ତସ୍ଯ ଚାଯତନେ ପୁଣ୍ଯେ ଯୋଗାତ୍ପ୍ରାଣାନ୍ପରିତ୍ଯଜେତ୍ ॥ ପ୍ରାଯୋପଵେଶନଂ କୃତ୍ଵା ନ ସ ଭୂଯୋଽପି ଜାଯତେ
ଯଦି କେହି ଏହି ପବିତ୍ର ଦେବଳୟରେ ଯୋଗ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରାଣ ତ୍ୟାଗ କରି, ପ୍ରାୟୋପବେଶନ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରେ, ସେ ପୁନର୍ଜନ୍ମ ନେଇନାହିଁ।
ଅପି ପାପ ସମାଚାରଃ କୌଲୋ ଵା ନିର୍ଘୃଣୋଽପି ଵା ୬.୮୨.
ଯଦି କେହି ପାପ କାର୍ଯ୍ୟ କରେ, କାଉଳ ମାର୍ଗର ଅନୁୟାୟୀ ଅଟେ, କିମ୍ବା ନିର୍ଦୟ ଅଟେ—
ତ୍ରିକାଲଂ ପୂଜଯନ୍ଯସ୍ତୁ ଶ୍ରଦ୍ଧାପୂତେନ ଚେତସା ॥। ସଂଵତ୍ସରଂ ଵସେତ୍ସୋଽପି ଶିଵଲୋକେ ମହୀଯତେ
ଯିଏ ଦିନରେ ତିନିବେଳେ ଶ୍ରଦ୍ଧା ଭରିତ ମନରେ ପୂଜା କରେ, ଏକ ବର୍ଷ ରହିଲେ ମଧ୍ୟ, ସେ ଶିବଲୋକରେ ସମ୍ମାନିତ ହୁଏ।
ଅଥଵା ସୋମଵାରେଣ ଯସ୍ତଂ ପଶ୍ଯତି ମାନଵଃ
କିମ୍ବା, ଯଦି କେହି ମଣିଷ ସୋମବାରରେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖେ—
ସୋଽପି ଯାତି ନ ସଂଦେହଃ ପୁରୁଷଃ ଶିଵମନ୍ଦିରେ
ସେ ମଣିଷ ମଧ୍ୟ, ନିଶ୍ଚୟ, ଶିବମନ୍ଦିରକୁ ଯାଇଥାଏ।
ତସ୍ମାତ୍ସର୍ଵପ୍ରଯତ୍ନେନ କଲିକାଲେ ଵିଶେଷତଃ
ତେଣୁ, ବିଶେଷ କରି କଳିଯୁଗରେ, ସମସ୍ତ ପ୍ରୟାସରେ—
ସଂତ୍ଯାଜ୍ଯାଶ୍ଚ ତଥା ପ୍ରାଣାସ୍ତଦଗ୍ରେପ୍ରାଯସଂଶ୍ରିତୈଃ
ତାଙ୍କ ଆଗରେ ପ୍ରାୟୋପବେଶନ ବ୍ରତ ନେଇ, ପ୍ରାଣ ତ୍ୟାଗ କରିବା ଉଚିତ।
ଇତି ଶ୍ରୀସ୍କାଂଦେ ମହାପୁରାଣ ଏକାଶୀତିସାହସ୍ର୍ଯାଂ ସଂହିତାଯାଂ ଷଷ୍ଠେ ନାଗରଖଣ୍ଡେ ଶ୍ରୀହାଟକେଶ୍ଵରକ୍ଷେତ୍ରମାହାତ୍ମ୍ଯେ ସୁପର୍ଣେଶ୍ଵରାଖ୍ଯମାହାତ୍ମ୍ଯଵର୍ଣନଂନାମ ଦ୍ଵ୍ଯଶୀତିତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ
ଏଭଳି, ଶ୍ରୀସ୍କାନ୍ଦ ମହାପୁରାଣର ଏକାଶୀ ହଜାର ଅଧ୍ୟାୟ ଭିତରୁ ଷଷ୍ଠ ନାଗରଖଣ୍ଡର ଶ୍ରୀହାଟକେଶ୍ୱର ତୀର୍ଥର ମହିମାରେ, ସୁପର୍ଣ୍ଣେଶ୍ୱର ମହିମା ବର୍ଣ୍ନନା ନାମକ ଏଠି ଅଠାଉଁ ଅଧ୍ୟାୟ।
ଅହଂ ଵଃ କୀର୍ତଯିଷ୍ଯାମି ପୁରାଣେ ଯଦୁଦାହୃତମ୍
ମୁଁ ଏଠି ପୁରାଣରେ ଉଲ୍ଲେଖିତ ଯାହା, ତୁମେମାନେ ପାଇଁ କହିବି।
ଵେଣୁର୍ନାମ ମହୀପାଲଃ ପୁରାସୀତ୍ସୂର୍ଯଵଂଶଜଃ
ପୂର୍ବେ ଏକ ରାଜା ଥିଲେ, ତାଙ୍କ ନାମ ଭେଣୁ, ସୂର୍ଯ୍ୟବଂଶର ସନ୍ତାନ।
ଶାସନାନି ପ୍ରଦତ୍ତାନି ବ୍ରାହ୍ମଣାନାଂ ମହାତ୍ମନାମ୍
ବଡ଼ ଆତ୍ମା ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଆଦେଶ ଦିଆଯାଇଥିଲା।
ଵିଧ୍ଵଂସିତାଃ ସ୍ତ୍ରିଯୋ ନୈକା ଵିଧଵାଶ୍ଚ ଵିଶେଷତଃ ୪ କୁମାର୍ଯୋ ରୂପଵତ୍ଯଶ୍ଚ ତଥା ନିଜ କୁଲୋଦ୍ଭଵାଃ
ଅନେକ ଜନନୀମାନେ, ବିଶେଷକରି ବିଧବାମାନେ, ଏବଂ ସ୍ୱ ଗୋତ୍ରର ରୂପବତୀ କନ୍ୟାମାନେ ନଷ୍ଟ ହେଇଗଲେ।
ଦେଵତାରାଧନଂ ପୂଜାଂ କର୍ତୁଂ ନୈଵ ଦଦାତି ସଃ
ସେ ଦେବତାମାନଙ୍କ ପୂଜା କିମ୍ବା ଉପାସନା କରିବାକୁ ଅନୁମତି ଦେଇନଥିଲେ।
ପ୍ରୋଵାଚାଥ ଜନାନ୍ସର୍ଵାନ୍ମାଂ ପୂଜଯତ ସର୍ଵଦା
ପରେ ସେ ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କୁ କହିଲେ, 'ସଦା ମୋତେ ପୂଜା କର।'
ମଯା ତୁଷ୍ଟେନ ସର୍ଵେଷାଂ ସଂପତ୍ସ୍ଯତି ହୃଦି ସ୍ଥିତମ୍
ମୁଁ ଖୁସି ହେଲେ, ସମସ୍ତଙ୍କ ହୃଦୟରେ ଚାହିଁଥିବା ସମସ୍ତ ଜିନିଷ ପ୍ରକଟ ହେବ।
ତେନ ଶସ୍ତ୍ରଵିହୀନାନାଂ ଵିଶ୍ଵସ୍ତାନାଂ ଵଧଃ କୃତଃ
ସେ ଅସ୍ତ୍ରହୀନ ଏବଂ ଭରସା କରୁଥିବା ଲୋକମାନଙ୍କୁ ମାରିଦେଲେ।
ଅଚୌରାଃ ପ୍ରଗୃହୀତାଶ୍ଚ ଚୌରାଃ ସଂରକ୍ଷିତାଃ ସଦା ୬.୮୩.
ନିର୍ଦ୍ଦୋଷମାନେ ପକଡ଼ାଗଲେ, ଚୋରମାନେ ସଦା ସୁରକ୍ଷିତ ରହିଲେ।
ନ କୃତଂ ଚ ଵ୍ରତଂ ତେନ ଶ୍ରଦ୍ଧାପୂତେନ ଚେତସା
ସେ କେବେ ଶ୍ରଦ୍ଧା ଭରିତ ମନରେ କୌଣସି ବ୍ରତ କରିନଥିଲେ।
ଏଵଂ ତସ୍ଯ ନରେନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ ପାପାସକ୍ତସ୍ଯ ନିତ୍ଯଶଃ
ଏଭଳି, ସେ ରାଜା ସଦା ପାପରେ ଲିପ୍ତ ଥିଲେ।
ତତସ୍ତଂ ଵ୍ଯାଧିନା ଗ୍ରସ୍ତଂ ପୁତ୍ରପୌତ୍ରଵିଵର୍ଜିତମ୍
ତାପରେ ରୋଗରେ ପୀଡିତ ହେଇ, ପୁଅ ଓ ନତି ବିନା ରହିଗଲେ।
ତଂ ଚ ନିର୍ଵାସଯାମାସୁସ୍ତସ୍ମାଦ୍ଦେଶାତ୍ପଦାତିକମ୍
ସେ ଦେଶରୁ ପଦେ ପଦେ ନିବାସିତ ହେଲେ।
ସୋଽପି ସର୍ଵୈଃ ପରିତ୍ଯକ୍ତସ୍ତେନ ପାପେନ କର୍ମଣା
ସେ ମଧ୍ୟ ସମସ୍ତଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଛାଡ଼ିଦିଆଗଲେ, ଏହି ପାପ କାରଣରେ।
ଏକାକୀ ଭ୍ରମମାଣୋଽଥ ସୋଽପି କଷ୍ଟଵଶଂ ଗତଃ
ଏକା ଘୁଞ୍ଚିଘୁଞ୍ଚି ଘୁଞ୍ଚି, ସେ ମଧ୍ୟ ଦୁଃଖରେ ପଡ଼ିଗଲେ।
ତତଃ ପ୍ରାସାଦମାସାଦ୍ଯ ସୁପର୍ଣାଖ୍ଯସମୁଦ୍ଭଵମ୍
ପରେ ସେ ସୁପର୍ଣ୍ଣ ନାମକ ରଜପାଳେସ୍କୁ ପହଞ୍ଚିଲେ।
ତତୋ ଦିଵ୍ଯଵପୁର୍ଭୂତ୍ଵାଵିମାନଵରମାଶ୍ରିତଃ
ତାପରେ ଦିବ୍ୟ ରୂପ ଧରି, ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ବିମାନରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ସେଵ୍ଯମାନୋପ୍ସରୋଭିଶ୍ଚ ସ୍ତୂଯମାନଶ୍ଚ କିନ୍ନରୈଃ
ଅପ୍ସରାମାନେ ସେବା କରୁଥିଲେ, କିନ୍ନରମାନେ ଗୀତ ଗାଇ ପ୍ରଶଂସା କରୁଥିଲେ।
ଅଥ ତଂ ସଂନିଧୌ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଗୌରୀ ପପ୍ରଚ୍ଛ ସାଦରମ୍ ଅନେନ କିଂ କୃତଂ କର୍ମ ଯତ୍ପ୍ରାପ୍ତୋଽତ୍ର ଵିଭୂତିଧୃକ୍ ॥ ୬.୮୩.
ତାପରେ ସେଠାରେ ଦେଖି, ଗୌରୀ ଆଦର ସହିତ ପଚାରିଲେ, 'ଏଠି ସେ ଏହି ମହିମା କେଉଁ କାର୍ଯ୍ୟରେ ପାଇଛି?'
ଵେଣୁସଂଜ୍ଞୋ ଧରାପୃଷ୍ଠେ କୁଷ୍ଠଵ୍ଯାଧିସମାକୁଲଃ
ପୃଥିବୀରେ ଭେଣୁ ନାମରେ ପରିଚିତ, ସେ କୁଷ୍ଟ ରୋଗରେ ପୀଡିତ ଥିଲେ।
ସ ସଂତ୍ଯକ୍ତୋ ନିଜୈର୍ଦାରୈଃ ଶତ୍ରୁଵର୍ଗେଣ ଧର୍ଷିତଃ
ସେ, ନିଜ ଜୀବନ ସାଥୀମାନେ ଛାଡି ଦେଇଥିବା ଏବଂ ଶତ୍ରୁ ଦଳର ଦ୍ୱାରା ଅତ୍ୟାଚାରିତ ହୋଇଥିଲେ,
ଉପଵାସପରିଶ୍ରାଂତଃ ସାଂନିଧ୍ଯଂ ମମ ଯତ୍ର ଚ
ଉପବାସରେ କ୍ଳାନ୍ତ ହୋଇ, ମୋର ସମ୍ନିଧିକୁ ଆସିଲେ।