ଯେନ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସ୍ଵଯଂ ପଶ୍ଚାତ୍ପ୍ରକରୋମି ଯଥୋଦିତମ୍
ଏହା ଦେଖି ପରେ ମୁଁ ନିଜେ ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ କାର୍ଯ୍ୟ କରିପାରିବି।
ମଯା ଦୂରେ ଵିନିର୍ମୁକ୍ତା ତତ୍କଥଂ ତାମିହାନଯେ
ମୁଁ ତାକୁ ଦୂରେ ଛାଡ଼ିଦେଇଥିଲି, ଏବେ କିପରି ତାକୁ ଏଠାକୁ ଆଣିପାରିବି?
ନ ହି ଧକ୍ଷ୍ଯତି ତସ୍ମାତ୍ତ୍ଵଂ ଶୀଘ୍ରଂ ଦ୍ଵିଜଵରାଽଽନଯ
ସେ କୌଣସି କ୍ଷତି ପାଇବେ ନାହିଁ, ତେଣୁ ତୁମେ ଶୀଘ୍ର ଭଲ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେକୁ ଆଣ।
ଏଵମୁକ୍ତସ୍ତତସ୍ତେନ ଵିଷ୍ଣୁନା ପ୍ରଭଵିଷ୍ଣୁନା
ଏପରି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଦ୍ୱାରା କହାଯିବା ପରେ, ସେ ଏହିପରି କହିଲେ।
ଅଥାସୌ ପ୍ରଣିପତ୍ଯୋଚ୍ଚୈର୍ବ୍ରାହ୍ମଣୋ ମଧୁସୂଦନମ୍ ୬.୮୧.
ତାପରେ ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଗଭୀର ଭାବରେ ଶିର ନମାଇ ମଧୁସୂଦନଙ୍କୁ କହିଲେ।
ସାପି କନ୍ଯା ଵରାରୋହା ବାଲ୍ଯଭାଵାଦନିନ୍ଦିତା
ସେ ଅପରୁପ ଆକୃତିର କନ୍ୟା, ଶିଶୁଭାବ ଥିବାରୁ ଦୋଷହୀନ ଥିଲେ।
ଅଥ କୋପପରୀତାଂଗୀ ମହିଷ୍ଯାଧର୍ମମାଶ୍ରିତା
ତାପରେ ରାଣୀ କ୍ରୋଧରେ ତାଙ୍କର ଦେହ ଭରିଗଲା ଏବଂ ଅଧର୍ମରେ ଲିପ୍ତ ହେଲେ।
ଯସ୍ମାନ୍ମେ ପୁରତଃ ପାପେ କାଂତସ୍ଯ ମମ ହର୍ଷିତା ତସ୍ମାଦଶ୍ଵମୁଖୀ ନୂନଂ ଵିକୃତା ତ୍ଵଂ ଭଵିଷ୍ଯସି
ହେ ପାପିନୀ, ତୁମେ ମୋ ସାମ୍ନାରେ ମୋ ପ୍ରିୟଙ୍କ ସହ ଆନନ୍ଦ କରିଥିଲୁ, ତେଣୁ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ତୁମେ ଘୋଡ଼ାମୁହଁ ହୋଇ ବିକୃତ ହେବ।
ଏଵଂ ଶାପେ ଶ୍ରିଯା ଦତ୍ତେ ହାହାକାରୋ ମହାନଭୂତ୍
ଏପରି ଶ୍ରୀଙ୍କ ଶାପ ଦେବା ସହ ବଡ଼ ଆତଙ୍କ ଓ ଦୁଃଖ ହେଲା।
ଵାଙ୍ମାତ୍ରେଣ ନ ତସ୍ଯାଃ ସ୍ଯାତ୍ପତ୍ନୀଭାଵଃ କଥଂଚନ
କେବଳ କଥା ଦ୍ୱାରା କେବେ ତାଙ୍କୁ ପତ୍ନୀର ମର୍ଯ୍ୟାଦା ମିଳିପାରିବ ନାହିଁ।
ଯାଵନ୍ନାଗ୍ନିଦ୍ଵିଜାତୀନାଂ ପ୍ରତ୍ଯକ୍ଷଂ ଗୁରୁସଂନିଧୌ
ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଅଗ୍ନି ଓ ଦ୍ୱିଜମାନେ ଗୁରୁଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଉପସ୍ଥିତ ନ ହେବେ,
ଏଵମୁକ୍ତ୍ଵା ସ ଵିପ୍ରେଂଦ୍ରସ୍ତତଃ ପ୍ରୋଵାଚ କେଶଵମ୍ ତସ୍ମାତ୍ତତ୍ର ପ୍ରଯାସ୍ଯାମି ଯତ୍ର ସ୍ଯାତ୍ତାଦୃଶୀ ସୁତା
ଏପରି କହି ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ କେଶବଙ୍କୁ କହିଲେ: 'ତେଣୁ ମୁଁ ସେଠାକୁ ଯିବି, ଯେଉଁଠାରେ ଏମିତି ଝିଅ ମିଳିପାରିବ।'
ତସ୍ମାନ୍ନାଶ୍ଵମୁଖୀ ହ୍ଯେଷା ଜନ୍ମନ୍ଯସ୍ମିନ୍ଭଵିଷ୍ଯତି ୬.୮୧.
ତେଣୁ ଏହି ଜନ୍ମରେ ସେ ଘୋଡ଼ାମୁହଁ ହେବେ ନାହିଁ।
ସେଯଂ ତଵ ସୁତା ଵିପ୍ର ବଂଧୁସ୍ଥାନଂ ସମାଶ୍ରିତା
ଏହିଅଟି ତୁମର ଝିଅ, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ପରିବାରର ସ୍ଥାନରେ ଅବସ୍ଥିତ।
ଅଵତୀର୍ଣସ୍ଯ ଭୂପୃଷ୍ଠେ ଦେଵକାର୍ଯେଣ କେନଚିତ୍
କିଛି ଦେବୀୟ କାର୍ଯ୍ୟ ପାଇଁ ପୃଥିବୀରେ ଅବତରିଛନ୍ତି।
ତତୋଽହଂ ସୁମହତ୍କୃତ୍ଵା ତପଶ୍ଚୈଵାନଯା ସହ
ତାପରେ ମୁଁ ତାଙ୍କ ସହିତ ଏକାଠି ବଡ଼ ତପସ୍ୟା କଲି।
ଏଵଂ ସ ଭଗଵାନ୍ଵିପ୍ରଂ ତଂ ସନ୍ତୋଷ୍ଯ ତଦା ଗିରା
ଏଭଳିଭାବେ, ଭଗବାନ୍ ସେ ସାଧୁଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ମିଠା କଥାରେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ କରିଥିଲେ।
ଅଥ ତସ୍ମିନ୍କଥାଂତେ ସ ଗରୁଡଃ ପୁରୁଷୋତ୍ତମମ୍
ତାହା ପରେ, ସେ କଥା ଶେଷ ହେବା ସମୟରେ, ଗରୁଡ଼ ମହାପୁରୁଷଙ୍କୁ ଉପସ୍ଥାପନ କଲେ।
ଅପୂର୍ଵେଯଂ ସୁରଶ୍ରେଷ୍ଠ ସ୍ତ୍ରୀ ଵୃଦ୍ଧା ତଵ ପାର୍ଶ୍ଵଗା
ହେ ଦେବମାନ୍ୟ, ଆପଣଙ୍କ ପାଖରେ ଯିଏ ଅଛନ୍ତି, ସେ ଏକ ଅପୂର୍ବ ଓ ବୃଦ୍ଧା ଜଣେ ମହିଳା।
ଶାଂଡିଲୀନାମ ସର୍ଵଜ୍ଞା ବ୍ରହ୍ମଚର୍ଯପରାଯଣା
ତାଙ୍କ ନାମ ଶାଣ୍ଡିଳୀ, ସେ ସବୁକିଛି ଜାଣନ୍ତି, ଏବଂ ବ୍ରହ୍ମଚର୍ଯ୍ୟରେ ନିଷ୍ଠାବାନ୍।
ତପୋଵୀର୍ଯସମୋପେତା ସର୍ଵଦେଵାଭିଵଂଦିତା
ତାଙ୍କର ତପସ୍ୟାର ଶକ୍ତି ଅଧିକ, ସମସ୍ତ ଦେବତା ତାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କରନ୍ତି।
ପ୍ରୋଵାଚ ଵାସୁଦେଵଂ ଚ ତାଂ ଵିଲୋକ୍ଯ ଚିରଂ ଦ୍ଵିଜାଃ ॥ ୬.୮୧.
ଦ୍ୱିଜମାନେ ତାଙ୍କୁ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଦେଖିବା ପରେ, ବାସୁଦେବଙ୍କୁ କହିଲେ।
ଯଥା ଚ ଦୀଯତେ ଦାନଂ ଯଚ୍ଚ ତତ୍ରାସ୍ତି ଚାଦ୍ଭୁତମ୍
ଯେପରି ଦାନ ଦିଆଯାଏ, ଏବଂ ସେଠାରେ ଯେଉଁ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଅଛି—
ନାଶ୍ଚର୍ଯଂ ଚିତ୍ରମେତଚ୍ଚ ବ୍ରହ୍ମଚର୍ଯଂ ତଦଦ୍ଭୁତମ୍
ଏହି ସବୁ କିଛି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ନୁହେଁ; କିନ୍ତୁ ବ୍ରହ୍ମଚର୍ଯ୍ୟ—ସେଠି ତ ଅସଲି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ।
ଵିଶେଷେଣ ଚ ନାରୀଭିରତ୍ର ନ ଶ୍ରଦ୍ଦଧାମ୍ଯହମ୍
ବିଶେଷକରି ମହିଳାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ, ଏଠି ମୁଁ ଏହାକୁ ବିଶ୍ୱାସ କରେନି।
ଵିକାରଃ ଖଲୁ କର୍ତଵ୍ଯୋ ନାଧି କାରାଯ ଯୌଵନମ୍
ନିଶ୍ଚୟ, ପରିବର୍ତ୍ତନ ହେବା ଦରକାର; ଯୌବନ ଉପରେ ଭରସା କରିହେବ ନାହିଁ।
ଅନ୍ଯୋନ୍ଯଂ ମୈଥୁନଂ ଚକ୍ରୁଃ କାମବାଣପ୍ରପୀଡିତାଃ ଅପ୍ଯେତାଃ ପୁରୁଷାଭାଵେ ମନ୍ଯଂତେ ପଂଚସାଯକମ୍
କାମବାଣରେ ପୀଡ଼ିତ ହୋଇ, ସେମାନେ ପରସ୍ପରେ ମିଳି ମିଳନ କରିଛନ୍ତି; ପୁରୁଷ ନଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ସେମାନେ ପଞ୍ଚଶର ଦେବତାକୁ ଚିନ୍ତା କରନ୍ତି।
ନାଗ୍ନିସ୍ତୃପ୍ଯତି କାଷ୍ଠାନାଂ ନାପଗାନାଂ ମହୋଦଧିଃ
ଯେପରି ଅଗ୍ନି କାଠିରେ କେବେ ତୃପ୍ତି ହୁଏନାହିଁ, ବଡ଼ ସମୁଦ୍ର ନଦୀରେ କେବେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୁଏନାହିଁ—
ନ ପରତ୍ର ଭଯାଦେତା ମର୍ଯାଦାଂ ଵିଦଧୁଃ ସ୍ତ୍ରିଯଃ
ଏହି ମହିଳାମାନେ ପରଲୋକର ଭୟରେ ସଂଯମ ରଖନ୍ତି ନାହିଁ।
ମୌନଵ୍ରତଧରାଽପ୍ଯେଵଂ ହୃଦି କୋପଂ ଦଧାର ସା
ସେ ମୌନବ୍ରତ ଧାରଣ କରିଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ହୃଦୟରେ କ୍ରୋଧ ଧରିଥିଲେ।