ତସ୍ମାତ୍ତ୍ଵଯା ମହତ୍କର୍ମ କୃତମୀଦୃକ୍ସୁଦୁଷ୍କରମ୍
ଏହିପରି, ତୁମେ ବଡ଼ କଷ୍ଟସାଧ୍ୟ କାମ କରିଛ।
ତସ୍ମା ତ୍ତଵ କୃତେ ନାହଂ ଭେଦଯିଷ୍ଯାମି ରୋହିଣୀମ୍
ତେଣୁ, ତୁମ ପାଇଁ ମୁଁ ରୋହିଣୀକୁ ଭାଙ୍ଗିବି ନାହିଁ।
ଵରଂ ଵରଯ ଚାସ୍ମାକଂ ତସ୍ମାଦଦ୍ଯ ଭଵିଷ୍ଯତି
ତେଣୁ, ଆମଠାରୁ ଏକ ବର ଚାହିଁ, ଆଜି ସେହି ବର ଦିଆଯିବ।
ତସ୍ଯାଽନ୍ଯଦିଵସଂ ଯାଵତ୍ପୀଡା କାର୍ଯା ନ ଚ ତ୍ଵଯା
ଅନ୍ୟ ଦିନ ଯାଏଁ, ତୁମେ କାହାକୁ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଦେବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।
ତିଲଦାନଂ କରୋତ୍ଯେଵଂ ଲୋହଦାନଂ ଚ ଯସ୍ତଵ
ଯେ କେହି ଏଭଳି ତୁମ ପାଇଁ ତିଳ କିମ୍ବା ଲୋହା ଦାନ କରେ,
ରକ୍ଷଣୀଯଃ ସୁକୃଚ୍ଛ୍ରେଷୁ ସଂକଟେଷୁ ସଦୈଵ ହି
ସେ ସଦା ବିପଦ ଓ କଷ୍ଟରେ ସୁରକ୍ଷିତ ରଖିବା ଉଚିତ।
ଯଃ କୁର୍ଯାଚ୍ଛାଂତିକଂ ସମ୍ଯକ୍ତିଲହୋମଂ ଚ ଭକ୍ତିତଃ
ଯେ ଭକ୍ତି ସହିତ ଠିକ୍ ଭାବେ ଶାନ୍ତିକ କିମ୍ବା ତିଳ ହୋମ କରେ,
ତସ୍ଯ ସାର୍ଧାନି ଵର୍ଷାଣି ସପ୍ତ କାର୍ଯା ପ୍ରଯତ୍ନତଃ
ତାଙ୍କ ପାଇଁ ସାତ ଓ ଅର୍ଧ ବର୍ଷ ଯତ୍ନ ସହିତ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରିବା ଉଚିତ।
ଶନୈଶ୍ଚରୋ ମହୀପାଲଵଚନାଦ୍ଦ୍ଵିଜସତ୍ତମାଃ ॥ ୬.୯୬.
ରାଜାଙ୍କ ଆଦେଶରେ, ଦ୍ୱିଜଶ୍ରେଷ୍ଠମାନେ, ଶନି ଧୀରେ ଧୀରେ ଚାଲିଗଲେ।
ଏତଦ୍ଵଃ ସର୍ଵମାଖ୍ଯାତଂ ଯତ୍ପୃଷ୍ଟୋଽହଂ ସୁଵିସ୍ତରାତ୍ ସଂଵାଦଂ ରୋହିଣୀଭେଦେ ସଞ୍ଜାତଂ ସମୁପସ୍ଥିତେ
ରୋହିଣୀ ଭାଗ ହେବାବେଳେ ଯେଉଁ ସଂବାଦ ହୋଇଥିଲା, ଆପଣମାନେ ପଚାରିଥିବା ଏହି ସମସ୍ତ କଥା ମୁଁ ଖୁବ ସ୍ପଷ୍ଟ ଭାବରେ କହିଦେଲି।
ଯଶ୍ଚୈତତ୍ପଠତେ ନିତ୍ଯଂ ଶୃଣୁଯାଦ୍ଯୋ ଵିଶେଷତଃ
ଯିଏ ଏହି କଥା ପ୍ରତିଦିନ ପଢ଼େ କିମ୍ବା ବିଶେଷ ଭାବେ ଶୁଣେ,
ଇତି ଶ୍ରୀସ୍କାଂଦେ ମହାପୁରାଣ ଏକାଶୀତିସାହସ୍ର୍ଯାଂ ସଂହିତାଯାଂ ଷଷ୍ଠେ ନାଗରଖଣ୍ଡେ ହାଟକେଶ୍ଵରକ୍ଷେତ୍ରମାହାତ୍ମ୍ଯେ ଦଶରଥଶନୈଶ୍ଚରସଂଵାଦଵର୍ଣନଂନାମ ଷଣ୍ଣଵତିତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ
ଏଭଳି ଏକାଶୀହଜାର ଶ୍ଲୋକର ଶ୍ରୀସ୍କନ୍ଦ ମହାପୁରାଣର ଷଷ୍ଠ ନାଗରଖଣ୍ଡର ହାଟକେଶ୍ୱର କ୍ଷେତ୍ରର ମହିମା ବିବର୍ଣ୍ନନାରେ ଦଶରଥ ଓ ଶନିଙ୍କ ସଂବାଦ ବର୍ଣ୍ଣନା ନାମକ ଛଅନବେଁ ଅଧ୍ୟାୟ ଏଠି ସମାପ୍ତ।
ଭିନତ୍ତି ଵଚନାତ୍ତସ୍ଯ ରାଜ୍ଞୋ ଦଶରଥସ୍ଯ ଚ
ସେଇ ଦଶରଥ ରାଜାଙ୍କ ଆଦେଶରେ ସେ ପଛକୁ ହଟିଗଲେ।
ତଦ୍ଵୃତ୍ତାଂତଂ ସମାକର୍ଣ୍ଯ ତସ୍ଯ ଶକ୍ରଃ ପ୍ରହର୍ଷିତଃ
ଏହି ଘଟଣା ଶୁଣି ଇନ୍ଦ୍ର ଖୁସିରେ ଭରିଗଲେ।
ଅତ୍ଯଦ୍ଭୁତତରଂ କର୍ମ ତ୍ଵଯୈତତ୍ପୃଥିଵୀପତେ
ହେ ପୃଥିବୀର ନାଥ, ତୁମେ କରିଥିବା ଏହି କାମ ଅତି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଜନକ।
ଅତ ଏଵ ହି ସଂତୁଷ୍ଟିଃ ସଞ୍ଜାତାଦ୍ଯ ତଵୋପରି
ଏହିକାରଣରୁ ଆଜି ମୋ ମନରେ ତୁମ ପ୍ରତି ସନ୍ତୋଷ ଜନ୍ମିଛି।
ଶାଶ୍ଵତୀ ସର୍ଵକୃତ୍ଯେଷୁ ପରମାଂ ଲୋକସଂସ୍ଥିତାମ୍
ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟରେ ତୁମେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଏବଂ ଚିରସ୍ଥାୟୀ ପଦବୀ ଲାଭ କର।
ଏଵଂ ଭଵତୁ ରାଜେଂଦ୍ର ତ୍ଵଯା ସହ ସଦା ମମ
ଏହିପରି ହେଉ, ରାଜାଧିରାଜ, ତୁମେ ସଦା ମୋ ସହିତ ରୁହ।
ତ୍ଵଯା ସଦୈଵ ମେ ପାର୍ଶ୍ଵେ ସଭାଯାଂ ଦେଵସଂନିଧୌ
ସଭାରେ ଏବଂ ଦେବମାନେ ଥିବା ସ୍ଥାନରେ ତୁମେ ସଦା ମୋ ପାଖରେ ରୁହ।
ଏଵମୁକ୍ତ୍ଵା ସହସ୍ରାକ୍ଷୋ ଜଗାମ ତ୍ରିଦିଵାଲଯମ୍
ଏଭଳି କହି, ସହସ୍ରନୟନ ତାଙ୍କର ସ୍ୱର୍ଗ ଗୃହକୁ ଚାଲିଗଲେ।
ରକ୍ଷଯିତ୍ଵା ଜଗତ୍ସର୍ଵଂ ଶନୈଶ୍ଚର କୃତାଦ୍ଭଯାତ୍
ଶନିଙ୍କ ଭୟରୁ ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ରକ୍ଷା କରି,
ତତଃ ପ୍ରଭୃତି ନିତ୍ଯଂ ସ ସନ୍ଧ୍ଯାକାଲ ଉପସ୍ଥିତେ ୬.୯୭.
ସେଠାରୁ ଆରମ୍ଭ କରି, ପ୍ରତିଦିନ ସଂଧ୍ୟା ସମୟ ଆସିଲେ,
ଗୀତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଚ ନୃତ୍ଯଂ ଚ ତାନାଦିଵିହିତଂ ଶୁଭମ୍
ସେ ଶୁଭ ଗୀତ ଓ ନୃତ୍ୟ ଦେଖୁଥିଲେ, ଯାହା ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ ହେଉଥିଲା।
ସ୍ଵଯଂ ଚ କୀର୍ତଯିତ୍ଵାଥ ପ୍ରଯାତି ନିଜମଂଦିରମ୍
ସେ ନିଜେ ମଧୁର ଗୀତ ଗାଇ, ପରେ ନିଜ ଘରକୁ ଯାଉଥିଲେ।
ଵିମାନଵରମାରୁହ୍ଯ ହଂସବର୍ହିଣନାଦିତମ୍
ହଂସ ଓ ମୟୂରର ଧ୍ୱନିରେ ଗଞ୍ଜିଉଥିବା ଉତ୍ତମ ବିମାନରେ ଚଢ଼ି,
ଯଦାଯଦା ସ ନିର୍ଯାତି ଶକ୍ରସ୍ଥାନାନ୍ନିଜାଲଯମ୍
ଯେତେବେଳେ ସେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଗୃହରୁ ନିଜ ଘରକୁ ଯାଉଥିଲେ,
ଶକ୍ରାଦେଶାତ୍ତଦା ଵେତ୍ତି ନ ସ ଭୂପଃ କଥଂଚନ କଥଯାମାସ ତତ୍ସର୍ଵମଭ୍ଯୁକ୍ଷଣସମୁଦ୍ଭଵମ୍
ସେ ସମୟରେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଆଦେଶରେ ରାଜା କିଛି ଜାଣିପାରିଲେ ନାହିଁ; ତାହାପରେ ସେ ସମସ୍ତ କଥା, ଅଭିଷେକ କ୍ରିୟାରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ଘଟଣାଗୁଡ଼ିକୁ କହିଲେ।
ଵୃତ୍ତାଂତଂ ତସ୍ଯ ରାଜର୍ଷେସ୍ତସ୍ଯୈଵ ଗୃହମାଗତଃ
ସେ ରାଜାର୍ଷିଙ୍କ ଘରକୁ ପହଞ୍ଚି, ଘଟିଥିବା ସମସ୍ତ କଥା ଖୋଲି କହିଲେ।
ତଚ୍ଛ୍ରୁତ୍ଵା ନାରଦେନୋକ୍ତଂ ଶ୍ରଦ୍ଧେଯମପି ଭୂପତିଃ
ନାରଦଙ୍କ କଥା ଶୁଣିଲେ ବେଳେ ମଧ୍ୟ, ରାଜା ଯଦିଓ ସେଥିରେ ବିଶ୍ୱାସ କରିପାରିଥିଲେ, ତଥାପି ମନରେ ସନ୍ଦେହ ରହିଗଲା।
ତଥାପି କୌତୁକାଵିଷ୍ଟୋ ଗତ୍ଵା ଶକ୍ରନିଵେଶନମ୍
ତଥାପି, ଉତ୍ସୁକତାରେ ଆକ୍ରାନ୍ତ ହୋଇ, ସେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ନିବାସକୁ ଚଲିଗଲେ।