ହ୍ରିଯଂତେ ବାଲକା ରାତ୍ରୌ ଛିଦ୍ରଂ ପ୍ରାପ୍ଯ ସହସ୍ରଶଃ
ରାତିରେ ଶିଶୁମାନେ ହଜାରେ ହଜାରେ ଚୋରା ରାସ୍ତା ଦେଖି ନେଇଯାଯାନ୍ତି।
ପ୍ରସାଦଃ କ୍ରିଯତାଂ ତସ୍ମାଦ୍ବ୍ରାହ୍ମଣାନାଂ ମହାତ୍ମନାମ୍
ସେହିଠାରୁ, ସେମାନେ ମହାନ ଆତ୍ମା ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ କୃପା କରାଯାଉ।
ତେଷାଂ ତଦ୍ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ତତୋଂଽବା କୃପଯାନ୍ଵିତା
ସେମାନଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ତାପରେ ଅମ୍ବା ଦୟାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ—
ଇମେ ମତ୍ପାଦୁକେ ଦିଵ୍ଯେ ଗୁହାମଧ୍ଯଗତେ ସଦା ୬.୮୯.
ଏହି ମୋର ଦିବ୍ୟ ପାଦୁକା ସଦା ଗୁହା ମଧ୍ୟରେ ରହିଥାଏ।
ଯା କାଚିଲ୍ଲୌଲ୍ଯମାସ୍ଥାଯ ନିଷ୍କ୍ରମିଷ୍ଯତି ମୋହତଃ
ଯେଉଁଠି କିଏ ଯେକୌଣସି ଲୋଭରେ, ମୂଢ଼ତାରେ ବାହାରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରିବ—
ପୂଜାଂ କୋ ଵାତ୍ର ଚାହାରସ୍ତସ୍ମାଦ୍ବ୍ରୂହି ସୁରେଶ୍ଵରି
ଏଠାରେ କେଉଁ ପୂଜା କିମ୍ବା ଅର୍ପଣ ହେବା ଉଚିତ, ହେ ଦେବୀ, ଆମକୁ କହ।
ପୂଜାଂ ସମ୍ଯକ୍କରିଷ୍ଯଂତି ସର୍ଵାସାଂ ଭକ୍ତିସଂଯୁତାଃ
ସମସ୍ତେ ଭକ୍ତି ସହିତ ଠିକ୍ ଭାବରେ ପୂଜା କରିବେ।
ପାଦୁକେ ମେ ପ୍ରପୂଜ୍ଯାଦୌ ମାଂସ ମଦ୍ଯାଦିଭିଃ କ୍ରମାତ୍
ପ୍ରଥମେ ମୋର ପାଦୁକାକୁ ପୂଜିବା, ତାପରେ କ୍ରମେ ମାଂସ, ମଦ୍ୟ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଦେବା।
ତତସ୍ତଥେତି ତାଃ ପ୍ରୋଚ୍ଯ ଗୁହାମଧ୍ଯେ ଵ୍ଯଵସ୍ଥିତାଃ
ତାପରେ ସେମାନେ 'ଏହିପରି ହେଉ' ବୋଲି କହି, ଗୁହା ଭିତରେ ରୁହିଲେ।
ତତସ୍ତତ୍ର ସମାଗତ୍ଯ ପୁରୁଷା ଅପି ଦୂରତଃ ପ୍ରଯାଂତି ଚ ପରାଂ ସିଦ୍ଧିଂ ଜନ୍ମ ମୃତ୍ଯୁଵିଵର୍ଜିତାମ୍
ତାପରେ ଦୂରଦୂରନ୍ତୁ ଲୋକମାନେ ସେଠାକୁ ଆସି, ଜନ୍ମ ଓ ମୃତ୍ୟୁ ରହିତ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସିଦ୍ଧି ପାଇଲେ।
ଏତସ୍ମିନ୍ନଂତରେ ନଷ୍ଟା ଅଗ୍ନିଷ୍ଟୋମାଦିକାଃ କ୍ରିଯାଃ ॥ ତୀର୍ଥଯାତ୍ରାଵ୍ରତାନ୍ଯେଵ ସଂଯମା ନିଯମାଶ୍ଚ ଯେ
ଏହି ମଧ୍ୟରେ ଅଗ୍ନିଷ୍ଟୋମ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ କ୍ରିୟା ହରାଇଗଲା; କେବଳ ତୀର୍ଥଯାତ୍ରା, ବ୍ରତ, ସଂୟମ ଓ ନିୟମମାନେ ଅବଶିଷ୍ଟ ରହିଲେ।
ଯେ ଚାପି ବ୍ରାହ୍ମଣାଃ ଶାଂତାଃ ସଦା ମଦ୍ଯସ୍ଯ ଦୂଷଣମ୍
ଏବଂ ଯେଉଁ ସାନ୍ତ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଥିଲେ, ସେମାନେ ସଦା ମଦର ଦୁଷ୍ଟତାକୁ ଦୂରେଇ ରଖିଥିଲେ।
ତର୍ପଯଂତି ତଥା ମାଂସୈସ୍ତ୍ଯକ୍ତାଶେଷମଖକ୍ରିଯାଃ
ସେମାନେ ସମସ୍ତ ଯଜ୍ଞ କ୍ରିୟା ଛାଡି, ମାଂସ ଦ୍ୱାରା ତର୍ପଣ କରୁଥିଲେ।
ଏତସ୍ମିନ୍ନଂତରେ ଭୀତାଃ ସର୍ଵେ ଦେଵାଃ ସଵାସଵାଃ ୬.୮୯.
ଏହି ମଧ୍ୟରେ ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ଓ ଇନ୍ଦ୍ର ଭୟଭିତ ହେଲେ।
ପ୍ରୋଚୁର୍ମହେଶ୍ଵରଂ ଗତ୍ଵା ଵିନଯାଵନତାଃ ସ୍ଥିତାଃ
ସେମାନେ ମହେଶ୍ୱରଙ୍କ ପାଖକୁ ଯାଇ, ବିନୟରେ ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ ଦଣ୍ଡାୟତ ହେଲେ।
ଦେଵା ଊଚୁଃ ହାଟକେଶ୍ଵରଜେ କ୍ଷେତ୍ରେ ପାଦୁକେ ତତ୍ର ସଂସ୍ଥିତେ
ଦେବତାମାନେ କହିଲେ: ହଟକେଶ୍ୱର କ୍ଷେତ୍ରରେ, ଯେଉଁଠାରେ ପାଦୁକା ରହିଛି,
ବ୍ରାହ୍ମଣା ଅପିଦେଵେଶ ମଦ୍ଯମାଂସେନ ଭକ୍ତିତଃ
ହେ ଦେବେଶ, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ମଧ୍ୟ ଭକ୍ତି ସହିତ ମଦ ଓ ମାଂସ ଦ୍ୱାରା ପୂଜା କରୁଛନ୍ତି।
ନଷ୍ଟା ଧର୍ମକ୍ରିଯା ସର୍ଵା ମର୍ତ୍ଯଲୋକେତ୍ର ସାଂପ୍ରତମ୍
ମାନବ ଲୋକରେ ସମସ୍ତ ଧର୍ମ କ୍ରିୟା ଏବେ ହରାଇଯାଇଛି।
ତସ୍ମାତ୍ତ୍ଵଂ କୁରୁ ଦେଵେଶ ଯଥା ସ୍ଯାତ୍ପାଦୁକାକ୍ଷଯଃ
ତେଣୁ, ହେ ଦେବେଶ, ଏପରି କିଛି କର, ଯାହାରେ ପାଦୁକା ଅବିନାଶୀ ରହିପାରିବ।
ଜଗନ୍ମାତାଽକ୍ଷଯା ସାକ୍ଷାନ୍ମମା ପି ଜନନୀ ଚ ସା
ଏହି ସଂସାରର ମାଆ ଅବିନାଶୀ, ସେ ମୋର ମଧ୍ୟ ସତ୍ୟ ଜନନୀ।
ତତ୍କଥଂ ସଂକ୍ଷଯସ୍ତସ୍ଯାଃ କର୍ତୁଂ କେନାପି ଶକ୍ଯତେ
ତାଙ୍କର କ୍ଷୟ କିପରି କେହି କରିପାରିବ?
ପରଂ ତତ୍ର କରିଷ୍ଯାମି ସୁଖୋପାଯଂ ସୁରେଶ୍ଵରାଃ
ହେ ସୁରେଶ୍ୱରମାନେ, ମୁଁ ସେଠାରେ ସୁଖଦାୟକ ଉପାୟ କରିବି।
ଏଵମୁକ୍ତ୍ଵା ତତୋ ଧ୍ଯାନଂ ଚକ୍ରେ ଦେଵୋ ମହେଶ୍ଵରଃ
ଏପରି କହି, ଦେବ ମହେଶ୍ୱର ଧ୍ୟାନରେ ବ୍ୟସ୍ତ ହେଲେ।
ତସ୍ଯାଂତର୍ଗତମାସୀନମଂଗୁଷ୍ଠାଗ୍ରମିତଂ ଶୁଭମ୍ ୬.୮୯.
ତାଙ୍କ ଭିତରେ ଅଶୁଭ ନୁହେଁ, ଅଙ୍ଗୁଠିର ଟିପ୍ ରହିଥିଲା।
ତସ୍ଯୈଵଂ ଧ୍ଯାଯମାନସ୍ଯ ତୃତୀଯନଯନାତ୍ତତଃ
ଏଭଳି ଧ୍ୟାନ କରୁଥିବାବେଳେ, ତାଙ୍କର ତୃତୀୟ ନୟନରୁ
ଅଥ ସା ପ୍ରାହ ତଂ ଦେଵଂ ପ୍ରଣିପତ୍ଯ ମହେଶ୍ଵରମ୍
ତାପରେ ସେ ଦେବ ମହେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି, ସାମ୍ନାକୁ ଆସି କହିଲେ।
ଶ୍ରୀମାତୁର୍ଜଗତାଂ ମୁଖ୍ଯେ ତାଭ୍ଯାଂ ପୂଜାଂ ତ୍ଵମାଚର
ସମସ୍ତ ଜଗତର ମୁଖ୍ୟ ମା'ଙ୍କୁ, ସେଇ ଦୁଇଜଣୀଙ୍କୁ ତୁମେ ଭକ୍ତିଭାବରେ ପୂଜା କର।
କନ୍ଯକାଂ ସଂପରିତ୍ଯଜ୍ଯ ତଵାନ୍ଵଯଵିଵର୍ଦ୍ଧିତାମ୍
ତୁମ ଗୋତ୍ରରେ ବଢ଼ିଥିବା କନ୍ୟାକୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଛାଡ଼ିଦେ।
କୌମାରବ୍ରହ୍ମଚର୍ଯ୍ଯେଣ ତ୍ଵଯାପି ଚ ସୁଭକ୍ତିତଃ
ତୁମର ଯୌବନର ବ୍ରହ୍ମଚର୍ୟ୍ୟ ଓ ଗଭୀର ଭକ୍ତି ସହିତ,
ତଵ ପୂଜା କରିଷ୍ଯନ୍ତି ଯେ ନରା ଭକ୍ତିତତ୍ପରାଃ
ଯେମାନେ ଭକ୍ତିରେ ଲଗନ ଥାନ୍ତି, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ତୁମ ପୂଜା କରିବେ।