ଅଜାରୂପାନ୍ସ୍ଵଯଂ ପଶ୍ଚାଦ୍ଯଷ୍ଟିମାଦାଯ ରକ୍ଷତି
ପରେ ସେ ନିଜେ ଏକ ଲଠି ନେଇ, ଛାଗ ଆକାରରେ ଥିବା ମାନେଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କଲେ।
ଗୁପ୍ତୋଽପି ନାପରାଧଃ ସ୍ଯାତ୍କସ୍ଯଚିତ୍ପ୍ରକଟଃ କୁତଃ
ସେ ଲୁଚିଥିଲେ ମଧ୍ୟ କାହାରି ଉପରେ କୌଣସି ଅପରାଧ ହୁଏନି; କିପରି ଏହା ପ୍ରକାଶ ପାଇପାରିବ?
ତଦ୍ରୂପୋ ନିଗ୍ରହସ୍ତସ୍ଯ ତତ୍କ୍ଷଣାଦେଵ ଜାଯତେ
ସେମାନଙ୍କର ଏହି ରୂପ; ତାଙ୍କର ନିୟମ ତୁରନ୍ତ ଉପସ୍ଥିତ ହୁଏ।
ଅଦୃଷ୍ଟାନ୍ଯପି ଶସ୍ତ୍ରାଣି ତାନି କୁର୍ଵଂତି ତତ୍କ୍ଷଣାତ୍ କୁର୍ଵନ୍ତି ମନୁଜାସ୍ତେଷାଂ ଚକ୍ରେ ଵୈଵସ୍ଵତୋ ଗ୍ରହମ୍
ଅଦୃଶ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ରମାନେ ମଧ୍ୟ ସେ ତୁରନ୍ତ ବ୍ୟବହାର କରନ୍ତି; ମଣିଷମାନେ ପାଇଁ ବୈବସ୍ୱତ ଫନ୍ଦା ପକାନ୍ତି।
ନ ତତ୍ର ଭଯସଂତ୍ରସ୍ତସ୍ତତଃ ପାପସମାଚରେତ୍
ସେଠାରେ କେହି ଭୟରେ ଆତଙ୍କିତ ହୋଇ ପାପ କରେନାହାନ୍ତି।
ତତସ୍ତେ ପାପନିର୍ମୁକ୍ତା ଲୋକାଃ ସଂଶୁଦ୍ଧଗାତ୍ରକାଃ
ତାପରେ, ସେଇ ଲୋକମାନେ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ, ଶୁଦ୍ଧ ଦେହ ଧାରଣ କରନ୍ତି।
ଏଵଂ ସ୍ଥିତେଷୁ ଲୋକେଷୁ ଗତପାପାମଯେଷୁ ଚ
ଏଭଳି ଭାବେ ଲୋକମାନେ ଥିଲେ, ଓ ପାପ ରୋଗ ଶେଷ ହେଲେ,
ନ କଶ୍ଚିନ୍ନରକଂ ଯାତି ନ ଚ ମୃତ୍ଯୁପଥଂ ନରଃ ୬.୯୫.
କେହି ନରକକୁ ଯାଆନାହାନ୍ତି, କିମ୍ବା କେହି ମୃତ୍ୟୁର ପଥ ଚାଲନ୍ତି ନାହିଁ।
ଵ୍ଯଵହାରେ ତତୋ ନଷ୍ଟେ ଯମଲୋକସମୁଦ୍ଭଵେ
ତାପରେ ନ୍ୟାୟ ନଷ୍ଟ ହେଲା, ଓ ଯମଲୋକ ଉଦ୍ଭବ ହେଲା।
ତତୋ ଵୈଵସ୍ଵତୋ ଗତ୍ଵା ବ୍ରହ୍ମଣଃ ସଦନଂ ପ୍ରତି
ତାପରେ ବୈବସ୍ୱତ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଗୃହକୁ ଯାଇଲେ।
ଅଜାପାଲେନ ଭୂପେନ ତତ୍ସର୍ଵଂ ଵିଫଲୀକୃତମ୍
ଛାଗ ରକ୍ଷକ ରାଜା ଦ୍ୱାରା ସେଇ ସବୁ କାମ ବ୍ୟର୍ଥ ହୋଇଗଲା।
ନାଧଯୋ ଵ୍ଯାଧଯସ୍ତତ୍ର ନ ପାପାନି ମହୀତଲେ
ସେଠାରେ ଦୁଃଖ, ରୋଗ କିମ୍ବା ପାପ ପୃଥିବୀରେ ନାହିଁ।
ତସ୍ମାତ୍କୁରୁ ସୁରଶ୍ରେଷ୍ଠ ପୁନରେଵ ଯଥା ପୁରା
ସେହିପାଇଁ, ଦେବମାନ୍ୟ ମଧ୍ୟରୁ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ, ପୁଣି ପୁରୁଣାଭଳି କର।
ତସ୍ଯ ତଦ୍ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ବ୍ରହ୍ମା ଲୋକପିତାମହଃ
ସେଠାରେ ସେଇ କଥା ଶୁଣି, ବ୍ରହ୍ମା, ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କ ପିତାମହ,
ଅଥାବ୍ରଵୀତ୍ପ୍ରହସ୍ଯୋଚ୍ଚୈସ୍ତ୍ରିନେତ୍ରଶ୍ଚତୁରାନନମ୍
ତାପରେ, ବଡ଼ ହସି ସହିତ ତିନି ଚକ୍ଷୁ ଥିବା ଜଣେ ଚାରିମୁହଁ ଥିବାଙ୍କୁ କହିଲେ।
କଥଂ ନିଵାରଣଂ ତତ୍ର କ୍ରିଯତେ କଶ୍ଚ ନିଗ୍ରହଃ
ସେଠାରେ କିପରି ନିୟମ ହୁଏ, ଏବଂ କେଉଁଠି ନିୟନ୍ତ୍ରଣ ହୁଏ?
ତସ୍ମାତ୍ତେନ ମହୀପେନ ଯସ୍ମାନ୍ମାର୍ଗଃ ପ୍ରଦର୍ଶିତଃ ୬.୯୫.
ସେହିପରି, ସେ ରାଜା ଏହି ପଥକୁ ଦେଖାଇଥିଲେ ।
ତନ୍ମଯାପି ଯଥା ଚାସ୍ଯ ପ୍ରସାଦଃ ସୁରସତ୍ତମ
ମୁଁ ମଧ୍ୟ, ହେ ଦେବମାନ୍ୟ, ତାଙ୍କୁ କୃପା କରିଥିଲି ।
ଏଵମୁକ୍ତ୍ଵା ଚତୁର୍ଵକ୍ତ୍ରଂ ଯମଂ ପ୍ରାହ ତତଃ ଶିଵଃ ଯେନ ତତ୍ସମଯେ ପ୍ରାପ୍ତେ ତଂ ନଯାମି ନିଜାଲଯମ୍
ଏଭଳି କହି, ଶିବ ଚତୁର୍ମୁଖ ବ୍ରହ୍ମା ଓ ଯମଙ୍କୁ କହିଲେ: 'ସେ ସମୟ ଆସିଲେ, ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ନିଜ ଗୃହକୁ ନେଇଯିବି ।'
ଯମ ଉଵାଚ ପଞ୍ଚଵର୍ଷସହସ୍ରାଣି ତସ୍ଯାତୀତାନି ଚାଯୁଷଃ
ଯମ କହିଲେ: 'ତାଙ୍କର ପଞ୍ଚ ହଜାର ବର୍ଷ ଆୟୁଷ୍ୟ ଚାଲିଯାଇଛି ।'
ଯାଵତ୍କାଲଂ ସୁରଶ୍ରେଷ୍ଠ ଶୂନ୍ଯେ ଜାତେ ସ୍ଵ ଆଶ୍ରଯେ
ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ହେ ଦେବଶ୍ରେଷ୍ଠ, ତାଙ୍କର ନିଜ ଆଶ୍ରୟରେ ଶୂନ୍ୟତା ଆସେ—
ଏଵମୁକ୍ତେ ଯମେନାଥ ତଂ ଵିସୃଜ୍ଯ ଗୃହଂ ପ୍ରତି
ଏଭଳି ଯମ କହିବା ପରେ, ସେ ତାଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି ଘରକୁ ଚଲିଗଲେ ।
ଯତ୍ର ସଂସ୍ଥୋ ମହୀପଃ ସ ପ୍ରଜାପାଲନତତ୍ପରଃ
ଯେଉଁଠାରେ ସେ ରାଜା ରହିଥିଲେ, ସେ ସଦା ପ୍ରଜାଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରିବାରେ ଲାଗିଥିଲେ ।
ଅଜାସ୍ତାସ୍ତଂ ଚ ସଂଵୀକ୍ଷ୍ଯ ଵ୍ଯାଘ୍ରଂ ରୌଦ୍ରଵପୁର୍ଦ୍ଧରମ୍
ଅଜାମାନେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ, ସେ ବିପ୍ରଳୟକାରୀ ବାଘର ଆକୃତି ଧାରଣ କରିଥିଲେ ।
ତସ୍ଯ ଯତ୍ନପରସ୍ଯାପି ରକ୍ଷମାଣସ୍ଯ ଭୂପତେଃ
ସେ ରାଜା ଯେତେ ଚେଷ୍ଟା କଲେ ରକ୍ଷା କରିବାକୁ,
ଅଜାନାଂ କଦନଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତତଃ ସ ପୃଥିଵୀପତିଃ
ଅଜାମାନଙ୍କର ହତ୍ୟା ଦେଖି, ସେ ଭୂମିପତି—
ଯତ୍ତସ୍ଯ ତୁଷ୍ଟଯା ଦତ୍ତଂ ଚଂଡଂ ଚଂଡାର୍ଚିଷା ସମମ୍ ଶନୈଃଶନୈଃ ପ୍ରଜଗ୍ରାହ ସ୍ଵଵକ୍ତ୍ରେଣ ମହେଶ୍ଵରଃ ୬.୯୫.
ତାଙ୍କର ସନ୍ତୋଷରେ ଯାହା ଦିଆଯାଇଥିଲା, ତାହା ଓ ଭୟଙ୍କର ଅଗ୍ନିକୁ ମହେଶ୍ୱର ଧୀରେ ଧୀରେ ନିଜ ମୁଁହରେ ନେଇଲେ ।
ଅସ୍ତ୍ରାଭାଵାତ୍ତତସ୍ତୂର୍ଣଂ ଧ୍ରିଯମାଣେଽପି କାଂତଯା
ଅସ୍ତ୍ର ନଥିବାରୁ, ତାଙ୍କ ପ୍ରିୟା ଦ୍ୱାରା ତିବ୍ର ରୂପେ ଧରାଯାଇଥିଲେ ମଧ୍ୟ—
ତତସ୍ତସ୍ଯାଂଗସଂସ୍ପର୍ଶାନ୍ମୁକ୍ତ୍ଵା ଵ୍ଯାଘ୍ରତନୁଂ ଚ ତାମ୍
ତାପରେ, ତାଙ୍କର ଦେହ ସ୍ପର୍ଶରୁ, ସେ ବାଘ ରୂପ ଓ ତାଙ୍କୁ ମୁକ୍ତ କରିଦେଲେ ।
ରୁଂଡମାଲାଵରାଂ ଦିଵ୍ଯାଂ ସଖଟ୍ଵାଂଗାଂ ସପନ୍ନଗାମ୍
ସେ ଦିବ୍ୟ ମୁଣ୍ଡମାଳା, ଗଦା ଓ ସାପ ଧାରଣ କରିଥିଲେ ।