ତତଶ୍ଚ ଶ୍ରପଯାମାସ ସୁସମିଦ୍ଧେ ହୁତାଶନେ ୬.୯୦.
ତାପରେ ଭଲ ଭାବେ ଜଳିଥିବା ଅଗ୍ନିରେ ସେ ଏହାକୁ ରନ୍ଧିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ।
ସମାଦାଯ ପିତୄଂସ୍ତର୍ପ୍ଯ ଯାଵଦଗ୍ନୌ ଜୁହୋତି ସଃ
ସେ ଏହା ନେଇ, ଅଗ୍ନିରେ ହୋମ କରି, ପିତୃମାନେ ପାଇଁ ତୃପ୍ତି କରାଇଲେ।
ଗତଶ୍ଚାଦର୍ଶନଂ ସଦ୍ଯଃ ସର୍ଵେଷାଂ କ୍ଷିତିଵାସିନାମ୍
ସେ ସମସ୍ତ ପୃଥିବୀର ଲୋକମାନଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟିରୁ ଏକାଏକି ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇଗଲେ।
ଏତସ୍ମିନ୍ନଂତରେ ଵହ୍ନୌ ମର୍ତ୍ଯଲୋକାଦ୍ଵିନିର୍ଗତେ
ଏହି ସମୟରେ, ଅଗ୍ନି ମାନବ ଲୋକରୁ ବିଦାୟ ନେଲେ।
ଏତସ୍ମିନ୍ନଂତରେ ଦେଵା ବ୍ରହ୍ମଵିଷ୍ଣୁପୁରଃ ସରାଃ
ଏହି ମହୁର୍ତ୍ତରେ, ବ୍ରହ୍ମା ଓ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ
ଅଥ ତୈର୍ଭ୍ରମମାଣୈଶ୍ଚ ପ୍ରଦୃଷ୍ଟୋଽଭୂଦ୍ଗଜୋ ମହାନ୍
ତାପରେ, ସେମାନେ ଘୁରିବା ସମୟରେ ଏକ ବଡ଼ ହାତୀକୁ ଦେଖିଲେ।
ଅଥ ଦେଵା ଗଜଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ପପ୍ରଚ୍ଛୁସ୍ତ୍ଵରଯାଽନ୍ଵିତାଃ
ଦେବତାମାନେ ହାତୀକୁ ଦେଖି ତୁରନ୍ତ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ।
ଵଂଶସ୍ତଂବେଽତ୍ର ସଂକୀର୍ଣେ ସଂପ୍ରଵିଷ୍ଟୋ ହୁତାଶନଃ
ସେଠାରେ ଅଗ୍ନି ଏକ ଘନ ବାଁଶ ଝାଡି ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ଅଥ ତୈର୍ଵେଷ୍ଟିତସ୍ତସ୍ମିନ୍ଵଂଶସ୍ତଂବେ ହୁତାଶନଃ
ତାପରେ, ସେମାନେ ଅଗ୍ନିକୁ ଘେରି ରଖିଲେ ଏବଂ ଅଗ୍ନି ବାଁଶ ଝାଡି ଭିତରେ ରହିଲେ।
ଯସ୍ମାତ୍ତ୍ଵଯାହମାଦିଷ୍ଟୋ ଦେଵାନାଂ ଵାରଣାଧମ
ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟରୁ ସବୁଠାରୁ ନିମ୍ନ ହାତୀ, ତୁମେ ମୋତେ ଯେପରି ଆଦେଶ ଦେଲ, ସେହିପାଇଁ
ଏଵଂ ଶପ୍ତ୍ଵା ଗଜଂ ଶୀଘ୍ରଂ ନଷ୍ଟୋ ଵୈଶ୍ଵାନରଃ ପୁନଃ ୬.୯୦.
ଏଭଳି ଶାପ ଦେଇ ଅଗ୍ନି ତୁରନ୍ତ ହାତୀ ଠାରୁ ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇଗଲେ।
ଅଥ ଦୃଷ୍ଟଃ ଶୁକସ୍ତୈଶ୍ଚ ଭ୍ରମମାଣୈର୍ମହାଵନେ
ତାପରେ, ସେମାନେ ବଡ଼ ଜଙ୍ଗଲରେ ଘୁରୁଥିବାବେଳେ ଏକ ଶୁକା ପକ୍ଷୀକୁ ଦେଖିଲେ।
ଶୁକ ଉଵାଚ ଏତସ୍ମିଂସ୍ତିଷ୍ଠତେ ଵହ୍ନିରଶ୍ଵତ୍ଥେ ସୁରସତ୍ତମାଃ
ଶୁକା କହିଲେ: 'ହେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦେବତାମାନେ, ଅଗ୍ନି ଏଠି ଅଶ୍ୱତ୍ଥ ଗଛରେ ଅଛନ୍ତି।'
ଅତ୍ରସ୍ଥୋ ଯଃ କୁଲାଯୋ ମ ଆସୀଚ୍ଛିଶୁସମନ୍ଵିତଃ
ଏଠି ଏକ ଘୋସା ଥିଲା, ଯେଉଁଠାରେ ଛୋଟ ପକ୍ଷୀମାନେ ଥିଲେ।
ତଚ୍ଛ୍ରୁତ୍ଵା ତୈଃ ସୁରୈଃ ସର୍ଵୈଃ ଶମୀଗର୍ଭଃ ସ ତତ୍କ୍ଷଣାତ୍
ଏହା ଶୁଣି ସମସ୍ତ ଦେବତା ତୁରନ୍ତ ଶମୀ ଗଛର ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ଅହଂ ଯସ୍ମାତ୍ତ୍ଵଯା ପାପ ଦେଵାନାଂ ସଂନିଵେଦିତଃ
ହେ ପାପୀ, ତୁମେ ମୋ ବିଷୟରେ ଦେବତାମାନେ ଜାଣିଦେଲୁଥିବାରୁ
ଏଵମୁକ୍ତ୍ଵା ଜାତଵେଦା ଦେଵାଦର୍ଶନଵାଂଛଯା
ଏଭଳି କହି ଜାଟବେଦା ଦେବତାମାନେ ଦେଖିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କଲେ।
ଜଲାଶଯଂ ସୁଗମ୍ଭୀରଂ ପୂର୍ଵୋତ୍ତରଦିକ୍ସଂସ୍ଥିତମ୍
ସେ ଉତ୍ତରପୂର୍ବ ଦିଗରେ ଥିବା ଗଭୀର ଝିଅଁ ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ଏତସ୍ମିନ୍ନଂତରେ ତତ୍ର ମତ୍ସ୍ଯକଚ୍ଛପଦର୍ଦୁରାଃ
ଏହି ସମୟରେ ସେଠାରେ ମାଛ, କଚ୍ଛପ ଓ ବାଉଳି ଥିଲେ।
ଅଥ ଚୈକୋଽର୍ଧନିର୍ଦଗ୍ଧ ଆଯୁଃଶେଷେଣ ଦର୍ଦୁରଃ
ତାପରେ, ଏକ ବାଉଳି ଅଧା ଜଳିଗଲା ଏବଂ ଅଳ୍ପ ଜୀବନ ଅବଶିଷ୍ଟ ଥିଲା।
ପୃଷ୍ଟଶ୍ଚ ବ୍ରୂହି ଚେଦ୍ଭେକ ତ୍ଵଯା ଦୃଷ୍ଟୋ ହୁତାଶନଃ ୬.୯୦.
ଏ ଭେକ, ତୁମକୁ ପଚାରାଯାଇଛି, ତେବେ କହ, ତୁମେ କେବେ ଅଗ୍ନିଦେବତାଙ୍କୁ ଦେଖିଛ?
ଅସ୍ମିଞ୍ଜଲାଶଯେ ଵହ୍ନିଃ ସାଂପ୍ରତଂ ପର୍ଯଵସ୍ଥିତଃ
ଏହି ପାଣିର ଝିଲିକରେ ଏହି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଅଗ୍ନି ଅଛନ୍ତି।
ଅସ୍ମାକଂ ନିଧନଂ ପ୍ରାପ୍ତଂ କୁଟୁମ୍ବଂ ସୁରସତ୍ତମାଃ
ହେ ଦେବମାନ୍ୟ, ଆମର ଏବଂ ଆମର ପରିବାରର ନାଶ ଆସିପହଞ୍ଚିଛି।
ତଚ୍ଛ୍ରୁତ୍ଵା ତେ ସୁରାଃ ସର୍ଵେ ସର୍ଵତସ୍ତଂ ଜଲାଶଯମ୍
ଏହା ଶୁଣି ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ସେଇ ଝିଲିକକୁ ସବୁଦିଗରୁ ଘେରି ନେଲେ।
ଯସ୍ମାଦ୍ଭେକ ତ୍ଵଯା ମୂଢ ଦେଵେଭ୍ଯୋଽହଂ ନିଵେଦିତଃ
ହେ ମୂଢ଼ ଭେକ, ତୁମ ପାଇଁ ମୁଁ ଦେବତାମାନେ ପାଖରେ ଖବର ହୋଇଯାଇଛି।
ଏଵମୁକ୍ତ୍ଵା ତତଃ ସ୍ଥାନାତ୍ତତୋ ଵହ୍ନିର୍ଵିନିର୍ଗତଃ
ଏପରି କହି ଅଗ୍ନି ସେଠାରୁ ବାହାରିଗଲେ।
ଭୋଭୋ ଵହ୍ନେ କିମର୍ଥଂ ତ୍ଵଂ ଦେଵାନ୍ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ପ୍ରଗଚ୍ଛସି
ହେ ଅଗ୍ନି, ଦେବତାମାନେକୁ ଦେଖି ତୁମେ କାହିଁକି ଚାଲିଯାଉଛ?
ତ୍ଵଯ୍ଯାହୁତିର୍ହୁତା ସମ୍ଯଗାଦିତ୍ଯମୁପତିଷ୍ଠତେ
ତୁମ ପାଇଁ ଯଥାଯଥ ହୋମ ହେଲେ, ସେ ଆହୁତି ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପହଞ୍ଚେ।
ତସ୍ମାଦ୍ଧାତା ଵିଧାତା ଚ ତ୍ଵମେଵ ଜଗତଃ ସ୍ଥିତଃ
ତେଣୁ, ଏହି ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟିର ତୁମେ ନିର୍ମାତା ଓ ବ୍ୟବସ୍ଥାପକ।
ଅଗ୍ନିଷ୍ଟୋମାଦିକା ଯଜ୍ଞାସ୍ତ୍ଵଯି ସର୍ଵେ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତାଃ
ଅଗ୍ନିଷ୍ଟୋମ ଆଦି ସମସ୍ତ ଯଜ୍ଞ ତୁମରେ ନିର୍ବାହିତ।