ଚାଂଦ୍ରାଯଣାନି କୃଚ୍ଛ୍ରାଣି ତଥା ସାଂତପନାନି ଚ
ସେ ଚାନ୍ଦ୍ରାୟଣ, କୃଚ୍ଛ୍ର ଓ ସାଂତପନ ତପସ୍ୟା କଲେ।
ସ୍ନାତ୍ଵା ତ୍ରିଷଵଣଂ ପଶ୍ଚାଦ୍ଭସ୍ମସ୍ନାନ ପରାଯଣଃ
ତିନିବେଳେ ସ୍ନାନ କରି, ପରେ ଭସ୍ମ ସ୍ନାନରେ ନିଷ୍ଠା ହେଲେ।
ଚକ୍ରେ ପୂଜାଂ ସ୍ଵଯଂ ତସ୍ଯ ସ୍ନାପଯିତ୍ଵା ଯଥାଵିଧି ୬.୮୨.
ସେ ନିଜେ ଯଥାବିଧି ତାଙ୍କୁ ସ୍ନାନ କରାଇ ପୂଜା କରିଥିଲେ।
ଏଵଂ ତସ୍ଯ ଵ୍ରତସ୍ଥସ୍ଯ ଜପପୂଜାପରସ୍ଯ ଚ ଅବ୍ରଵୀଦ୍ଵରଦୋଽସ୍ମୀତି ଵୃଣୁଷ୍ଵେଷ୍ଟଂ ଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମ
ଏଭଳି ଉପବାସ ରହି, ଜପ ଓ ପୂଜାରେ ଲଗିଥିବା ବେଳେ, ଦୟାକର୍ତ୍ତା କହିଲେ — 'ମୁଁ ତୁମରେ ପ୍ରସନ୍ନ, ଦ୍ବିଜଶ୍ରେଷ୍ଠ, ତୁମେ ଇଚ୍ଛା କରୁଥିବା ଯାହା ଚାହୁଁ।'
ପକ୍ଷପାତଃ କୃତୋଽସ୍ମାକଂ ତମହଂ ପ୍ରାର୍ଥଯାମି ଵୈ
ଆମେ ଦୟା ପାଇଛୁ; ଏହି ଦୟାକୁ ମୁଁ ନିଶ୍ଚୟ ଅନୁରୋଧ କରୁଛି।
ତ୍ଵଯାତ୍ରୈଵ ସଦା ଲିଂଗେ ସ୍ଥେଯଂ ହର ମମାଧୁନା
ହରା, ଏଠାରେ ତୁମ ସହିତ ଲିଙ୍ଗରେ ମୁଁ ସଦା ରହିପାରିବି, ଏହି ଇଚ୍ଛା ରଖୁଛି।
ତ୍ଵଂ ଚ ତଦ୍ରୂପସଂପନ୍ନୋ ଵିଶେଷାଦ୍ବଲଵେଗଭାକ୍
ତୁମେ ମଧ୍ୟ ସେଇ ଆକୃତି ନେଇ, ବିଶେଷ ଭାବରେ ବଡ଼ ଶକ୍ତି ଓ ପ୍ରଭାବ ଧାରଣ କରିବ।
ଭଵିଷ୍ଯସି ନ ସଂଦେହୋ ମତ୍ପ୍ରସାଦାଦ୍ଵିହଂଗମ
ମୋ ପ୍ରସାଦରେ, ତୁମେ ନିଶ୍ଚୟ ଏଭଳି ହେବ, ଏହି ଉପରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ, ହେ ପକ୍ଷୀ।
ତତୋଽସ୍ଯ ପକ୍ଷୌ ସଂଜାତୌ ତତ୍କ୍ଷଣାଦେଵ ସୁନ୍ଦରୌ
ତାପରେ, ସେଇ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ, ତାଙ୍କର ଦୁଇଟି ସୁନ୍ଦର ପକ୍ଷ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା।
ତତଃ ପ୍ରଣମ୍ଯ ତଂ ଦେଵଂ ପ୍ରହଷ୍ଟଃ ସ ଵିହଂଗମଃ
ତାପରେ, ସେ ପକ୍ଷୀ ଦେବତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି ବଡ଼ ଖୁସି ହେଲା।
ତସ୍ଯ ଚାଯତନେ ପୁଣ୍ଯେ ଯୋଗାତ୍ପ୍ରାଣାନ୍ପରିତ୍ଯଜେତ୍ ॥ ପ୍ରାଯୋପଵେଶନଂ କୃତ୍ଵା ନ ସ ଭୂଯୋଽପି ଜାଯତେ
ଯଦି କେହି ଏହି ପବିତ୍ର ଦେବଳୟରେ ଯୋଗ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରାଣ ତ୍ୟାଗ କରି, ପ୍ରାୟୋପବେଶନ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରେ, ସେ ପୁନର୍ଜନ୍ମ ନେଇନାହିଁ।
ଅପି ପାପ ସମାଚାରଃ କୌଲୋ ଵା ନିର୍ଘୃଣୋଽପି ଵା ୬.୮୨.
ଯଦି କେହି ପାପ କାର୍ଯ୍ୟ କରେ, କାଉଳ ମାର୍ଗର ଅନୁୟାୟୀ ଅଟେ, କିମ୍ବା ନିର୍ଦୟ ଅଟେ—
ତ୍ରିକାଲଂ ପୂଜଯନ୍ଯସ୍ତୁ ଶ୍ରଦ୍ଧାପୂତେନ ଚେତସା ॥। ସଂଵତ୍ସରଂ ଵସେତ୍ସୋଽପି ଶିଵଲୋକେ ମହୀଯତେ
ଯିଏ ଦିନରେ ତିନିବେଳେ ଶ୍ରଦ୍ଧା ଭରିତ ମନରେ ପୂଜା କରେ, ଏକ ବର୍ଷ ରହିଲେ ମଧ୍ୟ, ସେ ଶିବଲୋକରେ ସମ୍ମାନିତ ହୁଏ।
ଅଥଵା ସୋମଵାରେଣ ଯସ୍ତଂ ପଶ୍ଯତି ମାନଵଃ
କିମ୍ବା, ଯଦି କେହି ମଣିଷ ସୋମବାରରେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖେ—
ସୋଽପି ଯାତି ନ ସଂଦେହଃ ପୁରୁଷଃ ଶିଵମନ୍ଦିରେ
ସେ ମଣିଷ ମଧ୍ୟ, ନିଶ୍ଚୟ, ଶିବମନ୍ଦିରକୁ ଯାଇଥାଏ।
ତସ୍ମାତ୍ସର୍ଵପ୍ରଯତ୍ନେନ କଲିକାଲେ ଵିଶେଷତଃ
ତେଣୁ, ବିଶେଷ କରି କଳିଯୁଗରେ, ସମସ୍ତ ପ୍ରୟାସରେ—
ସଂତ୍ଯାଜ୍ଯାଶ୍ଚ ତଥା ପ୍ରାଣାସ୍ତଦଗ୍ରେପ୍ରାଯସଂଶ୍ରିତୈଃ
ତାଙ୍କ ଆଗରେ ପ୍ରାୟୋପବେଶନ ବ୍ରତ ନେଇ, ପ୍ରାଣ ତ୍ୟାଗ କରିବା ଉଚିତ।
ଇତି ଶ୍ରୀସ୍କାଂଦେ ମହାପୁରାଣ ଏକାଶୀତିସାହସ୍ର୍ଯାଂ ସଂହିତାଯାଂ ଷଷ୍ଠେ ନାଗରଖଣ୍ଡେ ଶ୍ରୀହାଟକେଶ୍ଵରକ୍ଷେତ୍ରମାହାତ୍ମ୍ଯେ ସୁପର୍ଣେଶ୍ଵରାଖ୍ଯମାହାତ୍ମ୍ଯଵର୍ଣନଂନାମ ଦ୍ଵ୍ଯଶୀତିତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ
ଏଭଳି, ଶ୍ରୀସ୍କାନ୍ଦ ମହାପୁରାଣର ଏକାଶୀ ହଜାର ଅଧ୍ୟାୟ ଭିତରୁ ଷଷ୍ଠ ନାଗରଖଣ୍ଡର ଶ୍ରୀହାଟକେଶ୍ୱର ତୀର୍ଥର ମହିମାରେ, ସୁପର୍ଣ୍ଣେଶ୍ୱର ମହିମା ବର୍ଣ୍ନନା ନାମକ ଏଠି ଅଠାଉଁ ଅଧ୍ୟାୟ।
ଅହଂ ଵଃ କୀର୍ତଯିଷ୍ଯାମି ପୁରାଣେ ଯଦୁଦାହୃତମ୍
ମୁଁ ଏଠି ପୁରାଣରେ ଉଲ୍ଲେଖିତ ଯାହା, ତୁମେମାନେ ପାଇଁ କହିବି।
ଵେଣୁର୍ନାମ ମହୀପାଲଃ ପୁରାସୀତ୍ସୂର୍ଯଵଂଶଜଃ
ପୂର୍ବେ ଏକ ରାଜା ଥିଲେ, ତାଙ୍କ ନାମ ଭେଣୁ, ସୂର୍ଯ୍ୟବଂଶର ସନ୍ତାନ।
ଶାସନାନି ପ୍ରଦତ୍ତାନି ବ୍ରାହ୍ମଣାନାଂ ମହାତ୍ମନାମ୍
ବଡ଼ ଆତ୍ମା ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଆଦେଶ ଦିଆଯାଇଥିଲା।
ଵିଧ୍ଵଂସିତାଃ ସ୍ତ୍ରିଯୋ ନୈକା ଵିଧଵାଶ୍ଚ ଵିଶେଷତଃ ୪ କୁମାର୍ଯୋ ରୂପଵତ୍ଯଶ୍ଚ ତଥା ନିଜ କୁଲୋଦ୍ଭଵାଃ
ଅନେକ ଜନନୀମାନେ, ବିଶେଷକରି ବିଧବାମାନେ, ଏବଂ ସ୍ୱ ଗୋତ୍ରର ରୂପବତୀ କନ୍ୟାମାନେ ନଷ୍ଟ ହେଇଗଲେ।
ଦେଵତାରାଧନଂ ପୂଜାଂ କର୍ତୁଂ ନୈଵ ଦଦାତି ସଃ
ସେ ଦେବତାମାନଙ୍କ ପୂଜା କିମ୍ବା ଉପାସନା କରିବାକୁ ଅନୁମତି ଦେଇନଥିଲେ।
ପ୍ରୋଵାଚାଥ ଜନାନ୍ସର୍ଵାନ୍ମାଂ ପୂଜଯତ ସର୍ଵଦା
ପରେ ସେ ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କୁ କହିଲେ, 'ସଦା ମୋତେ ପୂଜା କର।'
ମଯା ତୁଷ୍ଟେନ ସର୍ଵେଷାଂ ସଂପତ୍ସ୍ଯତି ହୃଦି ସ୍ଥିତମ୍
ମୁଁ ଖୁସି ହେଲେ, ସମସ୍ତଙ୍କ ହୃଦୟରେ ଚାହିଁଥିବା ସମସ୍ତ ଜିନିଷ ପ୍ରକଟ ହେବ।
ତେନ ଶସ୍ତ୍ରଵିହୀନାନାଂ ଵିଶ୍ଵସ୍ତାନାଂ ଵଧଃ କୃତଃ
ସେ ଅସ୍ତ୍ରହୀନ ଏବଂ ଭରସା କରୁଥିବା ଲୋକମାନଙ୍କୁ ମାରିଦେଲେ।
ଅଚୌରାଃ ପ୍ରଗୃହୀତାଶ୍ଚ ଚୌରାଃ ସଂରକ୍ଷିତାଃ ସଦା ୬.୮୩.
ନିର୍ଦ୍ଦୋଷମାନେ ପକଡ଼ାଗଲେ, ଚୋରମାନେ ସଦା ସୁରକ୍ଷିତ ରହିଲେ।
ନ କୃତଂ ଚ ଵ୍ରତଂ ତେନ ଶ୍ରଦ୍ଧାପୂତେନ ଚେତସା
ସେ କେବେ ଶ୍ରଦ୍ଧା ଭରିତ ମନରେ କୌଣସି ବ୍ରତ କରିନଥିଲେ।
ଏଵଂ ତସ୍ଯ ନରେନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ ପାପାସକ୍ତସ୍ଯ ନିତ୍ଯଶଃ
ଏଭଳି, ସେ ରାଜା ସଦା ପାପରେ ଲିପ୍ତ ଥିଲେ।
ତତସ୍ତଂ ଵ୍ଯାଧିନା ଗ୍ରସ୍ତଂ ପୁତ୍ରପୌତ୍ରଵିଵର୍ଜିତମ୍
ତାପରେ ରୋଗରେ ପୀଡିତ ହେଇ, ପୁଅ ଓ ନତି ବିନା ରହିଗଲେ।