ଏଵଂ ସଂଚିଂତ୍ଯ ମନସା ସକୋପୋ ହଵ୍ଯଵାହନଃ
ଏଭଳି ଭାବି, ହବ୍ୟବାହନ କ୍ରୋଧରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ ଏହି ନିଷ୍ପତ୍ତି କଲେ।
ପ୍ରଣଷ୍ଟେ ସହସା ଵହ୍ନାଵଗ୍ନିଷ୍ଟୋମାଦିକାଃ କ୍ରିଯାଃ
ଅଗ୍ନି ହଠାତ୍ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେବା ସହିତ, ଅଗ୍ନିଷ୍ଟୋମ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ କ୍ରିୟା ସବୁ ବନ୍ଦ ହେଇଗଲା।
ତତୋ ଦେଵଗଣାଃ ସର୍ଵେ ସଂଦେହଂ ପରମଂ ଗତାଃ
ତାପରେ ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ଭୟ ଓ ସନ୍ଦେହରେ ପଡ଼ିଗଲେ।
ତ୍ଯକ୍ତସ୍ତୁ ଵହ୍ନିନା ମର୍ତ୍ଯସ୍ତତୋ ନାଶଂ ଗତା ନରାଃ
ଅଗ୍ନି ମାନବମାନେ ଛାଡିଦେଲେ, ସେମାନେ ସବୁ ନଶ୍ଟ ହେଇଗଲେ।
ତସ୍ମାଦନ୍ଵେଷ୍ଯତାଂ ଵହ୍ନିର୍ଯତ୍ର ତିଷ୍ଠତି ସାଂପ୍ରତମ୍
ଏହିଠାରୁ ଅଗ୍ନି କେଉଁଠି ଅଛନ୍ତି ଖୋଜିବା ଦରକାର।
ଅନ୍ଵୈଷଯଂସ୍ତଥାଗ୍ନିଂ ତେ ସମଂତାତ୍କ୍ଷିତିମଂଡଲେ
ସେମାନେ ପୃଥିବୀର ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ଅଗ୍ନିକୁ ଖୋଜିବାକୁ ଲାଗିଲେ।
ତତସ୍ତେ ପୁରତୋ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଶୁକଂ ଶ୍ରାଂତା ଦିଵୌକସଃ
ତାପରେ, ଦେବତାମାନେ କ୍ଲାନ୍ତ ହୋଇ, ସାମ୍ନାରେ ଏକ ଶୁକା ପକ୍ଷୀକୁ ଦେଖିଲେ।
ପ୍ରଣଷ୍ଟୋ ହଵ୍ଯଵାହୋତ୍ର ମଯା ଦୃଷ୍ଟୋ ମହାଦ୍ଯୁତିଃ
ମୁଁ ଦେଖିଛି, ମହାତେଜସ୍ବୀ ହବ୍ୟବାହନ ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇଯାଇଛନ୍ତି।
ଶୁକେନାଵେଦିତୋ ଵହ୍ନିଃ ଶପ୍ତ୍ଵା ତଂ ମନ୍ଯୁନା ଵୃତଃ 7.3.30.
କ୍ରୋଧରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ଶୁକା ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ଦେଖାଇଦେଲେ ଏବଂ ଶାପ ଦେଲେ।
ପ୍ରଵିଵେଶ ଶମୀଗର୍ଭମଶ୍ଵତ୍ଥଂ ତରୁସତ୍ତମମ୍
ସେ ଶମୀ ଗଛର ଭିତରକୁ, ଏବଂ ଅଶ୍ୱତ୍ଥ ଗଛରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ସ ତଂ ପ୍ରୋଵାଚ ତେ ଜିହ୍ଵା ଵିପରୀତା ଭଵିଷ୍ଯତି
ସେ ତାଙ୍କୁ କହିଲେ: 'ତୋର ଜିଭ ଉଲ୍ଟା ହେଇଯିବ।'
ପ୍ରଵିଷ୍ଟୋ ଭଗଵାନ୍ଵହ୍ନିର୍ଯଥା ଦେଵୈର୍ନ ଲକ୍ଷ୍ଯତେ
ଭଗବାନ୍ ଅଗ୍ନି ଏପରି ପ୍ରବେଶ କଲେ ଯେ, ଦେବତାମାନେ ତାଙ୍କୁ ଚିହ୍ନିପାରିଲେ ନାହିଁ।
ଅତ୍ରାଽସୌ ତିଷ୍ଠତେ ଵହ୍ନିର୍ନିର୍ଝରେ ପର୍ଵତସ୍ଯ ଚ
ଏଠାରେ ଅଗ୍ନି ନିର୍ଜରା ଓ ପାହାଡ଼ରେ ବସିଛନ୍ତି।
କୃଚ୍ଛ୍ରାଦହଂ ଵିନିଷ୍କ୍ରାଂତସ୍ତସ୍ମାନ୍ମୃତ୍ଯୁମୁଖାତ୍ସୁରାଃ
ଦେବଗଣ, ବଡ଼ କଷ୍ଟରେ ମୁଁ ମୃତ୍ୟୁର ମୁଖରୁ ବଞ୍ଚି ଆସିଛି।
ଭଵିଷ୍ଯସି ଵିଜିହ୍ଵସ୍ତ୍ଵଂ ଶପ୍ତ୍ଵା ତଂ ଦର୍ଦୁରଂ ନୃପଃ
ସେ ଡାଡ଼ୁରକୁ ଶାପ ଦେଇ କହିଲେ: 'ତୁମେ ଜିଭବିହୀନ ହେବ।'
ତତୋ ଦେଵଗଣାଃ ସର୍ଵେ ନିଷ୍କ୍ରାଂତାଃ ସଲିଲାଶ୍ରଯାତ୍
ତାପରେ ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ଜଳରୁ ବାହାରିଆସିଲେ।
ତ୍ଵଯା ହୀନଂ ଜଗତ୍ସର୍ଵଂ ନାଶଂ ଯାସ୍ଯତି ସତ୍ଵରମ୍
ତୁମେ ନଥିଲେ, ସମସ୍ତ ଜଗତ ଶୀଘ୍ର ଭାବେ ନଶ୍ଟ ହୋଇଯିବ।
ତ୍ଵଂ ମୁଖଂ ସର୍ଵଦେଵାନାଂ ତ୍ଵଯି ଲୋକାଃ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତାଃ ଵିନାଶମେଵ ଯାସ୍ଯାମସ୍ତସ୍ମାତ୍ତ୍ଵଂ ତ୍ରାତୁମର୍ହସି
ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କର ମୁହଁ ତୁମେ; ସମସ୍ତ ଲୋକ ତୁମେ ଉପରେ ଭିତି କରି ଅଛି। ତୁମେ ନଥିଲେ, ଆମେ ନିଶ୍ଚୟ ନଶ୍ଟ ହେବୁ; ଏହିଠାରୁ, ଆମକୁ ରକ୍ଷା କରିବା ଉଚିତ।
ତ୍ଵଂ ବ୍ରହ୍ମା ତ୍ଵଂ ମହାଦେଵସ୍ତ୍ଵଂ ଵିଷ୍ଣୁସ୍ତ୍ଵଂ ଦିଵାକରଃ 7.3.30.
ତୁମେ ବ୍ରହ୍ମା, ତୁମେ ମହାଦେବ, ତୁମେ ବିଷ୍ଣୁ, ତୁମେ ସୂର୍ଯ୍ୟ।
ଇଂଦ୍ରାଦ୍ଯା ଵିବୁଧାଃ ସର୍ଵେ ତ୍ଵଦାଯତ୍ତା ହୁତାଶନ କିମର୍ଥଂ ଭଗଵନ୍ନସ୍ମାନନାଗାଂସ୍ତ୍ଯକ୍ତୁମିଚ୍ଛସି
ଇନ୍ଦ୍ରାଦି ସମସ୍ତ ଦେବତା ତୁମେ ଉପରେ ନିର୍ଭର କରନ୍ତି, ହେ ପୂଜ୍ୟ ଭଗବାନ। ଆମେ ନିର୍ଦ୍ଦୋଷ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଆପଣ କାହିଁକି ଆମକୁ ଛାଡିବାକୁ ଚାହୁଁଛନ୍ତି?
ତସ୍ଯୈଵ ନିର୍ଝରସ୍ଯାଥ ତଟସ୍ଥୋ ଵାକ୍ଯମବ୍ରଵୀତ୍
ସେହି ଝରଣାର କୂଳରେ ଦଢ଼ି ଥିବା ସେ, ଏହି ଭାବରେ କହିଲେ।
ତେନୈଵ ନ କରୋତ୍ଯେଷ ଵୃଷ୍ଟିଂ ମର୍ତ୍ତ୍ଯେ ସୁରେଶ୍ଵରଃ
ଏହି କାରଣରୁ, ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ମୁଖ୍ୟ, ମଣିଷମାନେ ପାଇଁ ବର୍ଷା ହେଉନାହିଁ।
ଅତୋଽହଂ ଭୂତଲଂ ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ପ୍ରଵିଷ୍ଟୋ ନିର୍ଝରେ ତ୍ଵିହ
ଏହିଠାରୁ, ମୁଁ ପୃଥିବୀକୁ ଛାଡ଼ି, ଏଠି ଝରଣାରେ ପ୍ରବେଶ କରିଛି।
ଦେଵାପିର୍ନାମ ଧର୍ମଜ୍ଞଃ କ୍ଷତ୍ରିଯାଣାଂ ଯଶସ୍କରଃ
ଦେବାପି ନାମକ ଏକ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ କ୍ଷତ୍ରିୟ ଥିଲେ, ଯିଏ ମଧ୍ୟେ ଖ୍ୟାତିଶାଳୀ ଥିଲେ।
ପ୍ରତୀପସ୍ତତ୍ସୁତଃ ସାଧୁଃ ସର୍ଵଶୀଲଵତାଂ ଵରଃ ସଂତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ଜଗୃହେ ରାଜ୍ଯଂ ଶଂତନୁସ୍ତତ୍ସୁତୋଽଵରଃ
ତାଙ୍କର ପୁଅ ପ୍ରତୀପ ଭଲ ଚରିତ୍ରର ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ଥିଲେ। ସେ ରାଜ୍ୟ ତ୍ୟାଗ କରି, ପୁନି ଗ୍ରହଣ କଲେ; ତାଙ୍କର ପୁଅ ଶାନ୍ତନୁ ଅନୁଗତ ହେଲେ।
ଏତସ୍ମାତ୍କାରଣାଦ୍ରାଜ୍ଯେ ତସ୍ଯ ଵୃଷ୍ଟିର୍ନିରାକୃତା
ଏହି କାରଣରୁ, ତାଙ୍କର ରାଜ୍ୟରେ ବର୍ଷା ବନ୍ଦ ହୋଇଗଲା।
ଦ୍ରୁତମାଜ୍ଞାପଯାମାସ ଵୃଷ୍ଟ୍ଯର୍ଥଂ ଜଗତୀତଲେ
ସେ ଶୀଘ୍ର ଭାବେ ପୃଥିବୀରେ ବର୍ଷା ପାଇଁ ଆଦେଶ ଦେଲେ।
ଅଥ ଶକ୍ରସମାଦିଷ୍ଟା ଵିଦ୍ଯୁତ୍ଵନ୍ତୋ ବଲାହକାଃ ପୂରଯାମାସୁରତ୍ଯୁଗ୍ରା ଦ୍ଯୁତିମନ୍ତୋ ମହୀପତେ
ତାପରେ, ଶକ୍ରଙ୍କ ଆଦେଶରେ, ବିଦ୍ୟୁତ୍ ସହିତ ମେଘମାନେ ଭୟଙ୍କର ଓ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୋଇ, ଆକାଶକୁ ପୂର୍ଣ୍ଣ କଲେ, ହେ ରାଜା।
ତତୋଽଗମତ୍ପରାଂ ତୁଷ୍ଟିଂ ଭଗଵାନ୍ହଵ୍ଯଵାହନଃ 7.3.30.
ତାପରେ, ହବିର୍ ଗ୍ରାହକ ଭଗବାନ ଅଗ୍ନି ଅତ୍ୟନ୍ତ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେଲେ।
ଦେଵା ଊଚୁଃ ଯତ୍ତେ ପ୍ରିଯଂ ତଦସ୍ମାକଂ ସୁଶୀଘ୍ରଂ ହି ନିଵେଦଯ
ଦେବମାନେ କହିଲେ: ତୁମ ପାଇଁ ଯାହା ପ୍ରିୟ, ଶୀଘ୍ର ଆମକୁ କୁହ।