ଖ୍ଯାତିଂ ଯାତୁ ଧରାପୃଷ୍ଠେ ଯୁଷ୍ମାକଂ ହି ପ୍ରସାଦତଃ
ତୁମେ ଦୟା କରିଥିବାରୁ, ପୃଥିବୀରେ ତୁମର ଖ୍ୟାତି ବ୍ୟାପିଯାଉ।
ଅତ୍ର ସ୍ନାତୋ ନରଃ ସମ୍ଯଗଗ୍ନିଲୋକଂ ପ୍ରଯାସ୍ଯତି
ଏଠାରେ ଯିଏ ଭଲଭାବେ ସ୍ନାନ କରିବେ, ସେ ଅଗ୍ନିର ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେବେ।
ଯସ୍ତିଲାନ୍ଦାସ୍ଯତି ନରସ୍ତୀର୍ଥେଽସ୍ମିନ୍ସୁସମାହିତଃ
ଏହି ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନରେ ଯିଏ ଏକାଗ୍ର ହୋଇ ତିଳ ଦାନ କରିବେ—
ଵହ୍ନିଶ୍ଚ ଭଗଵାନ୍ରାଜନ୍ଯଥାପୂର୍ଵମଵର୍ତତ
ଭଗବାନ ଅଗ୍ନି ପୁନି ପୂର୍ବବତ୍ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ।
ଯଶ୍ଚୈତ୍ପଠତେ ନିତ୍ଯଂ ପ୍ରାତରୁତ୍ଥାଯ ଚୋତ୍ତମମ୍
ଯେଉଁଠି ଲୋକେ ପ୍ରତିଦିନ ସକାଳେ ଉଠି ଏହି ପାଠ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଲାଭ କରନ୍ତି।
ଅହୋରାତ୍ରକୃତାତ୍ପାପାତ୍ସ ଶୃଣ୍ଵନ୍ନପି ମୁଚ୍ଯତେ
ଏହାକୁ କେବଳ ଶୁଣିଲେ ମଧ୍ୟ, ଦିନ ଓ ରାତିରେ କରାଯାଇଥିବା ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ମିଳେ।
ଯତ୍ର ସ୍ନାତୋ ନରଃ ସମ୍ଯଙ୍ମୁଚ୍ଯତେ ବ୍ରହ୍ମହତ୍ଯଯା
ଯେଉଁଠି ଲୋକେ ଠିକ୍ ଭାବରେ ସ୍ନାନ କରନ୍ତି, ସେଠାରେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟାର ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ମିଳେ।
ପୁରାଽଽସୀତ୍ପାର୍ଥିଵୋନାମ ଇଂଦ୍ରସେନୋ ମହୀପତିଃ ପତିଵ୍ରତା ପତିପ୍ରାଣା ସଦା ପତ୍ଯୁଃ ପ୍ରିଯେ ସ୍ଥିତା
ପୂର୍ବେ ଇନ୍ଦ୍ରସେନ ନାମକ ଏକ ରାଜା ଥିଲେ, ସେ ଭୂମିର ଶାସକ ଥିଲେ। ତାଙ୍କର ଝିଅ ଜଣେ ପତିନିଷ୍ଠା ଓ ପତିପ୍ରାଣ ଥିଲେ, ସେ ସଦା ପତିଙ୍କୁ ପ୍ରେମ କରୁଥିଲେ।
କସ୍ଯଚିତ୍ତ୍ଵଥ କାଲସ୍ଯ ସ ରାଜା ସପରିଗ୍ରହଃ
କିଛି ସମୟ ପରେ, ସେ ରାଜା ତାଙ୍କ ପରିବାର ସହିତ ନିଜ ଭାଗ୍ୟକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେଲେ।
ତଂ ନିହତ୍ଯ ଧନଂ ଭୂରି ଗୃହୀତ୍ଵା ପ୍ରସ୍ଥିତୋ ଗୃହମ୍
ତାଙ୍କୁ ମାରି, ବହୁ ଧନ ନେଇ ବିଜେତା ନିଜ ଘରକୁ ଚାଲିଗଲେ।
ସୁନନ୍ଦାଂ ବ୍ରୂହି ଗତ୍ଵା ତ୍ଵମିନ୍ଦ୍ରସେନୋ ହତୋ ରଣେ
ତୁମେ ଯାଇ ସୁନନ୍ଦାଙ୍କୁ କୁହ, ଇନ୍ଦ୍ରସେନ ଯୁଦ୍ଧରେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରିଛନ୍ତି।
ଯଦି ସା ନିଶ୍ଚଯଂ ଗଚ୍ଛେନ୍ମରଣଂ ପ୍ରତି ଭାମିନୀ
ଯଦି ସେ ଜ୍ୟୋତ୍ସ୍ନାମୟୀ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ମୃତ୍ୟୁକୁ ଗ୍ରହଣ କରିବାକୁ ଚାହେ,
ଏଵମୁକ୍ତୋ ଗତୋ ଦୂତସ୍ତତ୍କ୍ଷଣାନ୍ନୃପସତ୍ତମ
ଏପରି କୁହିବା ପରେ, ଦୂତ ସେଇ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଚାଲିଗଲେ, ହେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରାଜା।
ଅଥ ତସ୍ଯ ଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ସୁନଂଦା ଚାରୁହାସିନୀ
ତାଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ସୁନନ୍ଦା ସୁନ୍ଦର ହସି ସହିତ ଉତ୍ତର ଦେଲେ।
ଯସ୍ମିନ୍କାଲେ ମୃତା ସା ତୁ ସୁନନ୍ଦା ଶୀଲମଂଡନା
ଯେ ସମୟରେ ଗୁଣରେ ଶୋଭିତ ସୁନନ୍ଦା ମୃତ୍ୟୁବରଣ କଲେ,
ଅଥାପଶ୍ଯଦ୍ଦ୍ଵିତୀଯାଂ ସ ଚ୍ଛାଯାଂ ଗାତ୍ରସ୍ଯ ଚୋପରି 7.3.31.
ତାପରେ ସେ ତାଙ୍କ ଦେହରେ ଦ୍ୱିତୀୟ ଛାୟା ଦେଖିଲେ।
ତେଜୋହୀନଂ ସୁଦୁର୍ଗଂଧି ଵିଵର୍ଣଂ ନୃପସତ୍ତମ
ସେ ଛାୟା ଆଲୋକହୀନ, ଦୁର୍ଗନ୍ଧ ଓ ବିବର୍ଣ୍ଣ ଥିଲା, ହେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରାଜା।
ଵିନାଶଂ ଦୁଃଖଶୋକାର୍ତଃ କରୁଣଂ ପର୍ଯଦେଵଯତ୍
ବିନାଶ, ଦୁଃଖ ଓ ଶୋକରେ ପୀଡିତ ହୋଇ, ସେ କ୍ଷୁଦ୍ର ଭାବରେ କାନ୍ଦିଲେ।
ବ୍ରାହ୍ମଣାନାଂ ସମାଦେଶାତ୍ତଥା ଯାତ୍ରାପରୋଽଭଵତ୍ ଵାରାଣସ୍ଯାଂ ଗତଃ ପୂର୍ଵଂ ତତ୍ର ଦାନଂ ଦଦୌ ବହୁ
ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କର ଉପଦେଶରେ, ସେ ଆଉ ଏକ ଯାତ୍ରା କଲେ; ପୂର୍ବରୁ ସେ ବାରାଣସୀକୁ ଗଲେ ଓ ସେଠାରେ ବହୁ ଦାନ କଲେ।
କପାଲମୋଚନେ ତୀର୍ଥେ ସର୍ଵପାପପ୍ରଣାଶନେ
ସମସ୍ତ ପାପ ନାଶ କରୁଥିବା କପାଳମୋଚନ ତୀର୍ଥରେ,
ତସ୍ଯ ଚ୍ଛାଯା ଦ୍ଵିତୀଯା ସା ନ ନଷ୍ଟା ତତ୍ର ଭୂପତେ
ସେଠାରେ, ହେ ଭୂପତି, ତାଙ୍କ ଦ୍ୱିତୀୟ ଛାୟା ହରାଇ ଯାଇନଥିଲା।
ତଥୈଵ ପୁଷ୍କରାରଣ୍ଯଂ ତସ୍ମାଦମରକଣ୍ଟକମ୍
ସେଉଁପରି, ସେ ପୁଷ୍କର ଅରଣ୍ୟକୁ ଏବଂ ତାହାଠାରୁ ଅମରକଣ୍ଟକକୁ ଗଲେ।
ପ୍ରଭାସଂ ସୋମତୀର୍ଥଂ ଚ ତତସ୍ତୁ କୃମିଜାଂଗଲେ
ତାପରେ ସେ ପ୍ରଭାସ, ସୋମଙ୍କ ପବିତ୍ର ସ୍ଥଳ ଓ କ୍ରିମିଜାଙ୍ଗଳକୁ ଗଲେ।
ରୁଦ୍ରକୋଟିଂ ଵିରୂପାକ୍ଷଂ ତତଃ ପଂଚନଦଂ ନୃପ ପରିଭ୍ରମନ୍ମହୀପାଲ ପରିଶ୍ରାଂତୋ ନରାଧିପଃ
ତାପରେ ସେ ରୁଦ୍ରକୋଟି, ବିରୂପାକ୍ଷ ଓ ପଞ୍ଚନଦକୁ ଯାଇଲେ; ଏଭଳି ଭୂମିରେ ଘୁରିବା ସମୟରେ, ରାଜା ଖୁବ କ୍ଲାନ୍ତ ହେଲେ।
ତତୋ ଵର୍ଷସହସ୍ରାଂତେ ସଂପ୍ରାପ୍ତୋଽର୍ବୁଦପର୍ଵତେ
ତାପରେ ହଜାର ବର୍ଷ ପରେ, ସେ ଅର୍ବୁଦ ପାହାଡ଼କୁ ପହଞ୍ଚିଲେ।
ତପସ୍ଵିସଂଘାନ୍ଵିଵିଧାନ୍ବ୍ରାହ୍ମଣାନ୍ଵେଦପାରଗାନ୍ 7.3.31.
ସେଠାରେ ସେ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ତପସ୍ବୀ ଓ ବେଦରେ ପାରଙ୍ଗତ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେଠି ଦେଖିଲେ।
ପ୍ରାପ୍ତୋ ରକ୍ତାନୁବଂଧଂ ଚ ତୀର୍ଥଂ ତତ୍ରୈଵ ପର୍ଵତେ
ସେ ଏହି ପାହାଡ଼ରେ ରକ୍ତାନୁବନ୍ଧ ନାମକ ପବିତ୍ର ସ୍ଥଳକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ।
ତାଵନ୍ନ ଦୃଶ୍ଯତେ ଚ୍ଛାଯା ଦ୍ଵିତୀଯା ସ୍ତ୍ରୀଵଧୋଦ୍ଭଵା
ସେଠାରେ ନାରୀହତ୍ୟାରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ଦ୍ୱିତୀୟ ଛାୟା କେବେ ଦେଖାଯାଏନି।
ଵିଗନ୍ଧତା ପ୍ରଣଷ୍ଟା ଚ ତେଜୋଵୃଦ୍ଧିଃ ପରାଭଵତ୍ ସ୍ତୂଯମାନଶ୍ଚତୁର୍ଦିକ୍ଷୁ ବଂଦିଭିଃ ପ୍ରସ୍ଥିତୋ ଗୃହମ୍
ଦୁର୍ଗନ୍ଧ ହରାଇଗଲା, ତାଙ୍କର ତେଜ ବଢ଼ିଗଲା, ଚାରିଦିଗରେ ବନ୍ଦିମାନେ ପ୍ରଶଂସା କରିଲେ, ଏବଂ ସେ ଘରକୁ ଯିବାକୁ ଉଦ୍ୟମ କଲେ।
ତତୋ ରକ୍ତାନୁବଂଧସ୍ଯ ସୋମାତିକ୍ରମଣଂ ନୃପ
ତାପରେ, ରାଜନ୍, ସେ ରକ୍ତାନୁବନ୍ଧ ଓ ସୋମଙ୍କ ପବିତ୍ର ସ୍ଥଳକୁ ଅତିକ୍ରମ କଲେ।