ଅତ୍ର ଭୂମିତଲେ ଵିପ୍ର ସର୍ଵେଷାଂ ତୀର୍ଥମୁତ୍ତମମ୍ ଵାସୁଦେଵୋଽଥଵା ବ୍ରହ୍ମା ହ୍ଯେତଚ୍ଛୀଘ୍ରଂ ଵଦସ୍ଵ ମେ
ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଏହି ପୃଥିବୀରେ ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ସର୍ବୋତ୍ତମ ତୀର୍ଥ କେଉଁଟି—ବାସୁଦେବ କିମ୍ବା ବ୍ରହ୍ମା? ଦୟାକରି ଏହିକଥା ଶୀଘ୍ର କହ।
ଯେନାହଂ ସର୍ଵଲୋକସ୍ଯ ହିତାର୍ଥଂ ତପ ଆଦଦେ
ଯାହା ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କ ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ ତପସ୍ୟା କରିପାରିବି।
ତିସ୍ରଃ କୋଟ୍ଯୋର୍ଧକୋଟୀ ଚ ତୀର୍ଥାନାମିହ ଭୂତଲେ
ଏହି ପୃଥିବୀରେ ତିରିଶି ଲକ୍ଷ ଓ ତାଠାରୁ ଅଧିକ ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥ ଅଛି।
ଅଷ୍ଟଷଷ୍ଟିସ୍ତଥା ରାଜନ୍କ୍ଷେତ୍ରାଣାମସ୍ତି ଭୂତଲେ
ଏବଂ, ରାଜା, ଏହି ପୃଥିବୀରେ ଅଷ୍ଟଷଷ୍ଟି ତୀର୍ଥକ୍ଷେତ୍ର ଅଛି।
ତଥା ସର୍ଵେ ସୁରାସ୍ତୁଷ୍ଟା ବ୍ରହ୍ମଵିଷ୍ଣୁ ଶିଵାଦଯଃ
ଏଭଳି, ସମସ୍ତ ଦେବତା, ବ୍ରହ୍ମା, ବିଷ୍ଣୁ, ଶିବ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ଖୁସି ହୁଅନ୍ତି।
ହାଟକେଶ୍ଵରଦେଵସ୍ଯ କ୍ଷେତ୍ରଂ ପାତକନାଶନମ୍
ହାଟକେଶ୍ୱର ଦେବଙ୍କ କ୍ଷେତ୍ର ପାପ ନାଶ କରେ।
ଶୀଘ୍ରମାରାଧିତା ସମ୍ଯକ୍ଛ୍ରଦ୍ଧାଯୁକ୍ତୈର୍ନରୈର୍ଭୁଵି ଆରାଧଯ ମହାଭାଗ ଦ୍ରୁତଂ ସିଦ୍ଧିମଵାପ୍ସ୍ଯସି
ଯଦି ଏଠାରେ ଶ୍ରଦ୍ଧା ଭରିତ ମନୁଷ୍ୟମାନେ ଶୀଘ୍ର ଓ ଭଲଭାବେ ପୂଜା କରନ୍ତି, ହେ ଧନ୍ୟବାନ୍, ତୁମେ ମଧ୍ୟ ପୂଜା କର; ତେବେ ତୁମେ ଶୀଘ୍ର ସିଦ୍ଧି ପାଇପାରିବ।
ଏଵମୁକ୍ତଃ ସ ତେନାଥ ଗତ୍ଵା ତତ୍କ୍ଷେତ୍ରମୁତ୍ତମମ୍ ୬.୯୫.
ଏଭଳି କହିବା ପରେ, ସେ ଏହି ସର୍ବୋତ୍ତମ କ୍ଷେତ୍ରକୁ ଗଲେ।
ବ୍ରହ୍ମଚର୍ଯପରୋ ଭୂତ୍ଵା ଶୁଚିର୍ଵ୍ରତପରାଯଣଃ
ବ୍ରହ୍ମଚର୍ୟରେ ନିଷ୍ଠା, ପବିତ୍ରତା ଓ ବ୍ରତରେ ଲଗନ ହେଲେ।
ଏଵମାରାଧ୍ଯତସ୍ତତ୍ର ଗନ୍ଧପୁଷ୍ପାନୁଲେପନୈଃ
ସେଠାରେ ଗନ୍ଧ, ଫୁଲ ଓ ଚନ୍ଦନ ଦ୍ୱାରା ପୂଜା କଲେ।
ଦେଵ୍ଯୁଵାଚ ପରିତୁଷ୍ଟାସ୍ମି ତେ ଵତ୍ସ ଵ୍ରତେନାନେନ ନିତ୍ଯଥଃ
ଦେବୀ କହିଲେ, ବାପା, ତୁମେ ଏହି ବ୍ରତକୁ ନିତ୍ୟ ଭାବରେ ପାଳନ କରିଥିବାରୁ ମୁଁ ତୁମରେ ବହୁତ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ।
ତଦ୍ବ୍ରୂହି ଯେନ ତେ ସର୍ଵଂ ପ୍ରକରୋମି ହୃଦି ସ୍ଥିତମ୍
ଏବେ ତୁମ ହୃଦୟରେ ଯାହା ଅଛି, ସେଥିରେ ମୋତେ କହ, ଯେଉଁଥିରେ ମୁଁ ସେ ସବୁକୁ ପୂରଣ କରିପାରିବି।
ଯେନ ତେଷାଂ ଭଵେତ୍ସୌଖ୍ଯଂ ମତ୍ପ୍ରସାଦାଦନୁତ୍ତମମ୍
ମୋ ଦୟାରେ ସେମାନେ ଅପୂର୍ବ ସୁଖ ପାଇପାରିବେ।
ତସ୍ମାଦ୍ଦେହି ମହାଭାଗେ ଜ୍ଞାନଯୁକ୍ତାନି ଭୂରିଶଃ
ସେହିପାଇଁ, ହେ ମହାଭାଗ୍ୟବତୀ, ମୋତେ ବହୁତ ଜ୍ଞାନ ଦିଅ।
ଯାନି ଜାନଂତି ଭୂପୃଷ୍ଠେ ମମ ପାର୍ଶ୍ଵେ ସ୍ଥିତାନ୍ଯପି ॥ ଅପରାଧଂ ସଦା ଲୋକେ ପରଦାରାଦି ଯତ୍କୃତମ୍
ପୃଥିବୀରେ ଯେଉଁମାନେ ଅଛନ୍ତି, ମୋ ପାଖରେ ଥିବାମାନେ ମଧ୍ୟ, ସମସ୍ତେ ଜାଣନ୍ତି ଯେ, ଲୋକରେ ପରସ୍ତ୍ରୀ ଆଦି ଯେଉଁ ଅପରାଧ ହୁଏ।
ଅନୁରୂପଂ ତତସ୍ତସ୍ଯ ପାତକସ୍ଯ ଵିନିଗ୍ରହମ୍
ସେଠାରେ ଏମିତି ଅପରାଧ ପାଇଁ ଯଥାଯଥ ଶାସନ ହେଉ।
ମଂତ୍ରଗ୍ରାମଂ ତଥା ଦେଵି ମମ ଦେହି ପୃଥଗ୍ଵିଧମ୍
ହେ ଦେବୀ, ମୋତେ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାରର ମନ୍ତ୍ରମାଳା ଦିଅ।
ଯେନ ସ୍ଯୁର୍ମନୁଜାଃ ସର୍ଵେ ମମ ରାଜ୍ଯେ ସୁଖାନ୍ଵିତାଃ ୬.୯୫.
ଏହା ଦ୍ୱାରା ମୋ ରାଜ୍ୟର ସମସ୍ତ ଲୋକ ସୁଖୀ ହେଇପାରିବେ।
ନାହଂ ଦେଵି କରିଷ୍ଯାମି ହସ୍ତ୍ଯଶ୍ଵରଥସଂଗ୍ରହମ୍ ଗୃହୀତୈଃ ସର୍ଵଲୋକାନାଂ ତସ୍ମାତ୍ତନ୍ନ ମମେପ୍ସିତମ୍
ହେ ଦେବୀ, ମୁଁ ହାତୀ, ଘୋଡ଼ା, ରଥ ଏମିତି ଜମା କରିବିନାହିଁ; ଅନ୍ୟ ଲୋକଙ୍କଠାରୁ ନେଇଥିବା କିଛି ମୋତେ ଚାହିଁଦିଏନାହିଁ।
ପ୍ରାରବ୍ଧଂ ଯନ୍ନ କେନାପି କୃତଂ ନ ଚ କରିଷ୍ଯତି
ଯାହା କେହି ଆରମ୍ଭ କରିଛନ୍ତି କିମ୍ବା କେହି କରିବେନାହିଁ, ସେମାନେ ଯାହା ଚାହିଁନାହାଁନ୍ତି, ମୁଁ ତାହା ଚାହେଁନି।
ତଥାପ୍ଯେଵଂ କରିଷ୍ଯାମି ତଵ ଦାସ୍ଯାମି କୃତ୍ସ୍ନଶଃ
ତଥାପି, ମୁଁ ଏହିପରି କରିବି ଏବଂ ସମସ୍ତ କଥା ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ତୁମକୁ ଦେଇଦେବି।
ଗୃହ୍ଯନ୍ତେ ଯେନ ତେ ସର୍ଵେ ଵ୍ଯାଧଯୋଽପି ସୁଦାରୁଣାଃ
ଏହା ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ରୋଗ, ଯେଉଁମାନେ ଅତ୍ୟନ୍ତ କଷ୍ଟଦାୟକ ମଧ୍ୟ, ଦୂର ହେଇଯିବ।
ଯଦି ଦୃଷ୍ଟିପଥାତ୍ତୁଭ୍ଯଂ କ୍ଵଚିଦ୍ଯାସ୍ଯଂତି ଦୂରତଃ
ଯଦି ତୁମ ଦୃଷ୍ଟିରୁ ସେମାନେ କେଉଁଠି ଦୂରକୁ ଚାଲିଯିବେ,
ଯଦା ତ୍ଵଂ ପୃଥିଵୀପାଲ ସ୍ଵର୍ଗଂ ଯାସ୍ଯସି ଭୂତଲାତ୍
ହେ ପୃଥିବୀର ରାଜା, ଯେତେବେଳେ ତୁମେ ପୃଥିବୀ ଛାଡ଼ି ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯିବେ,
ସର୍ଵେ ମଂତ୍ରାସ୍ତଥାଽସ୍ତ୍ରାଣି ମମଵାକ୍ଯାଦସଂଶଯମ୍
ମୋ ଆଜ୍ଞାରେ ସମସ୍ତ ମନ୍ତ୍ର ଏବଂ ଅସ୍ତ୍ର ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଚାଲିବ।
ବାଢମିତ୍ଯେଵ ତେନୋକ୍ତେ ତତ୍କ୍ଷଣାଦ୍ଦ୍ଵିଜସତ୍ତମାଃ
ସେ 'ଠିକ୍ ଅଛି' ବୋଲି କହିଲେ, ସେହି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ, ହେ ଦ୍ୱିଜଶ୍ରେଷ୍ଠ,
ଜ୍ଞାନସଂପତ୍ପ୍ରଯୁକ୍ତାନି ଯାଦୃଶାନି ମହାତ୍ମନା
ଯେଉଁଠାରେ ମହାପୁରୁଷଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦିଆଯାଇଥିବା ଜ୍ଞାନର ସମ୍ପଦ ଅଛି,
ଵ୍ଯାଧଯୋ ଯୈଶ୍ଚ ଗୃହ୍ଯଂତେ ମୁଚ୍ଯଂତେ ସ୍ଵେଚ୍ଛଯା ସଦା ୬.୯୫.
ଏବଂ ଯାହା ଦ୍ୱାରା ରୋଗ ଧରାଯାଏ ଏବଂ ସଦା ଇଚ୍ଛାମତେ ଛାଡ଼ାଯାଏ।
ତତସ୍ତଂ ସକଲଂ ପ୍ରାପ୍ଯ ପ୍ରସାଦଂ ଚଂଡିକୋଦ୍ଭଵମ୍
ତାପରେ, ଚଣ୍ଡୀଙ୍କ ଦୟା ଯେତେକି ମିଳିଥିଲା, ସେ ସବୁକୁ ଲାଭ କଲେ।
ଏକାଂ ମୁକ୍ତ୍ଵା ନିଜାଂ ଭାର୍ଯାମେକଂ ଦଶରଥଂ ସୁତମ୍
ସେ ନିଜ ଭାର୍ଯ୍ୟା ଏବଂ ଦଶରଥଙ୍କ ଏକ ପୁଅକୁ ଛାଡି, ସବୁଠୁ ଅଲଗା ହେଲେ।