ତଥାପ୍ଯେଵଂ କରିଷ୍ଯାମି ତଵ ଦାସ୍ଯାମି କୃତ୍ସ୍ନଶଃ
ତଥାପି, ମୁଁ ଏହିପରି କରିବି ଏବଂ ସମସ୍ତ କଥା ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ତୁମକୁ ଦେଇଦେବି।
ଗୃହ୍ଯନ୍ତେ ଯେନ ତେ ସର୍ଵେ ଵ୍ଯାଧଯୋଽପି ସୁଦାରୁଣାଃ
ଏହା ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ରୋଗ, ଯେଉଁମାନେ ଅତ୍ୟନ୍ତ କଷ୍ଟଦାୟକ ମଧ୍ୟ, ଦୂର ହେଇଯିବ।
ଯଦି ଦୃଷ୍ଟିପଥାତ୍ତୁଭ୍ଯଂ କ୍ଵଚିଦ୍ଯାସ୍ଯଂତି ଦୂରତଃ
ଯଦି ତୁମ ଦୃଷ୍ଟିରୁ ସେମାନେ କେଉଁଠି ଦୂରକୁ ଚାଲିଯିବେ,
ଯଦା ତ୍ଵଂ ପୃଥିଵୀପାଲ ସ୍ଵର୍ଗଂ ଯାସ୍ଯସି ଭୂତଲାତ୍
ହେ ପୃଥିବୀର ରାଜା, ଯେତେବେଳେ ତୁମେ ପୃଥିବୀ ଛାଡ଼ି ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯିବେ,
ସର୍ଵେ ମଂତ୍ରାସ୍ତଥାଽସ୍ତ୍ରାଣି ମମଵାକ୍ଯାଦସଂଶଯମ୍
ମୋ ଆଜ୍ଞାରେ ସମସ୍ତ ମନ୍ତ୍ର ଏବଂ ଅସ୍ତ୍ର ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଚାଲିବ।
ବାଢମିତ୍ଯେଵ ତେନୋକ୍ତେ ତତ୍କ୍ଷଣାଦ୍ଦ୍ଵିଜସତ୍ତମାଃ
ସେ 'ଠିକ୍ ଅଛି' ବୋଲି କହିଲେ, ସେହି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ, ହେ ଦ୍ୱିଜଶ୍ରେଷ୍ଠ,
ଜ୍ଞାନସଂପତ୍ପ୍ରଯୁକ୍ତାନି ଯାଦୃଶାନି ମହାତ୍ମନା
ଯେଉଁଠାରେ ମହାପୁରୁଷଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦିଆଯାଇଥିବା ଜ୍ଞାନର ସମ୍ପଦ ଅଛି,
ଵ୍ଯାଧଯୋ ଯୈଶ୍ଚ ଗୃହ୍ଯଂତେ ମୁଚ୍ଯଂତେ ସ୍ଵେଚ୍ଛଯା ସଦା ୬.୯୫.
ଏବଂ ଯାହା ଦ୍ୱାରା ରୋଗ ଧରାଯାଏ ଏବଂ ସଦା ଇଚ୍ଛାମତେ ଛାଡ଼ାଯାଏ।
ତତସ୍ତଂ ସକଲଂ ପ୍ରାପ୍ଯ ପ୍ରସାଦଂ ଚଂଡିକୋଦ୍ଭଵମ୍
ତାପରେ, ଚଣ୍ଡୀଙ୍କ ଦୟା ଯେତେକି ମିଳିଥିଲା, ସେ ସବୁକୁ ଲାଭ କଲେ।
ଏକାଂ ମୁକ୍ତ୍ଵା ନିଜାଂ ଭାର୍ଯାମେକଂ ଦଶରଥଂ ସୁତମ୍
ସେ ନିଜ ଭାର୍ଯ୍ୟା ଏବଂ ଦଶରଥଙ୍କ ଏକ ପୁଅକୁ ଛାଡି, ସବୁଠୁ ଅଲଗା ହେଲେ।
ଅଜାରୂପାନ୍ସ୍ଵଯଂ ପଶ୍ଚାଦ୍ଯଷ୍ଟିମାଦାଯ ରକ୍ଷତି
ପରେ ସେ ନିଜେ ଏକ ଲଠି ନେଇ, ଛାଗ ଆକାରରେ ଥିବା ମାନେଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କଲେ।
ଗୁପ୍ତୋଽପି ନାପରାଧଃ ସ୍ଯାତ୍କସ୍ଯଚିତ୍ପ୍ରକଟଃ କୁତଃ
ସେ ଲୁଚିଥିଲେ ମଧ୍ୟ କାହାରି ଉପରେ କୌଣସି ଅପରାଧ ହୁଏନି; କିପରି ଏହା ପ୍ରକାଶ ପାଇପାରିବ?
ତଦ୍ରୂପୋ ନିଗ୍ରହସ୍ତସ୍ଯ ତତ୍କ୍ଷଣାଦେଵ ଜାଯତେ
ସେମାନଙ୍କର ଏହି ରୂପ; ତାଙ୍କର ନିୟମ ତୁରନ୍ତ ଉପସ୍ଥିତ ହୁଏ।
ଅଦୃଷ୍ଟାନ୍ଯପି ଶସ୍ତ୍ରାଣି ତାନି କୁର୍ଵଂତି ତତ୍କ୍ଷଣାତ୍ କୁର୍ଵନ୍ତି ମନୁଜାସ୍ତେଷାଂ ଚକ୍ରେ ଵୈଵସ୍ଵତୋ ଗ୍ରହମ୍
ଅଦୃଶ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ରମାନେ ମଧ୍ୟ ସେ ତୁରନ୍ତ ବ୍ୟବହାର କରନ୍ତି; ମଣିଷମାନେ ପାଇଁ ବୈବସ୍ୱତ ଫନ୍ଦା ପକାନ୍ତି।
ନ ତତ୍ର ଭଯସଂତ୍ରସ୍ତସ୍ତତଃ ପାପସମାଚରେତ୍
ସେଠାରେ କେହି ଭୟରେ ଆତଙ୍କିତ ହୋଇ ପାପ କରେନାହାନ୍ତି।
ତତସ୍ତେ ପାପନିର୍ମୁକ୍ତା ଲୋକାଃ ସଂଶୁଦ୍ଧଗାତ୍ରକାଃ
ତାପରେ, ସେଇ ଲୋକମାନେ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ, ଶୁଦ୍ଧ ଦେହ ଧାରଣ କରନ୍ତି।
ଏଵଂ ସ୍ଥିତେଷୁ ଲୋକେଷୁ ଗତପାପାମଯେଷୁ ଚ
ଏଭଳି ଭାବେ ଲୋକମାନେ ଥିଲେ, ଓ ପାପ ରୋଗ ଶେଷ ହେଲେ,
ନ କଶ୍ଚିନ୍ନରକଂ ଯାତି ନ ଚ ମୃତ୍ଯୁପଥଂ ନରଃ ୬.୯୫.
କେହି ନରକକୁ ଯାଆନାହାନ୍ତି, କିମ୍ବା କେହି ମୃତ୍ୟୁର ପଥ ଚାଲନ୍ତି ନାହିଁ।
ଵ୍ଯଵହାରେ ତତୋ ନଷ୍ଟେ ଯମଲୋକସମୁଦ୍ଭଵେ
ତାପରେ ନ୍ୟାୟ ନଷ୍ଟ ହେଲା, ଓ ଯମଲୋକ ଉଦ୍ଭବ ହେଲା।
ତତୋ ଵୈଵସ୍ଵତୋ ଗତ୍ଵା ବ୍ରହ୍ମଣଃ ସଦନଂ ପ୍ରତି
ତାପରେ ବୈବସ୍ୱତ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଗୃହକୁ ଯାଇଲେ।
ଅଜାପାଲେନ ଭୂପେନ ତତ୍ସର୍ଵଂ ଵିଫଲୀକୃତମ୍
ଛାଗ ରକ୍ଷକ ରାଜା ଦ୍ୱାରା ସେଇ ସବୁ କାମ ବ୍ୟର୍ଥ ହୋଇଗଲା।
ନାଧଯୋ ଵ୍ଯାଧଯସ୍ତତ୍ର ନ ପାପାନି ମହୀତଲେ
ସେଠାରେ ଦୁଃଖ, ରୋଗ କିମ୍ବା ପାପ ପୃଥିବୀରେ ନାହିଁ।
ତସ୍ମାତ୍କୁରୁ ସୁରଶ୍ରେଷ୍ଠ ପୁନରେଵ ଯଥା ପୁରା
ସେହିପାଇଁ, ଦେବମାନ୍ୟ ମଧ୍ୟରୁ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ, ପୁଣି ପୁରୁଣାଭଳି କର।
ତସ୍ଯ ତଦ୍ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ବ୍ରହ୍ମା ଲୋକପିତାମହଃ
ସେଠାରେ ସେଇ କଥା ଶୁଣି, ବ୍ରହ୍ମା, ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କ ପିତାମହ,
ଅଥାବ୍ରଵୀତ୍ପ୍ରହସ୍ଯୋଚ୍ଚୈସ୍ତ୍ରିନେତ୍ରଶ୍ଚତୁରାନନମ୍
ତାପରେ, ବଡ଼ ହସି ସହିତ ତିନି ଚକ୍ଷୁ ଥିବା ଜଣେ ଚାରିମୁହଁ ଥିବାଙ୍କୁ କହିଲେ।
କଥଂ ନିଵାରଣଂ ତତ୍ର କ୍ରିଯତେ କଶ୍ଚ ନିଗ୍ରହଃ
ସେଠାରେ କିପରି ନିୟମ ହୁଏ, ଏବଂ କେଉଁଠି ନିୟନ୍ତ୍ରଣ ହୁଏ?
ତସ୍ମାତ୍ତେନ ମହୀପେନ ଯସ୍ମାନ୍ମାର୍ଗଃ ପ୍ରଦର୍ଶିତଃ ୬.୯୫.
ସେହିପରି, ସେ ରାଜା ଏହି ପଥକୁ ଦେଖାଇଥିଲେ ।
ତନ୍ମଯାପି ଯଥା ଚାସ୍ଯ ପ୍ରସାଦଃ ସୁରସତ୍ତମ
ମୁଁ ମଧ୍ୟ, ହେ ଦେବମାନ୍ୟ, ତାଙ୍କୁ କୃପା କରିଥିଲି ।
ଏଵମୁକ୍ତ୍ଵା ଚତୁର୍ଵକ୍ତ୍ରଂ ଯମଂ ପ୍ରାହ ତତଃ ଶିଵଃ ଯେନ ତତ୍ସମଯେ ପ୍ରାପ୍ତେ ତଂ ନଯାମି ନିଜାଲଯମ୍
ଏଭଳି କହି, ଶିବ ଚତୁର୍ମୁଖ ବ୍ରହ୍ମା ଓ ଯମଙ୍କୁ କହିଲେ: 'ସେ ସମୟ ଆସିଲେ, ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ନିଜ ଗୃହକୁ ନେଇଯିବି ।'
ଯମ ଉଵାଚ ପଞ୍ଚଵର୍ଷସହସ୍ରାଣି ତସ୍ଯାତୀତାନି ଚାଯୁଷଃ
ଯମ କହିଲେ: 'ତାଙ୍କର ପଞ୍ଚ ହଜାର ବର୍ଷ ଆୟୁଷ୍ୟ ଚାଲିଯାଇଛି ।'