ତସ୍ମାତ୍ସ୍ଥାନାଦ୍ଵିନିଷ୍କ୍ରାଂତଂ ସୂତପୁତ୍ର ଵଦସ୍ଵ ନଃ
ହେ ସୂତପୁତ୍ର, ଏହି ସ୍ଥାନରୁ ଯିଏ ବାହାରିଗଲେ, ତାଙ୍କ ବିଷୟରେ ଆମକୁ କୁହ ।
ପୁତ୍ର ଶୋକାଭିଭୂତେନ ତୋଷିତୋ ଗରୁଡଧ୍ଵଜଃ
ପୁଅ ଶୋକରେ ଦୁଃଖିତ ଥିବା ଜଣେ ଉପରେ ଗରୁଡ଼ଧ୍ୱଜ ଖୁସି ହେଲେ ।
ତସ୍ଯ ପୁତ୍ରଃ ସୁଵିଖ୍ଯାତଃ ସୁଵର୍ଚା ଇତି ଵିଶ୍ରୁତଃ ୬.୯୩.
ତାଙ୍କର ପୁଅ ସୁବିଖ୍ୟାତ ହେଲେ, 'ସୁବର୍ଚ୍ଚା' ନାମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେଲେ ।
ପୂର୍ଵକର୍ମଵିପାକେନ ସ ବାଲୋଽପି ଚ ତତ୍ସୁତଃ
ପୂର୍ବ କର୍ମର ଫଳରେ, ସେ ଶିଶୁ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ସେଇ ପୁଅ—
ଅଥ ତତ୍କାମିକଂ କ୍ଷେତ୍ରଂ ସ ଗତ୍ଵା ପୃଥିଵୀପତିଃ
ତାପରେ, ପୃଥିବୀର ନାଥ ସେଇ ଆକାଂକ୍ଷିତ କ୍ଷେତ୍ରକୁ ଗଲେ ।
ତତସ୍ତୁଷ୍ଟିଂ ଗତସ୍ତସ୍ଯ ସ୍ଵଯମେଵ ଜନାର୍ଦନଃ
ତାପରେ, ଜନାର୍ଦ୍ଦନ ନିଜେ ତାଙ୍କ ଉପରେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେଲେ ।
ପରିତୁଷ୍ଟୋଽସ୍ମି ତେ ଵତ୍ସ ତସ୍ମାଚ୍ଚିତ୍ତେଽଭିଵାଂଛିତମ୍
ମୁଁ ତୁମେ ଉପରେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ, ବତ୍ସ; ତେଣୁ ହୃଦୟରେ ଯାହା ଆଶା କର, ସେ—
ବାଲୋଽପି ତତ୍କୁରୁଷ୍ଵାସ୍ଯ କୁଷ୍ଠଵ୍ଯାଧିପରିକ୍ଷଯମ୍
ଶିଶୁ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ଏହା କର: ତାଙ୍କର କୁଷ୍ଠ ରୋଗ ଦୂର କର ।
ବ୍ରହ୍ମଣ୍ଯଶ୍ଚ କୃତଜ୍ଞଶ୍ଚ ସର୍ଵଶାସ୍ତ୍ରାର୍ଥପାରଗଃ
ସେ ବ୍ରହ୍ମନିଷ୍ଠ, କୃତଜ୍ଞ ଏବଂ ସମସ୍ତ ଶାସ୍ତ୍ରର ଅର୍ଥକୁ ଭଲଭାବେ ବୁଝିଥିଲେ।
କସ୍ଯଚିତ୍ତ୍ଵଥ କାଲସ୍ଯ ବ୍ରାହ୍ମଣୋଽନେନ ଘାତିତଃ
କିଛି ସମୟ ପରେ, ସେ ଜଣେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ମାରିଦେଲେ।
ଅଥ ପଶ୍ଯତି ଯାଵତ୍ସ ପ୍ରଭାତେଽଭ୍ଯୁଦିତେ ରଵୌ
ପରେ, ପ୍ରଭାତରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଉଦୟ ହେବା ସହିତ ସେ ଏହାକୁ ଦେଖିଲେ।
ଅଥ ତଂ ବ୍ରାହ୍ମଣଂ ମତ୍ଵା ଘୃଣାଵିଷ୍ଟଃ ସୁଦୁଃଖିତଃ
ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ମନେକରି ଦୟାରେ ଭରିଗଲେ ଏବଂ ଗଭୀର ଦୁଃଖରେ ପଡ଼ିଗଲେ।
ରାଜ୍ଯେ ପୁତ୍ରଂ ସମାଧାଯ ଵୈରାଗ୍ଯଂ ପରମଂ ଗତଃ ୬.୯୩.
ସେ ରାଜ୍ୟରେ ପୁଅଙ୍କୁ ରାଜା କରି, ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ବିରାକ୍ତି ଅନୁଭବ କଲେ।
ତତଃ କାଲେନ ସଂପ୍ରାପ୍ତୋ ଯମସ୍ଯ ସଦନଂ ପ୍ରତି
ତାପରେ କିଛି ସମୟ ପରେ, ସେ ଯମଙ୍କ ଗୃହକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ।
ବ୍ରହ୍ମଘାତୋଦ୍ଭଵେନୈଵ ବାଲଭାଵେଽପି ସଂସ୍ଥିତେ ତୈର୍ନୂନଂ ବ୍ରାହ୍ମଣାଘାତୋ ଵିହିତଶ୍ଚାନ୍ଯଜନ୍ମନି
ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟାର ପାପରୁ, ଛୁଆଁ ଅବସ୍ଥାରେ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ନିଶ୍ଚୟ ତାଙ୍କ ପୂର୍ବଜନ୍ମରେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟା ଲିଖାଯାଇଥିଲା।
ହାଟକେଶ୍ଵରଜେ କ୍ଷେତ୍ରେ ଯୋ ଗତ୍ଵା ଶ୍ରାଦ୍ଧମାଚରେତ୍
ଯେଉଁଠି ହାଟକେଶ୍ୱର କ୍ଷେତ୍ରକୁ ଯାଇ ଶ୍ରାଦ୍ଧ କରେ,
ନ ବ୍ରାହ୍ମଣଵଧାଦ୍ବାହ୍ଯଂ କୁଷ୍ଠଵ୍ଯାଧିଃ ପ୍ରଜାଯତେ
ସେଠାରେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟା ଛାଡ଼ି ଅନ୍ୟ କୌଣସି କାରଣରୁ କୁଷ୍ଠ ରୋଗ ହୁଏ ନାହିଁ।
ପ୍ରସନ୍ନେ ତ୍ଵଯି ଦେଵେଶ ନାସାଧ୍ଯଂ ଵିଦ୍ଯତେ ଭୁଵି
ହେ ଦେବମାନ୍ୟ, ଆପଣ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲେ ପୃଥିବୀରେ କିଛି ଅସମ୍ଭବ ନୁହେଁ।
ଏଵମୁକ୍ତସ୍ତତସ୍ତେନ ଭଗଵାନ୍ମଧୁସୂଦନଃ
ତାପରେ ସେଠାରେ ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଏପରି କହାଯିବା ପରେ, ଭଗବାନ ମଧୁସୂଦନ ଉତ୍ତର ଦେଲେ।
ସା ଧ୍ଯାତା ସହସା ତେନ ଵିଷ୍ଣୁନା ପ୍ରଭଵିଷ୍ଣୁନା
ସେଠି ବିଷ୍ଣୁ, ସମର୍ଥ ବିଷ୍ଣୁ, ସେଉଁଠି ତାଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କଲେ।
ତତଃ ପ୍ରୋଵାଚ ଵଚନମଂବରୀଷଂ ଚତୁର୍ଭୁଜଃ
ତାପରେ ଚାରିଭୁଜା ବିଷ୍ଣୁ ଅମ୍ବରୀଷଙ୍କୁ କଥା କହିଲେ।
ଯେନ କୁଷ୍ଠଵିନିର୍ମୁକ୍ତସ୍ତତ୍କ୍ଷଣାଦେଵ ଜାଯତେ
ଯାହା ଦ୍ୱାରା କୁଷ୍ଠ ରୋଗ ତୁରନ୍ତ ସାରିଯାଏ।
ଏତସ୍ମିନ୍ନେଵ କାଲେ ତୁ ସମାନୀଯ ସୁତଂ ନୃପଃ ୬.୯୩.
ଏହି ସମୟରେ, ରାଜା ତାଙ୍କ ପୁଅକୁ ଡାକିଲେ।
ତତଃ ସ ବାଲକଃ ସଦ୍ଯଃ ସ୍ନାତମାତ୍ରୋ ଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମାଃ
ତାପରେ ସେ ଛୁଆଁ, ଏମାତ୍ରେ ସ୍ନାନ କରିଥିବା, ହେ ଦ୍ୱିଜୋତ୍ତମମାନେ,
ତତଃ ପ୍ରଣମ୍ଯ ତଂ ଦେଵଂ ହର୍ଷେଣ ମହତାଽନ୍ଵିତଃ
ତାପରେ ସେ ଦେବଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି, ବଡ଼ ଆନନ୍ଦରେ ଭରିଗଲେ।
ତସ୍ମିନ୍ଗତେ ମହୀପାଲେ ସପୁତ୍ରେ ତତ୍କ୍ଷଣାଦ୍ଧରିଃ
ସେ ରାଜା ପୁଅ ସହିତ ଚାଲିଯିବା ପରେ, ସେହି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ହରି—
ଏତସ୍ମାତ୍କାରଣାତ୍ପୂର୍ଵଂ ତତ୍ତୋଯଂ ସର୍ଵପାପହୃତ୍
ଏହି କାରଣରୁ, ସେ ପୂର୍ବରୁ ଥିବା ପାଣି ସମସ୍ତ ପାପକୁ ଦୂର କରେ।
ଅଦ୍ଯାପି ତଜ୍ଜଲସ୍ପର୍ଶାତ୍ସୁପଵିତ୍ରୋ ଧରାତଲେ ତସ୍ଯ ନାଶଂ ଦ୍ରୁତଂ ଯାଂତି ଗଲଗଂଡାଦିକା ଇହ
ଆଜି ମଧ୍ୟ, ସେ ପାଣିକୁ ଛୁଇଁଲେ ଏଇ ପୃଥିବୀରେ ମହାପବିତ୍ର ହେବାଯାଏ; ଗଳଗଣ୍ଡ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ରୋଗ ଏଠାରେ ଶୀଘ୍ର ନଷ୍ଟ ହୁଏ।
ଵ୍ଯାଧଯୋପି ମହାରୌଦ୍ରା ଦଦ୍ରୁପାମା ସମୁଦ୍ଭଵାଃ
ଭୟଙ୍କର ରୋଗ, ଯେପରିକି କୁଷ୍ଠ ଓ ଚର୍ମରୋଗ ମଧ୍ୟ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ।
ନିଷ୍କାମସ୍ତୁ ପୁନର୍ମର୍ତ୍ଯୋ ଯଃ ସ୍ନାନଂ ତତ୍ର ଭକ୍ତିତଃ
କିନ୍ତୁ, ଯିଏ ନିର୍ଲୋଭ ଭାବେ ଏଠାରେ ଭକ୍ତି ସହିତ ସ୍ନାନ କରେ—