ପ୍ରୋଵାଚାଥ ସ୍ତୁତିଂ କୃତ୍ଵା ଵିନଯାଵନତଃ ସ୍ଥିତଃ
ତାପରେ, ସ୍ତୁତି କରି, ସେ ନମ୍ରତାରେ ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହେଲେ ।
ତିରସ୍କାରସ୍ତଥା ଦତ୍ତସ୍ତତ୍ସର୍ଵଂ କ୍ଷମ୍ଯତାଂ ଵିଭୋ
ଯେଉଁ ଅପମାନ ହୋଇଥିଲା, ସେ ସବୁ କ୍ଷମା କରନ୍ତୁ, ହେ ପ୍ରଭୁ ।
ପରିତୁଷ୍ଟେନ ତେ କର୍ମ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଚୈଵାତିମାନୁଷମ୍
ତୁମ ଅତିମାନବୀୟ କାର୍ଯ୍ୟ ଦେଖି, ମୁଁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେଲି ।
ଯଥା କୃତଂ ତ୍ଵଯା ରାଜ୍ଯଂ ପ୍ରଜାଃ ସଂରକ୍ଷିତା ନୃପ
ଯେପରି ତୁମେ ରାଜ୍ୟ କରିଛ, ରାଜା, ଏବଂ ପ୍ରଜାଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରିଛ—
ତସ୍ମାଦ୍ଗଚ୍ଛ ମଯା ସାର୍ଧଂ ପାତାଲେ ପାର୍ଥିଵୋତ୍ତମ
ତେଣୁ, ରାଜାଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ, ତୁମେ ମୋ ସହିତ ପାତାଳକୁ ଚଳିଯାଅ।
ନାତଃ ପରଂ ତ୍ଵଯା ସ୍ଥେଯଂ ମର୍ତ୍ଯଲୋକେ କଥଂଚନ
ଏହିଠାରୁ ପରେ, ତୁମେ କେବେଠି ମଧ୍ୟ ମନୁଷ୍ୟ ଲୋକରେ ରହିପାରିବେ ନାହିଁ।
ପୁତ୍ରଂ ରାଜ୍ଯେ ପ୍ରତିଷ୍ଠାପ୍ଯ ମଂତ୍ରିଣାଂ ସଂନିଵେଦ୍ଯ ଚ ॥ ୬.୯୫.
ତୁମର ପୁଅକୁ ରାଜ୍ୟରେ ବସାଇଦିଅ, ଏବଂ ମନ୍ତ୍ରୀମାନେଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଖବର ଦେଇଦିଅ।
ତଥାହଂ ଦେଵ ଦେଵ୍ଯା ଚ ପ୍ରୋକ୍ତଃ ସଂତୁଷ୍ଟଯା ପୁରା
ଏଭଳି ଭାବେ, ପୂର୍ବେ ମୋତେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ଦେବୀ ଏହି କଥା କହିଥିଲେ।
ଯଦା ତ୍ଵଂ ତ୍ଯଜସି ପ୍ରାଜ୍ଞ ମର୍ତ୍ଯଲୋକଂ ସୁଦୁସ୍ତ୍ଯଜମ୍
ଯେତେବେଳେ ତୁମେ, ବୁଦ୍ଧିମାନ, ଏହି ଦୁର୍ଲଭ ମନୁଷ୍ୟ ଲୋକକୁ ଛାଡ଼ିଦେବ,
ତାନି ଚାର୍ପଯ ମେ ଭୂଯୋ ଯେନାନୃଣ୍ଯଂ ଵ୍ରଜାମ୍ଯହମ୍
ସେତେବେଳେ, ମୁଁ ଯାହାଦ୍ୱାରା ଋଣମୁକ୍ତ ହେବି, ସେଗୁଡ଼ିକୁ ପୁଣିଥରେ ମୋତେ ଦେଇଦିଅ।
ଏଵମୁକ୍ତସ୍ତତସ୍ତେନ ଭଗଵାଂସ୍ତ୍ରିପୁରାଂତକଃ
ଏଭଳି କହିବା ପରେ, ତିନିପୁର ନାଶକ ଭଗବାନ ତାଙ୍କୁ ଉତ୍ତର ଦେଲେ।
ଅବ୍ରଵୀଚ୍ଚ ସୁତସ୍ତତ୍ର ସ୍ଵଯଂ ରାଜା ଭଵିଷ୍ଯତି
ସେ ଏହି କଥା ମଧ୍ୟ କହିଲେ: 'ତୁମର ପୁଅ ସ୍ୱୟଂ ସେଠାରେ ରାଜା ହେବ।'
ତ୍ଵଂ ଚାଗଚ୍ଛ ମଯା ସାର୍ଧମଦ୍ଯୈଵ ମମ ମଂଦିରେ
ଏବଂ ତୁମେ, ଆଜିଏ ମୋ ସହିତ ମୋର ଗୃହକୁ ଆସ।
ଅଦ୍ଯ ମାଘଚତୁର୍ଦଶ୍ଯାଂ ଶୁକ୍ଲାଯାମପରୋଽପି ଯଃ
ଆଜି ମାଘ ଶୁକ୍ଳ ଚତୁର୍ଦ୍ଦଶୀ ତିଥିରେ, ଯେଉଁଠି ଅନ୍ୟ କେହି—
କରିଷ୍ଯତି ପ୍ରଵେଶେନ ପ୍ରାଣତ୍ଯାଗଂ ନୃପୋତ୍ତମ
ରାଜାଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଯିଏ ପ୍ରବେଶ କରି ଜୀବନ ତ୍ୟାଗ କରିବ,
ସ୍ନାନଂ ଵା ପାର୍ଥିଵଶ୍ରେଷ୍ଠ ଯଃ କରିଷ୍ଯତି ମାନଵଃ
କିମ୍ବା, ରାଜାଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଯିଏ ସେଠାରେ ସ୍ନାନ କରିବ,
ଏଵମୁକ୍ତ୍ଵା ତମାଦାଯ ନୃପଂ ଭାର୍ଯାସମନ୍ଵିତମ୍ ପ୍ରଵିଵେଶ ଜଲେ ତସ୍ମିନ୍ଦେଵୀକୁଣ୍ଡସମୁଦ୍ଭଵେ ॥ ୬.୯୫.
ଏଭଳି କହି, ସେ ରାଜାଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ଭାର୍ଯ୍ୟା ସହିତ ନେଇ, ଦେବୀଙ୍କ କୁଣ୍ଡରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଥିବା ସେଠିରେ ଜଳରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ତତଶ୍ଚ ମଂଦିରଂ ନୀତଃ ସ୍ଵକୀଯଂ ଦ୍ଵିଜସତ୍ତମାଃ ୯୧ ଅଦ୍ଯାପି ତିଷ୍ଠତେ ତତ୍ର ଜରାମରଣଵର୍ଜିତଃ
ତାପରେ, ତାଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ନିଜ ଗୃହକୁ ନେଇଯିବା ହେଲା, ଦ୍ୱିଜମାନେ; ସେଠି ସେ ଆଜିଯାଏ ଜରା ଓ ମୃତ୍ୟୁରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ ରହିଛନ୍ତି।
ଏଵଂ ତତ୍ର ସମୁଦ୍ଭୂତା ସା ଦେଵୀ ପରମେଶ୍ଵରୀ
ଏଭଳି, ସେଠି ସେ ପରମେଶ୍ୱରୀ ଦେବୀ ଉଦ୍ଭବ ହେଲେ।
ଇତି ଶ୍ରୀସ୍କାନ୍ଦେ ମହାପୁରାଣ ଏକାଶୀତିସାହସ୍ର୍ଯାଂ ସଂହିତାଯାଂ ଷଷ୍ଠେ ନାଗରଖଣ୍ଡେ ଶ୍ରୀହାଟକେଶ୍ଵରକ୍ଷେତ୍ରମାହାତ୍ମ୍ଯେଽଜାପାଲେଶ୍ଵରୀମାହାତ୍ମ୍ଯଵର୍ଣନଂନାମ ପଞ୍ଚନଵତିତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ
ଏହିପରି, ଶ୍ରୀହାଟକେଶ୍ୱର କ୍ଷେତ୍ରର ମହିମା ଅଂଶରେ, ଷଷ୍ଠ ଖଣ୍ଡରେ, ଏକାଶୀହଜାର ଶ୍ଲୋକ ଥିବା ଶ୍ରୀସ୍କାନ୍ଦ ପୁରାଣର 'ଅଜାପାଳେଶ୍ୱରୀଙ୍କ ମହିମା ବର୍ଣ୍ଣନ' ନାମକ ପଞ୍ଚାନବେ ଅଧ୍ୟାୟ ସମାପ୍ତ।
ତତ୍ପୁତ୍ରଶ୍ଚାଭଵଦ୍ରାଜା ମଂତ୍ରିଭିସ୍ତୁ ପୁରସ୍କୃତଃ
ତାଙ୍କର ପୁଅ ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ଦ୍ୱାରା ରାଜା ହେଲେ।
ଯୋ ନିତ୍ଯମଗମତ୍ସ୍ଵର୍ଗେ ଵାସଵଂ ରମତେ ସଦା
ସେ ସଦା ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯାଆନ୍ତି ଏବଂ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ସହିତ ଆନନ୍ଦ କରନ୍ତି।
ଗୃହେ ଯସ୍ଯ ସ୍ଵଯଂ ଵିଷ୍ଣୁର୍ଭୂତ୍ଵା ଚୈଵ ଚତୁର୍ଵିଧଃ
ଯେଉଁଠାରେ ନିଜେ ବିଷ୍ଣୁ ଚାରି ପ୍ରକାର ରୂପ ଧରି ଉପସ୍ଥିତ ହୁଅନ୍ତି,
ତେନାଗତ୍ଯାତ୍ର ସତ୍କ୍ଷେତ୍ରେ ତୋଷିତୋ ମଧୁସୂଦନଃ
ସେଠାକୁ ଆସିବାରେ ଏହି ପବିତ୍ର ଭୂମିରେ ମଧୁସୂଦନ ଖୁସି ହୁଅନ୍ତି,
ତସ୍ଯାପି ଵିଶ୍ରୁତା ଵାପୀ ସ୍ଵଯଂ ତେନ ଵିନିର୍ମିତା
ସେଠାରେ ତାଙ୍କ ନିଜ ହାତରେ ତିଆରି ହୋଇଥିବା ପ୍ରସିଦ୍ଧ ପୋଖରୀ ଅଛି,
ତସ୍ଯାଂ ଯଃ କୁରୁତେ ଶ୍ରାଦ୍ଧଂ ସଂପ୍ରାପ୍ତେ ପଞ୍ଚମୀଦିନେ
ଏହି ପୋଖରୀରେ ଯେଉଁଠି ପଞ୍ଚମ ଦିନରେ କେହି ଶ୍ରାଦ୍ଧ କରନ୍ତି,
ଭିଂଦାନସ୍ତୋଷିତସ୍ତେନ କଥଂ ନାରାଯଣୋ ଵଦ
ଏପରି ଦାନରେ କିପରି ନାରାୟଣ ଖୁସି ହେବେ ନାହିଁ, ମୋତେ କୁହ।
ସୂତ ଉଵାଚ ତସ୍ମିଞ୍ଛାସତି ଧର୍ମଜ୍ଞେ ସ୍ଵଧର୍ମେଣ ଵସୁନ୍ଧରାମ୍
ସୂତ କହିଲେ: ସେ ଧର୍ମରେ ପାରଙ୍ଗତ ଥିବାବେଳେ ନିଜ କର୍ତ୍ତବ୍ୟରେ ପୃଥିବୀରେ ରାଜ୍ୟ କରୁଥିଲେ,
ବହୁକ୍ଷୀରପ୍ରଦା ଗାଵଃ ସସ୍ଯାନି ଗୁଣଵଂତି ଚ
ଗାଁମାନେ ବେଶି ଦୁଧ ଦେଉଥିଲେ, ଫସଲ ଭଲ ହେଉଥିଲା,
କସ୍ଯଚିତ୍ତ୍ଵଥ କାଲସ୍ଯ ଦୈଵଜ୍ଞୈସ୍ତସ୍ଯ ଭୂପତେଃ ୬.୯୬.
କିଛି ସମୟ ପରେ, ଜ୍ୟୋତିଷୀମାନେ ସେ ରାଜାଙ୍କୁ କହିଲେ,