ପ୍ରୋକ୍ତଵ୍ଯୋ ଭଗଵାନ୍ଵାକ୍ଯଂ ତ୍ଵଯା ଦେଵୋ ଜନାର୍ଦନଃ
ହେ ମୁନି, ଏହି ଉପଦେଶ ଆପଣ ଭଗବାନ୍ ଜନାର୍ଦ୍ଦନଙ୍କୁ ଅବଶ୍ୟ ଜଣାଇବେ।
ତସ୍ମାଦ୍ଭୂଭିତଲେ ଦେଵ କୃତ୍ଵା ଜନ୍ମ ସ୍ଵଯଂ ଵିଭୋ
ତେଣୁ, ହେ ପ୍ରଭୁ, ଆପଣ ନିଜେ ଭୂମିରେ ଜନ୍ମ ନେବା ଉଚିତ।
ଭାରାଵତରଣଂ ଭୂମେଃ ସାକଂ ଦେଵୈଃ ସଵାସଵୈଃ
ଦେବତାମାନେ ଓ ଇନ୍ଦ୍ର ସହିତ ଏକାଠି ଭୂମିର ଭାର ହ୍ରାସ କରନ୍ତୁ।
ଏଵମୁକ୍ତ୍ଵାଽଥ ତଂ ଵିଷ୍ଣୁର୍ନାରଦଂ ମୁନିପୁଂଗଵମ୍
ଏପରି କହି, ବିଷ୍ଣୁ ତାପରେ ମହାମୁନି ନାରଦଙ୍କୁ ଉପଦେଶ କଲେ।
ଇତି ଶ୍ରୀସ୍କାଂଦେ ମହାପୁରାଣ ଏକାଶୀତିସାହସ୍ର୍ଯାଂ ସଂହିତାଯାଂ ଷଷ୍ଠେ ନାଗରଖଣ୍ଡେ ଶ୍ରୀହାଟକେଶ୍ଵରକ୍ଷେତ୍ରମାହାତ୍ମ୍ଯେ ସୁପର୍ଣାଖ୍ଯମାହାତ୍ମ୍ଯେ ଵିଷ୍ଣୁଦର୍ଶନମାହାତ୍ମ୍ଯଵର୍ଣନଂନାମାଶୀତିତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ
ଏହିପରି ଶ୍ରୀସ୍କାନ୍ଦ ମହାପୁରାଣର ଏକାଶୀ ହଜାର ଶ୍ଲୋକର ସଂହିତାର ଷଷ୍ଠ ନାଗରଖଣ୍ଡର ଶ୍ରୀହାଟକେଶ୍ୱର କ୍ଷେତ୍ର ମାହାତ୍ମ୍ୟ ଓ ସୁପର୍ଣ୍ଣ ମାହାତ୍ମ୍ୟ ଅଂଶରେ 'ବିଷ୍ଣୁଦର୍ଶନ ମାହାତ୍ମ୍ୟ' ନାମକ ଅସୀତିତମ ଅଧ୍ୟାୟ ସମାପ୍ତ।
ଶ୍ରୀଗରୁଡ ଉଵାଚ ମମାସ୍ତି ଦଯିତଂ ମିତ୍ରଂ ବ୍ରାହ୍ମଣୋ ଭୃଗୁଵଂଶଜଃ
ଶ୍ରୀଗରୁଡ଼ କହିଲେ: ମୋର ଏକ ପ୍ରିୟ ବନ୍ଧୁ ଅଛନ୍ତି, ସେ ଭୃଗୁବଂଶର ବ୍ରାହ୍ମଣ।
ନ ତସ୍ଯାଃ ସଦୃଶଃ କାଂତଃ ପ୍ରାପ୍ତସ୍ତେନ ମହାତ୍ମନା ଅନୁରୂପଂ ଦ୍ଵିଜଶ୍ରେଷ୍ଠ ଯଦ୍ଯହଂ ସଂମତସ୍ତଵ
ସେ ମହାତ୍ମା ତାଙ୍କ ପୁଅ ପାଇଁ ଯଥାଯଥିକ ବର ପାଇନାହାନ୍ତି; ହେ ଦ୍ୱିଜଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଯଦି ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ ଯୋଗ୍ୟ ଲାଗୁଛି—
ତତୋ ମଯାଽଖିଲା ଭୂମିସ୍ତଦ୍ଵରାର୍ଥଂ ଵିଲୋକିତା
ତେଣୁ, ସେ ବିବାହ ପାଇଁ ମୁଁ ସମସ୍ତ ଭୂମି ଖୋଜିଛି।
ତତସ୍ତ୍ଵଂ ପୁଣ୍ଡରୀକାକ୍ଷ ମମ ଚିତ୍ତେ ଵ୍ଯଵସ୍ଥିତଃ
ତେଣୁ ହେ ପଦ୍ମନୟନ, ତୁମେ ମୋ ହୃଦୟରେ ଅବସ୍ଥିତ ହୋଇଯାଇଛ।
ତସ୍ମାତ୍ପାଣିଗ୍ରହଂ ତସ୍ଯାଃ ସ୍ଵୀକୁରୁଷ୍ଵ ସୁରେଶ୍ଵର
ସେହିପରି, ହେ ଦେବମାନ୍ୟ, ତାଙ୍କର ହାତ ଧରି ବିବାହ କର।
ଯେନ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସ୍ଵଯଂ ପଶ୍ଚାତ୍ପ୍ରକରୋମି ଯଥୋଦିତମ୍
ଏହା ଦେଖି ପରେ ମୁଁ ନିଜେ ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ କାର୍ଯ୍ୟ କରିପାରିବି।
ମଯା ଦୂରେ ଵିନିର୍ମୁକ୍ତା ତତ୍କଥଂ ତାମିହାନଯେ
ମୁଁ ତାକୁ ଦୂରେ ଛାଡ଼ିଦେଇଥିଲି, ଏବେ କିପରି ତାକୁ ଏଠାକୁ ଆଣିପାରିବି?
ନ ହି ଧକ୍ଷ୍ଯତି ତସ୍ମାତ୍ତ୍ଵଂ ଶୀଘ୍ରଂ ଦ୍ଵିଜଵରାଽଽନଯ
ସେ କୌଣସି କ୍ଷତି ପାଇବେ ନାହିଁ, ତେଣୁ ତୁମେ ଶୀଘ୍ର ଭଲ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେକୁ ଆଣ।
ଏଵମୁକ୍ତସ୍ତତସ୍ତେନ ଵିଷ୍ଣୁନା ପ୍ରଭଵିଷ୍ଣୁନା
ଏପରି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଦ୍ୱାରା କହାଯିବା ପରେ, ସେ ଏହିପରି କହିଲେ।
ଅଥାସୌ ପ୍ରଣିପତ୍ଯୋଚ୍ଚୈର୍ବ୍ରାହ୍ମଣୋ ମଧୁସୂଦନମ୍ ୬.୮୧.
ତାପରେ ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଗଭୀର ଭାବରେ ଶିର ନମାଇ ମଧୁସୂଦନଙ୍କୁ କହିଲେ।
ସାପି କନ୍ଯା ଵରାରୋହା ବାଲ୍ଯଭାଵାଦନିନ୍ଦିତା
ସେ ଅପରୁପ ଆକୃତିର କନ୍ୟା, ଶିଶୁଭାବ ଥିବାରୁ ଦୋଷହୀନ ଥିଲେ।
ଅଥ କୋପପରୀତାଂଗୀ ମହିଷ୍ଯାଧର୍ମମାଶ୍ରିତା
ତାପରେ ରାଣୀ କ୍ରୋଧରେ ତାଙ୍କର ଦେହ ଭରିଗଲା ଏବଂ ଅଧର୍ମରେ ଲିପ୍ତ ହେଲେ।
ଯସ୍ମାନ୍ମେ ପୁରତଃ ପାପେ କାଂତସ୍ଯ ମମ ହର୍ଷିତା ତସ୍ମାଦଶ୍ଵମୁଖୀ ନୂନଂ ଵିକୃତା ତ୍ଵଂ ଭଵିଷ୍ଯସି
ହେ ପାପିନୀ, ତୁମେ ମୋ ସାମ୍ନାରେ ମୋ ପ୍ରିୟଙ୍କ ସହ ଆନନ୍ଦ କରିଥିଲୁ, ତେଣୁ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ତୁମେ ଘୋଡ଼ାମୁହଁ ହୋଇ ବିକୃତ ହେବ।
ଏଵଂ ଶାପେ ଶ୍ରିଯା ଦତ୍ତେ ହାହାକାରୋ ମହାନଭୂତ୍
ଏପରି ଶ୍ରୀଙ୍କ ଶାପ ଦେବା ସହ ବଡ଼ ଆତଙ୍କ ଓ ଦୁଃଖ ହେଲା।
ଵାଙ୍ମାତ୍ରେଣ ନ ତସ୍ଯାଃ ସ୍ଯାତ୍ପତ୍ନୀଭାଵଃ କଥଂଚନ
କେବଳ କଥା ଦ୍ୱାରା କେବେ ତାଙ୍କୁ ପତ୍ନୀର ମର୍ଯ୍ୟାଦା ମିଳିପାରିବ ନାହିଁ।
ଯାଵନ୍ନାଗ୍ନିଦ୍ଵିଜାତୀନାଂ ପ୍ରତ୍ଯକ୍ଷଂ ଗୁରୁସଂନିଧୌ
ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଅଗ୍ନି ଓ ଦ୍ୱିଜମାନେ ଗୁରୁଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଉପସ୍ଥିତ ନ ହେବେ,
ଏଵମୁକ୍ତ୍ଵା ସ ଵିପ୍ରେଂଦ୍ରସ୍ତତଃ ପ୍ରୋଵାଚ କେଶଵମ୍ ତସ୍ମାତ୍ତତ୍ର ପ୍ରଯାସ୍ଯାମି ଯତ୍ର ସ୍ଯାତ୍ତାଦୃଶୀ ସୁତା
ଏପରି କହି ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ କେଶବଙ୍କୁ କହିଲେ: 'ତେଣୁ ମୁଁ ସେଠାକୁ ଯିବି, ଯେଉଁଠାରେ ଏମିତି ଝିଅ ମିଳିପାରିବ।'
ତସ୍ମାନ୍ନାଶ୍ଵମୁଖୀ ହ୍ଯେଷା ଜନ୍ମନ୍ଯସ୍ମିନ୍ଭଵିଷ୍ଯତି ୬.୮୧.
ତେଣୁ ଏହି ଜନ୍ମରେ ସେ ଘୋଡ଼ାମୁହଁ ହେବେ ନାହିଁ।
ସେଯଂ ତଵ ସୁତା ଵିପ୍ର ବଂଧୁସ୍ଥାନଂ ସମାଶ୍ରିତା
ଏହିଅଟି ତୁମର ଝିଅ, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ପରିବାରର ସ୍ଥାନରେ ଅବସ୍ଥିତ।
ଅଵତୀର୍ଣସ୍ଯ ଭୂପୃଷ୍ଠେ ଦେଵକାର୍ଯେଣ କେନଚିତ୍
କିଛି ଦେବୀୟ କାର୍ଯ୍ୟ ପାଇଁ ପୃଥିବୀରେ ଅବତରିଛନ୍ତି।
ତତୋଽହଂ ସୁମହତ୍କୃତ୍ଵା ତପଶ୍ଚୈଵାନଯା ସହ
ତାପରେ ମୁଁ ତାଙ୍କ ସହିତ ଏକାଠି ବଡ଼ ତପସ୍ୟା କଲି।
ଏଵଂ ସ ଭଗଵାନ୍ଵିପ୍ରଂ ତଂ ସନ୍ତୋଷ୍ଯ ତଦା ଗିରା
ଏଭଳିଭାବେ, ଭଗବାନ୍ ସେ ସାଧୁଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ମିଠା କଥାରେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ କରିଥିଲେ।
ଅଥ ତସ୍ମିନ୍କଥାଂତେ ସ ଗରୁଡଃ ପୁରୁଷୋତ୍ତମମ୍
ତାହା ପରେ, ସେ କଥା ଶେଷ ହେବା ସମୟରେ, ଗରୁଡ଼ ମହାପୁରୁଷଙ୍କୁ ଉପସ୍ଥାପନ କଲେ।
ଅପୂର୍ଵେଯଂ ସୁରଶ୍ରେଷ୍ଠ ସ୍ତ୍ରୀ ଵୃଦ୍ଧା ତଵ ପାର୍ଶ୍ଵଗା
ହେ ଦେବମାନ୍ୟ, ଆପଣଙ୍କ ପାଖରେ ଯିଏ ଅଛନ୍ତି, ସେ ଏକ ଅପୂର୍ବ ଓ ବୃଦ୍ଧା ଜଣେ ମହିଳା।
ଶାଂଡିଲୀନାମ ସର୍ଵଜ୍ଞା ବ୍ରହ୍ମଚର୍ଯପରାଯଣା
ତାଙ୍କ ନାମ ଶାଣ୍ଡିଳୀ, ସେ ସବୁକିଛି ଜାଣନ୍ତି, ଏବଂ ବ୍ରହ୍ମଚର୍ଯ୍ୟରେ ନିଷ୍ଠାବାନ୍।