ତସ୍ଯ ଚ୍ଛାଯା ଦ୍ଵିତୀଯା ସା ନ ନଷ୍ଟା ତତ୍ର ଭୂପତେ
ସେଠାରେ, ହେ ଭୂପତି, ତାଙ୍କ ଦ୍ୱିତୀୟ ଛାୟା ହରାଇ ଯାଇନଥିଲା।
ତଥୈଵ ପୁଷ୍କରାରଣ୍ଯଂ ତସ୍ମାଦମରକଣ୍ଟକମ୍
ସେଉଁପରି, ସେ ପୁଷ୍କର ଅରଣ୍ୟକୁ ଏବଂ ତାହାଠାରୁ ଅମରକଣ୍ଟକକୁ ଗଲେ।
ପ୍ରଭାସଂ ସୋମତୀର୍ଥଂ ଚ ତତସ୍ତୁ କୃମିଜାଂଗଲେ
ତାପରେ ସେ ପ୍ରଭାସ, ସୋମଙ୍କ ପବିତ୍ର ସ୍ଥଳ ଓ କ୍ରିମିଜାଙ୍ଗଳକୁ ଗଲେ।
ରୁଦ୍ରକୋଟିଂ ଵିରୂପାକ୍ଷଂ ତତଃ ପଂଚନଦଂ ନୃପ ପରିଭ୍ରମନ୍ମହୀପାଲ ପରିଶ୍ରାଂତୋ ନରାଧିପଃ
ତାପରେ ସେ ରୁଦ୍ରକୋଟି, ବିରୂପାକ୍ଷ ଓ ପଞ୍ଚନଦକୁ ଯାଇଲେ; ଏଭଳି ଭୂମିରେ ଘୁରିବା ସମୟରେ, ରାଜା ଖୁବ କ୍ଲାନ୍ତ ହେଲେ।
ତତୋ ଵର୍ଷସହସ୍ରାଂତେ ସଂପ୍ରାପ୍ତୋଽର୍ବୁଦପର୍ଵତେ
ତାପରେ ହଜାର ବର୍ଷ ପରେ, ସେ ଅର୍ବୁଦ ପାହାଡ଼କୁ ପହଞ୍ଚିଲେ।
ତପସ୍ଵିସଂଘାନ୍ଵିଵିଧାନ୍ବ୍ରାହ୍ମଣାନ୍ଵେଦପାରଗାନ୍ 7.3.31.
ସେଠାରେ ସେ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ତପସ୍ବୀ ଓ ବେଦରେ ପାରଙ୍ଗତ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେଠି ଦେଖିଲେ।
ପ୍ରାପ୍ତୋ ରକ୍ତାନୁବଂଧଂ ଚ ତୀର୍ଥଂ ତତ୍ରୈଵ ପର୍ଵତେ
ସେ ଏହି ପାହାଡ଼ରେ ରକ୍ତାନୁବନ୍ଧ ନାମକ ପବିତ୍ର ସ୍ଥଳକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ।
ତାଵନ୍ନ ଦୃଶ୍ଯତେ ଚ୍ଛାଯା ଦ୍ଵିତୀଯା ସ୍ତ୍ରୀଵଧୋଦ୍ଭଵା
ସେଠାରେ ନାରୀହତ୍ୟାରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ଦ୍ୱିତୀୟ ଛାୟା କେବେ ଦେଖାଯାଏନି।
ଵିଗନ୍ଧତା ପ୍ରଣଷ୍ଟା ଚ ତେଜୋଵୃଦ୍ଧିଃ ପରାଭଵତ୍ ସ୍ତୂଯମାନଶ୍ଚତୁର୍ଦିକ୍ଷୁ ବଂଦିଭିଃ ପ୍ରସ୍ଥିତୋ ଗୃହମ୍
ଦୁର୍ଗନ୍ଧ ହରାଇଗଲା, ତାଙ୍କର ତେଜ ବଢ଼ିଗଲା, ଚାରିଦିଗରେ ବନ୍ଦିମାନେ ପ୍ରଶଂସା କରିଲେ, ଏବଂ ସେ ଘରକୁ ଯିବାକୁ ଉଦ୍ୟମ କଲେ।
ତତୋ ରକ୍ତାନୁବଂଧସ୍ଯ ସୋମାତିକ୍ରମଣଂ ନୃପ
ତାପରେ, ରାଜନ୍, ସେ ରକ୍ତାନୁବନ୍ଧ ଓ ସୋମଙ୍କ ପବିତ୍ର ସ୍ଥଳକୁ ଅତିକ୍ରମ କଲେ।
ସା ଚ୍ଛାଯା ଦୃଶ୍ଯତେ ଦେହେ ଦ୍ଵିତୀଯା ନୃପସତ୍ତମ
ସେଠାରେ, ରାଜାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସ୍ରେଷ୍ଠ, ତାଙ୍କ ଦେହରେ ପୁଣି ସେଇ ଦ୍ୱିତୀୟ ଛାୟା ଦେଖାଗଲା।
ତତୋ ଦୁଃଖାଭିସଂତପ୍ତୋ ଗତସ୍ତତ୍ରୈଵ ତତ୍କ୍ଷଣାତ୍
ତାପରେ ଦୁଃଖରେ ପୀଡିତ ହୋଇ, ସେ ସେଇ ସମୟରେ ତୁରନ୍ତ ସେଠାକୁ ଫେରିଗଲେ।
ସ ଜ୍ଞାତ୍ଵା ତୀର୍ଥମାହାତ୍ମ୍ଯଂ ପରଂ ପାର୍ଥିଵସତ୍ତମଃ ଦାନଂ ଦତ୍ତ୍ଵା ଦ୍ଵିଜାଗ୍ରେଭ୍ଯଃ ପ୍ରଵିଷ୍ଟୋ ହଵ୍ଯଵାହନମ୍
ସେ ତୀର୍ଥର ମହତ୍ତ୍ୱ ଜାଣି, ସେଇ ସ୍ରେଷ୍ଠ ରାଜା, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେଠି ଦାନ ଦେଇ, ହବ୍ୟବାହନ ଅଗ୍ନିରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ତତୋ ଵିମାନମାରୁହ୍ଯ ପରିତ୍ଯଜ୍ଯ କଲେଵରମ୍
ତାପରେ, ସେ ଦିବ୍ୟ ରଥରେ ଚଢ଼ି, ନିଜ ଦେହକୁ ତ୍ୟାଗ କଲେ।
ଶିଵଲୋକମନୁପ୍ରାପ୍ତେ ତସ୍ମିନ୍ପାର୍ଥିଵସତ୍ତମେ
ସେଇ ସ୍ରେଷ୍ଠ ରାଜା ଶିବଙ୍କ ଲୋକକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ।
ତୀର୍ଥେଭ୍ଯସ୍ତୁ ପରଂ ତୀର୍ଥମିଦଂ ଵୈ ପାଵନଂ ପରମ୍ 7.3.31.
ସମସ୍ତ ପବିତ୍ର ସ୍ଥଳ ମଧ୍ୟରେ, ଏହି ତୀର୍ଥ ସବୁଠୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଓ ପବିତ୍ର।
ତତଃ ପ୍ରଭୃତି ତତ୍ତୀର୍ଥଂ ଖ୍ଯାତଂ ଚ ଧରଣୀତଲେ
ସେଇ ସମୟରୁ, ଏହି ତୀର୍ଥ ପୃଥିବୀରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେଲା।
ରକ୍ତାନୁବନ୍ଧମିତ୍ଯେଵ ତସ୍ମାତ୍ତତ୍କୀର୍ତ୍ତ୍ଯତେ କ୍ଷିତୌ
ତେଣୁ ଏହାକୁ ରକ୍ତାନୁବନ୍ଧ ବୋଲି କୁହାଯାଏ ଓ ପୃଥିବୀରେ ପ୍ରଶଂସିତ।
ତତ୍ର ସଂକ୍ରମଣେ ଭାନୋର୍ଯଃ ସ୍ନାନଂ କୁରୁତେ ନରଃ
ସୂର୍ଯ୍ୟର ସଂକ୍ରାନ୍ତିବେଳେ ଯେଉଁଠାରେ କେହି ସ୍ନାନ କରେ—
ପିତୃକ୍ଷେତ୍ରେ ଗଯାଯାଂ ଚ ଶ୍ରାଦ୍ଧଂ ଯଃ କୁରୁତେ ନରଃ
କିମ୍ବା ପିତୃକ୍ଷେତ୍ର ଗୟାରେ ଯେଉଁଠାରେ କେହି ଶ୍ରାଦ୍ଧ କରେ—
ଚନ୍ଦ୍ରସୂର୍ଯୋପରାଗେ ଵା ଗୋଦାନଂ ନୃପସତ୍ତମ
ହେ ରାଜାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସ୍ରେଷ୍ଠ, ଚନ୍ଦ୍ର ବା ସୂର୍ଯ୍ୟ ଗ୍ରହଣ ସମୟରେ ଗାଈ ଦାନ କରିବା ଉଚିତ।
ପୁଲସ୍ତ୍ଯ ଉଵାଚ ମହାଵିନାଯକଂ ଗଚ୍ଛେତ୍ତତଃ ପାର୍ଥିଵସତ୍ତମ
ପୁଲସ୍ତ୍ୟ କହିଲେ: ଏହା ପରେ, ହେ ରାଜାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସ୍ରେଷ୍ଠ, ମହାବିନାୟକଙ୍କ ପାଖକୁ ଯିବା ଉଚିତ।
ଯଯାତିରୁଵାଚ କଥଂ ମହତ୍ତ୍ଵମଗମତ୍ପୂର୍ଵଂ ତତ୍ର ଵିନାଯକଃ
ଯୟାତି ପଚାରିଲେ: ସେଠାରେ ପୂର୍ବେ ବିନାୟକ କିପରି ମହାନତା ଲାଭ କଲେ?
ଵିନୋଦାର୍ଥଂ ଚକାରାଥ ବାଲକଂ ସୁକୁମାରକମ୍
ମନୋରଞ୍ଜନ ପାଇଁ ସେ ତେଣୁ ଏକ ସୁକୁମାର ଶିଶୁ ସୃଷ୍ଟି କଲେ।
ଲେପାଭାଵାଚ୍ଛିରୋହୀନଂ ଶେଷାଂଗାଵଯଵଂ ନୃପ
ଲେପ ନଥିବାରୁ, ହେ ରାଜା, ଶିଶୁଟିର ମୁଣ୍ଡ ନଥିଲା, କିନ୍ତୁ ଅନ୍ୟ ସମସ୍ତ ଅଂଗ ଥିଲା।
ଲେପମାନଯ ଭଦ୍ରଂ ତେ ଶିରୋଽର୍ଥଂ ସ୍କନ୍ଦ ସତ୍ଵରମ୍
ମୁଣ୍ଡ ପାଇଁ ତୁରନ୍ତ ଲେପ ଆଣ, ହେ ସ୍କନ୍ଦ; ତୋ ପାଇଁ ମଙ୍ଗଳ ହେଉ।
ତତୋ ଗୌରୀସମାଦେଶାଲ୍ଲେପାଲବ୍ଧୌ ନୃପୋତ୍ତମ
ତାପରେ, ହେ ରାଜାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସ୍ରେଷ୍ଠ, ଗୌରୀଙ୍କ ଆଦେଶରେ ଲେପ ମିଳିଗଲା।
ତସ୍ମିନ୍ନିଯୋଜଯାମାସ ଗାତ୍ରେ ଲେପସମୁଦ୍ଭଵେ
ଶରୀରରେ ଯେଉଁଠାରେ ଲେପ ଦେଖାଦେଲା, ସେଠି ଲେପ ଲଗାଯାଇଲା।
ବ୍ରୁଵଂତ୍ଯାଶ୍ଚାପି ପାର୍ଵତ୍ଯା ମା ମେତି ଚ ମୁହୁର୍ମୁହୁଃ
ପାର୍ବତୀ ବାରମ୍ବାର କହୁଥିଲେ, 'ମୋତେ ଛୁଅନି।'
ଵିଶେଷାନ୍ନାଯକତ୍ଵଂ ଚ ଗାତ୍ରେଭ୍ଯଃ ସମଜାଯତ
ଏହାର ଫଳରେ, ଅଂଗଗୁଡିକୁ ନେଇ ବିଶେଷ ନେତୃତ୍ୱ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା।