ଯଶ୍ଚୈତତ୍ପଠତେ ନିତ୍ଯଂ ଶୃଣୁଯାଦ୍ଯୋ ଵିଶେଷତଃ
ଯିଏ ଏହି କଥା ପ୍ରତିଦିନ ପଢ଼େ କିମ୍ବା ବିଶେଷ ଭାବେ ଶୁଣେ,
ଇତି ଶ୍ରୀସ୍କାଂଦେ ମହାପୁରାଣ ଏକାଶୀତିସାହସ୍ର୍ଯାଂ ସଂହିତାଯାଂ ଷଷ୍ଠେ ନାଗରଖଣ୍ଡେ ହାଟକେଶ୍ଵରକ୍ଷେତ୍ରମାହାତ୍ମ୍ଯେ ଦଶରଥଶନୈଶ୍ଚରସଂଵାଦଵର୍ଣନଂନାମ ଷଣ୍ଣଵତିତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ
ଏଭଳି ଏକାଶୀହଜାର ଶ୍ଲୋକର ଶ୍ରୀସ୍କନ୍ଦ ମହାପୁରାଣର ଷଷ୍ଠ ନାଗରଖଣ୍ଡର ହାଟକେଶ୍ୱର କ୍ଷେତ୍ରର ମହିମା ବିବର୍ଣ୍ନନାରେ ଦଶରଥ ଓ ଶନିଙ୍କ ସଂବାଦ ବର୍ଣ୍ଣନା ନାମକ ଛଅନବେଁ ଅଧ୍ୟାୟ ଏଠି ସମାପ୍ତ।
ଭିନତ୍ତି ଵଚନାତ୍ତସ୍ଯ ରାଜ୍ଞୋ ଦଶରଥସ୍ଯ ଚ
ସେଇ ଦଶରଥ ରାଜାଙ୍କ ଆଦେଶରେ ସେ ପଛକୁ ହଟିଗଲେ।
ତଦ୍ଵୃତ୍ତାଂତଂ ସମାକର୍ଣ୍ଯ ତସ୍ଯ ଶକ୍ରଃ ପ୍ରହର୍ଷିତଃ
ଏହି ଘଟଣା ଶୁଣି ଇନ୍ଦ୍ର ଖୁସିରେ ଭରିଗଲେ।
ଅତ୍ଯଦ୍ଭୁତତରଂ କର୍ମ ତ୍ଵଯୈତତ୍ପୃଥିଵୀପତେ
ହେ ପୃଥିବୀର ନାଥ, ତୁମେ କରିଥିବା ଏହି କାମ ଅତି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଜନକ।
ଅତ ଏଵ ହି ସଂତୁଷ୍ଟିଃ ସଞ୍ଜାତାଦ୍ଯ ତଵୋପରି
ଏହିକାରଣରୁ ଆଜି ମୋ ମନରେ ତୁମ ପ୍ରତି ସନ୍ତୋଷ ଜନ୍ମିଛି।
ଶାଶ୍ଵତୀ ସର୍ଵକୃତ୍ଯେଷୁ ପରମାଂ ଲୋକସଂସ୍ଥିତାମ୍
ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟରେ ତୁମେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଏବଂ ଚିରସ୍ଥାୟୀ ପଦବୀ ଲାଭ କର।
ଏଵଂ ଭଵତୁ ରାଜେଂଦ୍ର ତ୍ଵଯା ସହ ସଦା ମମ
ଏହିପରି ହେଉ, ରାଜାଧିରାଜ, ତୁମେ ସଦା ମୋ ସହିତ ରୁହ।
ତ୍ଵଯା ସଦୈଵ ମେ ପାର୍ଶ୍ଵେ ସଭାଯାଂ ଦେଵସଂନିଧୌ
ସଭାରେ ଏବଂ ଦେବମାନେ ଥିବା ସ୍ଥାନରେ ତୁମେ ସଦା ମୋ ପାଖରେ ରୁହ।
ଏଵମୁକ୍ତ୍ଵା ସହସ୍ରାକ୍ଷୋ ଜଗାମ ତ୍ରିଦିଵାଲଯମ୍
ଏଭଳି କହି, ସହସ୍ରନୟନ ତାଙ୍କର ସ୍ୱର୍ଗ ଗୃହକୁ ଚାଲିଗଲେ।
ରକ୍ଷଯିତ୍ଵା ଜଗତ୍ସର୍ଵଂ ଶନୈଶ୍ଚର କୃତାଦ୍ଭଯାତ୍
ଶନିଙ୍କ ଭୟରୁ ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ରକ୍ଷା କରି,
ତତଃ ପ୍ରଭୃତି ନିତ୍ଯଂ ସ ସନ୍ଧ୍ଯାକାଲ ଉପସ୍ଥିତେ ୬.୯୭.
ସେଠାରୁ ଆରମ୍ଭ କରି, ପ୍ରତିଦିନ ସଂଧ୍ୟା ସମୟ ଆସିଲେ,
ଗୀତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଚ ନୃତ୍ଯଂ ଚ ତାନାଦିଵିହିତଂ ଶୁଭମ୍
ସେ ଶୁଭ ଗୀତ ଓ ନୃତ୍ୟ ଦେଖୁଥିଲେ, ଯାହା ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ ହେଉଥିଲା।
ସ୍ଵଯଂ ଚ କୀର୍ତଯିତ୍ଵାଥ ପ୍ରଯାତି ନିଜମଂଦିରମ୍
ସେ ନିଜେ ମଧୁର ଗୀତ ଗାଇ, ପରେ ନିଜ ଘରକୁ ଯାଉଥିଲେ।
ଵିମାନଵରମାରୁହ୍ଯ ହଂସବର୍ହିଣନାଦିତମ୍
ହଂସ ଓ ମୟୂରର ଧ୍ୱନିରେ ଗଞ୍ଜିଉଥିବା ଉତ୍ତମ ବିମାନରେ ଚଢ଼ି,
ଯଦାଯଦା ସ ନିର୍ଯାତି ଶକ୍ରସ୍ଥାନାନ୍ନିଜାଲଯମ୍
ଯେତେବେଳେ ସେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଗୃହରୁ ନିଜ ଘରକୁ ଯାଉଥିଲେ,
ଶକ୍ରାଦେଶାତ୍ତଦା ଵେତ୍ତି ନ ସ ଭୂପଃ କଥଂଚନ କଥଯାମାସ ତତ୍ସର୍ଵମଭ୍ଯୁକ୍ଷଣସମୁଦ୍ଭଵମ୍
ସେ ସମୟରେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଆଦେଶରେ ରାଜା କିଛି ଜାଣିପାରିଲେ ନାହିଁ; ତାହାପରେ ସେ ସମସ୍ତ କଥା, ଅଭିଷେକ କ୍ରିୟାରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ଘଟଣାଗୁଡ଼ିକୁ କହିଲେ।
ଵୃତ୍ତାଂତଂ ତସ୍ଯ ରାଜର୍ଷେସ୍ତସ୍ଯୈଵ ଗୃହମାଗତଃ
ସେ ରାଜାର୍ଷିଙ୍କ ଘରକୁ ପହଞ୍ଚି, ଘଟିଥିବା ସମସ୍ତ କଥା ଖୋଲି କହିଲେ।
ତଚ୍ଛ୍ରୁତ୍ଵା ନାରଦେନୋକ୍ତଂ ଶ୍ରଦ୍ଧେଯମପି ଭୂପତିଃ
ନାରଦଙ୍କ କଥା ଶୁଣିଲେ ବେଳେ ମଧ୍ୟ, ରାଜା ଯଦିଓ ସେଥିରେ ବିଶ୍ୱାସ କରିପାରିଥିଲେ, ତଥାପି ମନରେ ସନ୍ଦେହ ରହିଗଲା।
ତଥାପି କୌତୁକାଵିଷ୍ଟୋ ଗତ୍ଵା ଶକ୍ରନିଵେଶନମ୍
ତଥାପି, ଉତ୍ସୁକତାରେ ଆକ୍ରାନ୍ତ ହୋଇ, ସେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ନିବାସକୁ ଚଲିଗଲେ।
ଅଲକ୍ଷ୍ଯଂ ଵୀକ୍ଷଯାମାସ ସ୍ଵାସନଂ ଦୂରମାସ୍ଥିତଃ
ସେ ଚୁପଚାପ ଦୂରରୁ ନିଜ ଆସନକୁ ଦେଖିଲେ, କିଏଁ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିପାରିଲେ ନାହିଁ।
ତତଃ ଶକ୍ରସମାଦେଶାଦୁତ୍ଥାଯ ସୁରକିଂକରଃ ୬.୯୭.
ତାପରେ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଆଦେଶରେ ଏକ ଦେବସେବକ ଉଠିଲେ।
ତଦ୍ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା କୋପସଂପନ୍ନଃ ସ ରାଜାଽଭ୍ଯେତ୍ଯ ଵାସଵମ୍
ଏହା ଦେଖି ରାଜା କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ, ବାସବଙ୍କ ନିକଟକୁ ଯାଇଲେ।
କିଂ ମଯା ନିହତା ଵିପ୍ରାଃ କିଂ ଵା ଵିପ୍ରସମୁଦ୍ଭଵମ୍
ମୁଁ କି ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେକୁ ମାରିଛି, କିମ୍ବା ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା କିଛି ଦୁର୍ଘଟଣା ଘଟିଛି କି?
କିଂ ଵା ନଷ୍ଟୋଽସ୍ମି ସଂଗ୍ରାମେ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଶତ୍ରୂନ୍ସମାଗତାନ୍
ନାହିଁଲେ, ମୁଁ କି ଯୁଦ୍ଧରେ ଶତ୍ରୁମାନେ ଏକଠି ହେବାକୁ ଦେଖି ନଷ୍ଟ ହୋଇଯାଇଛି କି?
ମମ ରାଜ୍ଯେଽଥଵା ଶକ୍ର ଦୁର୍ବଲୋ ବଲଵତ୍ତରୈଃ
ନାହିଁଲେ ଇନ୍ଦ୍ର, ମୋ ରାଜ୍ୟରେ ମୁଁ କି ଶକ୍ତିଶାଳୀମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଦୁର୍ବଳ ହୋଇଯାଇଛି କି?
କିଂ ଵା ରାଜ୍ଯେ ମଦୀଯେ ଚ ଜାଯତେ ଯୋନିଵିପ୍ଲଵଃ
ନାହିଁଲେ, ମୋ ରାଜ୍ୟରେ କି କୌଣସି ବଂଶ ବିପର୍ଯ୍ୟୟ ଘଟୁଛି କି?
କିଂ ଵା ଦୁର୍ଜନଵାକ୍ଯେନ ଦୂଷିତୋ ଦୋଷଵର୍ଜିତଃ
ନାହିଁଲେ, ମୁଁ ଦୁଷ୍ଟମାନେର କଥାରେ ଦୋଷମୁକ୍ତ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ନାମକୁ ଖରାପ କରାଯାଇଛି କି?
କିଂ ଵା ଚୌରୋଽଥ ପାପୋ ଵା ଗୃହୀତୋ ଦୋଷଵାନ୍ସ୍ଵଯମ୍
ନାହିଁଲେ, ମୁଁ କି ଚୋର କିମ୍ବା ପାପୀ, ନିଜ ଦୋଷରେ ଧରାପଡ଼ିଛି କି?
କିଂସ୍ଵିନ୍ମଯା ପରିତ୍ଯକ୍ତଃ କୋଽପ୍ଯତ୍ର ଶରଣାଗତଃ
ନାହିଁଲେ, ଏଠାରେ କାହାକୁ ମୁଁ ଶରଣ ନେଇଥିବା ବ୍ୟକ୍ତିକୁ ତ୍ୟାଗ କରିଦେଇଛି କି?