ଓ ସାତ ରଙ୍ଗରେ ଲାଲ ଥିଲେ।
ତ୍ରିଵିସ୍ତୀର୍ଣଂ ମହାରାଜ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଗୌରୀ ସୁଵିସ୍ମିତା
ତାଙ୍କୁ ତିନି ତଳ ଚଉଡ଼ା ଦେଖି, ହେ ମହାରାଜା, ଗୌରୀ ଭଲେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହେଲେ।
ସ ସଜୀଵଃ କୃତୋ ଦେଵ୍ଯା ସମୁତ୍ତସ୍ଥୌ ଚ ତତ୍କ୍ଷଣାତ୍
ଦେବୀ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରାଣ ଦେଇଥିବାରୁ, ସେ ସେଇ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଉଠିବାକୁ ଲାଗିଲେ।
ତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଚାଦ୍ଭୁତାକାରଂ ପ୍ରୋକ୍ତ୍ଵା ପୁତ୍ରଂ ମୁହୁର୍ମୁହୁଃ
ତାଙ୍କୁ ଅଦ୍ଭୁତ ଆକୃତିରେ ଦେଖି, ସେ ବାରମ୍ବାର 'ପୁଅ' ବୋଲି ଡାକୁଥିଲେ।
ତତୋଽବ୍ରଵୀତ୍ସୁତଂ ଦେଵ ମମୈଵ ଗାତ୍ରଲେପଜମ୍
ତାପରେ ଦେବୀ ତାଙ୍କ ପୁଅକୁ କହିଲେ: 'ଏହା ମୋ ଦେହର ଲେପରୁ ଜନ୍ମିଛି।'
ମହତ୍ତ୍ଵିଦଂ ଶିରଃ ପ୍ରୋକ୍ତଂ ତ୍ଵଯା ସ୍କନ୍ଦେନ ଯୋଜିତମ୍
ଏହି ମୁଣ୍ଡ, ଯାହା ସ୍କନ୍ଦ ଲଗାଇଥିଲେ, ତୁମେ ଏହାକୁ ମହାନ ବୋଲି କହିଛ।
ଵିଶେଷାନ୍ନାଯକତ୍ଵଂ ଚ ଗାତ୍ରେ ଚାସ୍ଯ ଯତଃ ସ୍ଥିତମ୍
ଏହି କାରଣରୁ, ତାଙ୍କ ଦେହରେ ନେତୃତ୍ୱ ସ୍ଥିର ହୋଇଛି।
ଗଣାନାଂ ଚୈଵ ସର୍ଵେଷାମାଧିପତ୍ଯଂ ନଗାତ୍ମଜେ
ହେ ପାହାଡ଼ର କନ୍ୟା, ସେ ସମସ୍ତ ଗଣଙ୍କ ଉପରେ ପ୍ରଭୁତ୍ୱ ଲାଭ କରିଛନ୍ତି।
ସର୍ଵକାର୍ଯେଷୁ ଯେ ମର୍ତ୍ଯାଃ ପୂର୍ଵମେନଂ ଗଣାଧିପମ୍
ମାନବମାନେ ଯେଉଁମାନେ ସମସ୍ତ କାମ କାର୍ଯ୍ୟ ଆରମ୍ଭ କରିବା ପୂର୍ବରୁ ଏହି ଗଣନାୟକଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କରନ୍ତି—
ତତୋଽସ୍ଯ ପ୍ରଦଦୌ ସ୍କନ୍ଦଃ ପ୍ରକ୍ରୀଡାର୍ଥଂ କୁଠାରକମ୍
ତାପରେ ସ୍କନ୍ଦ ତାଙ୍କୁ ଖେଳିବା ପାଇଁ ଏକ ଛୋଟ କୁଠାର ଦେଲେ।