ଅଥ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ମହତ୍ତେଜୋ ଵୈଷ୍ଣଵଂ ଦୂରତୋଽପି ତମ୍
ସେମାନେ ଦୂରରୁ ବଡ଼ ଭୈଷ୍ଣବ ତେଜ ଦେଖିଲେ।
ଅତ୍ରୈଵ ତ୍ଵଂ ଦ୍ଵିଜଶ୍ରେଷ୍ଠ ତିଷ୍ଠ ଦୂରେଽପି ତେଜସଃ
“ଏଠାରେ, ଦ୍ୱିଜଶ୍ରେଷ୍ଠ, ତୁମେ ସେ ତେଜରୁ ଦୂରେ ରୁହ।”
ନୋ ଚେତ୍ସଂପତ୍ସ୍ଯସେ ଭସ୍ମ ପତଂଗ ଇଵ ପାଵକମ୍
“ନହେଲେ, ତୁମେ ପତଙ୍ଗ ଯେମିତି ଅଗ୍ନିରେ ପୁଡ଼ି ଭସ୍ମ ହୁଅ, ସେପରି ହେବ।”
ଆଵାଭ୍ଯାଂ ତତ୍ପ୍ରସାଦେନ ସୋଢମେତତ୍ସୁଦୁଃସହମ୍
“ତାଙ୍କର କୃପାରେ ଆମେ ଏହି ଅତ୍ୟନ୍ତ କଷ୍ଟଦାୟକ ତେଜ ସହିପାରିଛୁ।”
ଏଵଂ ତଂ ବ୍ରାହ୍ମଣଂ ତତ୍ର ମୁକ୍ତ୍ଵା ଦୂରେ ସୁତାନ୍ଵିତମ୍
ଏଭଳିଭାବେ, ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ସନ୍ତାନମାନେ ସହିତ ଦୂରେ ରଖିଦେଲେ।
ଦିଵ୍ଯସ୍ତୁତିପରୌ ମୂର୍ଧ୍ନି ଧୃତହସ୍ତାଂଜଲୀପୁଟୌ
ସେମାନେ ଦିବ୍ୟ ସ୍ତୁତିରେ ଲୀନ ହୋଇ, ହାତ ମୁଣ୍ଡରେ ଧରି ଅଞ୍ଜଳି ମାରିଥିଲେ।
ତ୍ରିଃପରିକମ୍ଯ ତଂ ଦେଵମଷ୍ଟାଂଗଂ ପ୍ରଣତୌ ହରିମ୍ ୬.୮୦.
ସେମାନେ ଭଗବାନ୍ଙ୍କୁ ତିନିଥର ପରିକ୍ରମା କରି, ଅଷ୍ଟାଙ୍ଗ ପ୍ରଣାମ କରି ହରିଙ୍କୁ ଶିରୋନମନ୍ତ୍ରଣା କଲେ।
ପାଦସଂଵାହନାସକ୍ତାଂ ଵିଷ୍ଣୁ ଵକ୍ତ୍ରାହିତେକ୍ଷଣାମ୍
ପାଦ ମସାଜରେ ଲାଗିଥିଲେ, ଦୃଷ୍ଟି ସର୍ବଦା ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ମୁହଁରେ ଲଗାଇ ରଖିଥିଲେ।
ସନ୍ନିଵିଷ୍ଟାଂ ତଦଭ୍ଯାଶେ ସମ୍ଯଗ୍ଧ୍ଯାନପରାଯଣାମ୍
ସେମାନେ ତାଙ୍କ ନିକଟରେ ବସି, ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଧ୍ୟାନରେ ଲୀନ ହୋଇଥିଲେ।
ଅଥ ତୌ ଵିଷ୍ଣୁନା ହର୍ଷାଦୁଭାଵପି ପ୍ରହର୍ଷିତୌ
ତାହାପରେ, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ କୃପାରେ ସେ ଦୁଇଜଣ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ।
ଗରୁଡୋ ଵୈ ବ୍ରାହ୍ମଣାଯ ଯନ୍ମାଂ ପୃଚ୍ଛସି କେଶଵ
ହେ କେଶବ, ଆପଣ ଯେଉଁପରି ମୋତେ ପଚାରୁଛନ୍ତି, ସେଟି ମୁଁ ଗରୁଡ଼, ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ପାଇଁ ନିମିତ୍ତ ଅଟେ।
କଚ୍ଚିନ୍ନେଂଦ୍ରସ୍ଯ ସଂଜାତଂ ଭଯଂ ଦାନଵସଂଭଵମ୍
ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପାଇଁ ଦାନବମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା କୌଣସି ଭୟ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଛି କି?
ଯଜ୍ଞଭାଗଂ ଲଭଂତେ ସ୍ମ କଚ୍ଚିଦ୍ଦେଵାଃ ସଵାସଵାଃ
ଦେବତାମାନେ ଓ ଇନ୍ଦ୍ର ସହିତ, ଯଜ୍ଞର ଉଚିତ ଅଂଶ ପାଇଛନ୍ତି କି?
ରୋରୂଯମାଣା ଭାରାର୍ତା ଦାନଵୈଃ ପୀଡିତା ଭୃଶମ୍
ଦେବତାମାନେ ଦାନବମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଭୟଙ୍କର ଭାବେ ଦୁଃଖିତ ଓ ଭାରକ୍ରାନ୍ତ ହୋଇ, କ୍ଷୁବ୍ଧ ହୋଇ କନ୍ଦୁଛନ୍ତି କି?
ଉଗ୍ରସେନସୁତଃ କଂସଃ ସଂଭୂତଃ ସ ମହାସୁରଃ
ଉଗ୍ରସେନଙ୍କ ପୁଅ କଂସ, ସେ ମହା ଅସୁର, ଏବେ ଉଦ୍ଭବ ହୋଇଛି।
ଅରିଷ୍ଟୋ ଧେନୁକଃ କେଶୀ ପ୍ରଲମ୍ବୋନାମ ଚାପରଃ
ଅରିଷ୍ଟ, ଧେନୁକ, କେଶୀ ଏବଂ ଆଉ ଜଣେ ପ୍ରଲମ୍ବ ନାମକ ଦାନବ—
ଇତଶ୍ଚେତଶ୍ଚ ଧାଵଦ୍ଭିର୍ଦାନଵୈରେଭିରେଵ ଚ ୬.୮୦.
ଏହି ଦାନବମାନେ ଏଠାଁ-ସେଠାଁ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ଦୌଡ଼ିବାକୁ ଲାଗିଛନ୍ତି।
ଊର୍ଧ୍ଵବାହୁସ୍ତଥା ଜାତୋ ମର୍ତ୍ଯଲୋକେ ଜନୋଽଧୁନା
ଏବେ ମନୁଷ୍ୟଲୋକରେ ଲୋକେ ନିଜ ହାତ ଉପରକୁ ଉଠାଇଛନ୍ତି।
ଭାରାଵତରଣଂ ଦେଵ ନ କରିଷ୍ଯସି ଚାଶୁ ଚେତ୍
ହେ ଦେବ, ଯଦି ଆପଣ ଶୀଘ୍ର ଭୂମିର ଭାର ହ୍ରାସ କରିନାହାନ୍ତି—
ତସ୍ଯାସ୍ତଦ୍ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ବ୍ରହ୍ମଣା ଲୋକକର୍ତୃଣା
ସେ ଭୂମିଦେବୀଙ୍କ କଥା ବ୍ରହ୍ମା, ସମସ୍ତ ଲୋକର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ଶୁଣିଲେ—
ପ୍ରୋକ୍ତଵ୍ଯୋ ଭଗଵାନ୍ଵାକ୍ଯଂ ତ୍ଵଯା ଦେଵୋ ଜନାର୍ଦନଃ
ହେ ମୁନି, ଏହି ଉପଦେଶ ଆପଣ ଭଗବାନ୍ ଜନାର୍ଦ୍ଦନଙ୍କୁ ଅବଶ୍ୟ ଜଣାଇବେ।
ତସ୍ମାଦ୍ଭୂଭିତଲେ ଦେଵ କୃତ୍ଵା ଜନ୍ମ ସ୍ଵଯଂ ଵିଭୋ
ତେଣୁ, ହେ ପ୍ରଭୁ, ଆପଣ ନିଜେ ଭୂମିରେ ଜନ୍ମ ନେବା ଉଚିତ।
ଭାରାଵତରଣଂ ଭୂମେଃ ସାକଂ ଦେଵୈଃ ସଵାସଵୈଃ
ଦେବତାମାନେ ଓ ଇନ୍ଦ୍ର ସହିତ ଏକାଠି ଭୂମିର ଭାର ହ୍ରାସ କରନ୍ତୁ।
ଏଵମୁକ୍ତ୍ଵାଽଥ ତଂ ଵିଷ୍ଣୁର୍ନାରଦଂ ମୁନିପୁଂଗଵମ୍
ଏପରି କହି, ବିଷ୍ଣୁ ତାପରେ ମହାମୁନି ନାରଦଙ୍କୁ ଉପଦେଶ କଲେ।
ଇତି ଶ୍ରୀସ୍କାଂଦେ ମହାପୁରାଣ ଏକାଶୀତିସାହସ୍ର୍ଯାଂ ସଂହିତାଯାଂ ଷଷ୍ଠେ ନାଗରଖଣ୍ଡେ ଶ୍ରୀହାଟକେଶ୍ଵରକ୍ଷେତ୍ରମାହାତ୍ମ୍ଯେ ସୁପର୍ଣାଖ୍ଯମାହାତ୍ମ୍ଯେ ଵିଷ୍ଣୁଦର୍ଶନମାହାତ୍ମ୍ଯଵର୍ଣନଂନାମାଶୀତିତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ
ଏହିପରି ଶ୍ରୀସ୍କାନ୍ଦ ମହାପୁରାଣର ଏକାଶୀ ହଜାର ଶ୍ଲୋକର ସଂହିତାର ଷଷ୍ଠ ନାଗରଖଣ୍ଡର ଶ୍ରୀହାଟକେଶ୍ୱର କ୍ଷେତ୍ର ମାହାତ୍ମ୍ୟ ଓ ସୁପର୍ଣ୍ଣ ମାହାତ୍ମ୍ୟ ଅଂଶରେ 'ବିଷ୍ଣୁଦର୍ଶନ ମାହାତ୍ମ୍ୟ' ନାମକ ଅସୀତିତମ ଅଧ୍ୟାୟ ସମାପ୍ତ।
ଶ୍ରୀଗରୁଡ ଉଵାଚ ମମାସ୍ତି ଦଯିତଂ ମିତ୍ରଂ ବ୍ରାହ୍ମଣୋ ଭୃଗୁଵଂଶଜଃ
ଶ୍ରୀଗରୁଡ଼ କହିଲେ: ମୋର ଏକ ପ୍ରିୟ ବନ୍ଧୁ ଅଛନ୍ତି, ସେ ଭୃଗୁବଂଶର ବ୍ରାହ୍ମଣ।
ନ ତସ୍ଯାଃ ସଦୃଶଃ କାଂତଃ ପ୍ରାପ୍ତସ୍ତେନ ମହାତ୍ମନା ଅନୁରୂପଂ ଦ୍ଵିଜଶ୍ରେଷ୍ଠ ଯଦ୍ଯହଂ ସଂମତସ୍ତଵ
ସେ ମହାତ୍ମା ତାଙ୍କ ପୁଅ ପାଇଁ ଯଥାଯଥିକ ବର ପାଇନାହାନ୍ତି; ହେ ଦ୍ୱିଜଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଯଦି ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ ଯୋଗ୍ୟ ଲାଗୁଛି—
ତତୋ ମଯାଽଖିଲା ଭୂମିସ୍ତଦ୍ଵରାର୍ଥଂ ଵିଲୋକିତା
ତେଣୁ, ସେ ବିବାହ ପାଇଁ ମୁଁ ସମସ୍ତ ଭୂମି ଖୋଜିଛି।
ତତସ୍ତ୍ଵଂ ପୁଣ୍ଡରୀକାକ୍ଷ ମମ ଚିତ୍ତେ ଵ୍ଯଵସ୍ଥିତଃ
ତେଣୁ ହେ ପଦ୍ମନୟନ, ତୁମେ ମୋ ହୃଦୟରେ ଅବସ୍ଥିତ ହୋଇଯାଇଛ।
ତସ୍ମାତ୍ପାଣିଗ୍ରହଂ ତସ୍ଯାଃ ସ୍ଵୀକୁରୁଷ୍ଵ ସୁରେଶ୍ଵର
ସେହିପରି, ହେ ଦେବମାନ୍ୟ, ତାଙ୍କର ହାତ ଧରି ବିବାହ କର।