ଯାଵତ୍କାଲଂ ସୁରଶ୍ରେଷ୍ଠ ଶୂନ୍ଯେ ଜାତେ ସ୍ଵ ଆଶ୍ରଯେ
ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ହେ ଦେବଶ୍ରେଷ୍ଠ, ତାଙ୍କର ନିଜ ଆଶ୍ରୟରେ ଶୂନ୍ୟତା ଆସେ—
ଏଵମୁକ୍ତେ ଯମେନାଥ ତଂ ଵିସୃଜ୍ଯ ଗୃହଂ ପ୍ରତି
ଏଭଳି ଯମ କହିବା ପରେ, ସେ ତାଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି ଘରକୁ ଚଲିଗଲେ ।
ଯତ୍ର ସଂସ୍ଥୋ ମହୀପଃ ସ ପ୍ରଜାପାଲନତତ୍ପରଃ
ଯେଉଁଠାରେ ସେ ରାଜା ରହିଥିଲେ, ସେ ସଦା ପ୍ରଜାଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରିବାରେ ଲାଗିଥିଲେ ।
ଅଜାସ୍ତାସ୍ତଂ ଚ ସଂଵୀକ୍ଷ୍ଯ ଵ୍ଯାଘ୍ରଂ ରୌଦ୍ରଵପୁର୍ଦ୍ଧରମ୍
ଅଜାମାନେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ, ସେ ବିପ୍ରଳୟକାରୀ ବାଘର ଆକୃତି ଧାରଣ କରିଥିଲେ ।
ତସ୍ଯ ଯତ୍ନପରସ୍ଯାପି ରକ୍ଷମାଣସ୍ଯ ଭୂପତେଃ
ସେ ରାଜା ଯେତେ ଚେଷ୍ଟା କଲେ ରକ୍ଷା କରିବାକୁ,
ଅଜାନାଂ କଦନଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତତଃ ସ ପୃଥିଵୀପତିଃ
ଅଜାମାନଙ୍କର ହତ୍ୟା ଦେଖି, ସେ ଭୂମିପତି—
ଯତ୍ତସ୍ଯ ତୁଷ୍ଟଯା ଦତ୍ତଂ ଚଂଡଂ ଚଂଡାର୍ଚିଷା ସମମ୍ ଶନୈଃଶନୈଃ ପ୍ରଜଗ୍ରାହ ସ୍ଵଵକ୍ତ୍ରେଣ ମହେଶ୍ଵରଃ ୬.୯୫.
ତାଙ୍କର ସନ୍ତୋଷରେ ଯାହା ଦିଆଯାଇଥିଲା, ତାହା ଓ ଭୟଙ୍କର ଅଗ୍ନିକୁ ମହେଶ୍ୱର ଧୀରେ ଧୀରେ ନିଜ ମୁଁହରେ ନେଇଲେ ।
ଅସ୍ତ୍ରାଭାଵାତ୍ତତସ୍ତୂର୍ଣଂ ଧ୍ରିଯମାଣେଽପି କାଂତଯା
ଅସ୍ତ୍ର ନଥିବାରୁ, ତାଙ୍କ ପ୍ରିୟା ଦ୍ୱାରା ତିବ୍ର ରୂପେ ଧରାଯାଇଥିଲେ ମଧ୍ୟ—
ତତସ୍ତସ୍ଯାଂଗସଂସ୍ପର୍ଶାନ୍ମୁକ୍ତ୍ଵା ଵ୍ଯାଘ୍ରତନୁଂ ଚ ତାମ୍
ତାପରେ, ତାଙ୍କର ଦେହ ସ୍ପର୍ଶରୁ, ସେ ବାଘ ରୂପ ଓ ତାଙ୍କୁ ମୁକ୍ତ କରିଦେଲେ ।
ରୁଂଡମାଲାଵରାଂ ଦିଵ୍ଯାଂ ସଖଟ୍ଵାଂଗାଂ ସପନ୍ନଗାମ୍
ସେ ଦିବ୍ୟ ମୁଣ୍ଡମାଳା, ଗଦା ଓ ସାପ ଧାରଣ କରିଥିଲେ ।
ପ୍ରୋଵାଚାଥ ସ୍ତୁତିଂ କୃତ୍ଵା ଵିନଯାଵନତଃ ସ୍ଥିତଃ
ତାପରେ, ସ୍ତୁତି କରି, ସେ ନମ୍ରତାରେ ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହେଲେ ।
ତିରସ୍କାରସ୍ତଥା ଦତ୍ତସ୍ତତ୍ସର୍ଵଂ କ୍ଷମ୍ଯତାଂ ଵିଭୋ
ଯେଉଁ ଅପମାନ ହୋଇଥିଲା, ସେ ସବୁ କ୍ଷମା କରନ୍ତୁ, ହେ ପ୍ରଭୁ ।
ପରିତୁଷ୍ଟେନ ତେ କର୍ମ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଚୈଵାତିମାନୁଷମ୍
ତୁମ ଅତିମାନବୀୟ କାର୍ଯ୍ୟ ଦେଖି, ମୁଁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେଲି ।
ଯଥା କୃତଂ ତ୍ଵଯା ରାଜ୍ଯଂ ପ୍ରଜାଃ ସଂରକ୍ଷିତା ନୃପ
ଯେପରି ତୁମେ ରାଜ୍ୟ କରିଛ, ରାଜା, ଏବଂ ପ୍ରଜାଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରିଛ—
ତସ୍ମାଦ୍ଗଚ୍ଛ ମଯା ସାର୍ଧଂ ପାତାଲେ ପାର୍ଥିଵୋତ୍ତମ
ତେଣୁ, ରାଜାଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ, ତୁମେ ମୋ ସହିତ ପାତାଳକୁ ଚଳିଯାଅ।
ନାତଃ ପରଂ ତ୍ଵଯା ସ୍ଥେଯଂ ମର୍ତ୍ଯଲୋକେ କଥଂଚନ
ଏହିଠାରୁ ପରେ, ତୁମେ କେବେଠି ମଧ୍ୟ ମନୁଷ୍ୟ ଲୋକରେ ରହିପାରିବେ ନାହିଁ।
ପୁତ୍ରଂ ରାଜ୍ଯେ ପ୍ରତିଷ୍ଠାପ୍ଯ ମଂତ୍ରିଣାଂ ସଂନିଵେଦ୍ଯ ଚ ॥ ୬.୯୫.
ତୁମର ପୁଅକୁ ରାଜ୍ୟରେ ବସାଇଦିଅ, ଏବଂ ମନ୍ତ୍ରୀମାନେଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଖବର ଦେଇଦିଅ।
ତଥାହଂ ଦେଵ ଦେଵ୍ଯା ଚ ପ୍ରୋକ୍ତଃ ସଂତୁଷ୍ଟଯା ପୁରା
ଏଭଳି ଭାବେ, ପୂର୍ବେ ମୋତେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ଦେବୀ ଏହି କଥା କହିଥିଲେ।
ଯଦା ତ୍ଵଂ ତ୍ଯଜସି ପ୍ରାଜ୍ଞ ମର୍ତ୍ଯଲୋକଂ ସୁଦୁସ୍ତ୍ଯଜମ୍
ଯେତେବେଳେ ତୁମେ, ବୁଦ୍ଧିମାନ, ଏହି ଦୁର୍ଲଭ ମନୁଷ୍ୟ ଲୋକକୁ ଛାଡ଼ିଦେବ,
ତାନି ଚାର୍ପଯ ମେ ଭୂଯୋ ଯେନାନୃଣ୍ଯଂ ଵ୍ରଜାମ୍ଯହମ୍
ସେତେବେଳେ, ମୁଁ ଯାହାଦ୍ୱାରା ଋଣମୁକ୍ତ ହେବି, ସେଗୁଡ଼ିକୁ ପୁଣିଥରେ ମୋତେ ଦେଇଦିଅ।
ଏଵମୁକ୍ତସ୍ତତସ୍ତେନ ଭଗଵାଂସ୍ତ୍ରିପୁରାଂତକଃ
ଏଭଳି କହିବା ପରେ, ତିନିପୁର ନାଶକ ଭଗବାନ ତାଙ୍କୁ ଉତ୍ତର ଦେଲେ।
ଅବ୍ରଵୀଚ୍ଚ ସୁତସ୍ତତ୍ର ସ୍ଵଯଂ ରାଜା ଭଵିଷ୍ଯତି
ସେ ଏହି କଥା ମଧ୍ୟ କହିଲେ: 'ତୁମର ପୁଅ ସ୍ୱୟଂ ସେଠାରେ ରାଜା ହେବ।'
ତ୍ଵଂ ଚାଗଚ୍ଛ ମଯା ସାର୍ଧମଦ୍ଯୈଵ ମମ ମଂଦିରେ
ଏବଂ ତୁମେ, ଆଜିଏ ମୋ ସହିତ ମୋର ଗୃହକୁ ଆସ।
ଅଦ୍ଯ ମାଘଚତୁର୍ଦଶ୍ଯାଂ ଶୁକ୍ଲାଯାମପରୋଽପି ଯଃ
ଆଜି ମାଘ ଶୁକ୍ଳ ଚତୁର୍ଦ୍ଦଶୀ ତିଥିରେ, ଯେଉଁଠି ଅନ୍ୟ କେହି—
କରିଷ୍ଯତି ପ୍ରଵେଶେନ ପ୍ରାଣତ୍ଯାଗଂ ନୃପୋତ୍ତମ
ରାଜାଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଯିଏ ପ୍ରବେଶ କରି ଜୀବନ ତ୍ୟାଗ କରିବ,
ସ୍ନାନଂ ଵା ପାର୍ଥିଵଶ୍ରେଷ୍ଠ ଯଃ କରିଷ୍ଯତି ମାନଵଃ
କିମ୍ବା, ରାଜାଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଯିଏ ସେଠାରେ ସ୍ନାନ କରିବ,
ଏଵମୁକ୍ତ୍ଵା ତମାଦାଯ ନୃପଂ ଭାର୍ଯାସମନ୍ଵିତମ୍ ପ୍ରଵିଵେଶ ଜଲେ ତସ୍ମିନ୍ଦେଵୀକୁଣ୍ଡସମୁଦ୍ଭଵେ ॥ ୬.୯୫.
ଏଭଳି କହି, ସେ ରାଜାଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ଭାର୍ଯ୍ୟା ସହିତ ନେଇ, ଦେବୀଙ୍କ କୁଣ୍ଡରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଥିବା ସେଠିରେ ଜଳରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ତତଶ୍ଚ ମଂଦିରଂ ନୀତଃ ସ୍ଵକୀଯଂ ଦ୍ଵିଜସତ୍ତମାଃ ୯୧ ଅଦ୍ଯାପି ତିଷ୍ଠତେ ତତ୍ର ଜରାମରଣଵର୍ଜିତଃ
ତାପରେ, ତାଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ନିଜ ଗୃହକୁ ନେଇଯିବା ହେଲା, ଦ୍ୱିଜମାନେ; ସେଠି ସେ ଆଜିଯାଏ ଜରା ଓ ମୃତ୍ୟୁରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ ରହିଛନ୍ତି।
ଏଵଂ ତତ୍ର ସମୁଦ୍ଭୂତା ସା ଦେଵୀ ପରମେଶ୍ଵରୀ
ଏଭଳି, ସେଠି ସେ ପରମେଶ୍ୱରୀ ଦେବୀ ଉଦ୍ଭବ ହେଲେ।
ଇତି ଶ୍ରୀସ୍କାନ୍ଦେ ମହାପୁରାଣ ଏକାଶୀତିସାହସ୍ର୍ଯାଂ ସଂହିତାଯାଂ ଷଷ୍ଠେ ନାଗରଖଣ୍ଡେ ଶ୍ରୀହାଟକେଶ୍ଵରକ୍ଷେତ୍ରମାହାତ୍ମ୍ଯେଽଜାପାଲେଶ୍ଵରୀମାହାତ୍ମ୍ଯଵର୍ଣନଂନାମ ପଞ୍ଚନଵତିତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ
ଏହିପରି, ଶ୍ରୀହାଟକେଶ୍ୱର କ୍ଷେତ୍ରର ମହିମା ଅଂଶରେ, ଷଷ୍ଠ ଖଣ୍ଡରେ, ଏକାଶୀହଜାର ଶ୍ଲୋକ ଥିବା ଶ୍ରୀସ୍କାନ୍ଦ ପୁରାଣର 'ଅଜାପାଳେଶ୍ୱରୀଙ୍କ ମହିମା ବର୍ଣ୍ଣନ' ନାମକ ପଞ୍ଚାନବେ ଅଧ୍ୟାୟ ସମାପ୍ତ।