ଯସ୍ଯ ଵା ଗୁଣସନ୍ଦୋହସ୍ତସ୍ଯ ନୋ ରୂପମୁତ୍ତମମ୍
ଯଦି କାହାରି ଗୁଣ ଥିଲା, ତେବେ ତାଙ୍କର ରୂପ ଉତ୍ତମ ନଥିଲା।
ଏଵଂ ଵର୍ଷସହସ୍ରାଂତେ ଭ୍ରମତସ୍ତସ୍ଯଭୂତଲମ୍
ଏଭଳି ହଜାର ବର୍ଷ ଧରି ଭୂମିରେ ଘୁଞ୍ଚିବା ପରେ—
କଦାଚିଦଥ ତୌ ଶ୍ରାନ୍ତୌ ଭ୍ରମମାଣାଵିତସ୍ତତଃ
ଏକଥର, ସେ ଦୁଇଜଣ ଦୀର୍ଘ ଯାତ୍ରାରେ କ୍ଲାନ୍ତ ହୋଇ ଘୁଞ୍ଚିଘୁଞ୍ଚି ଚାଲୁଥିଲେ—
ଶ୍ଵେତଦ୍ଵୀପଂ ସମାଲୋକ୍ଯ ତଥାନ୍ଯାଂ ବଦରୀଂ ଶୁଭାମ୍
ସେମାନେ ଶ୍ୱେତଦ୍ୱୀପ ଦେଖିଲେ ଏବଂ ଶୁଭ ବଦରୀକୁ ମଧ୍ୟ ଦେଖିଲେ।
ଅଥ ତାଭ୍ଯାଂ ମୁନିର୍ଦୃଷ୍ଟୋ ନାରଦୋ ବ୍ରହ୍ମସଂଭଵଃ
ତାହାପରେ, ସେମାନଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ମହାମୁନି ନାରଦ ଦେଖାଦେଲେ।
କ୍ଵ ଦେଵଃ ପୁଂଡରୀକାକ୍ଷଃ ସାଂପ୍ରତଂ ଵର୍ତତେ ମୁନେ ଆଵାଭ୍ଯାଂ ସଂପ୍ରହୃଷ୍ଟାଭ୍ଯାଂ ନ ସଂଦୃଷ୍ଟଃ ସ କେଶଵଃ
“ମୁନି, କହନ୍ତୁ, ପଦ୍ମନୟନ ଭଗବାନ୍ କେଉଁଠି ଅଛନ୍ତି? ଆମେ ଆନନ୍ଦରେ ଏଠାକୁ ଆସିଛୁ, କିନ୍ତୁ କେଶବଙ୍କୁ ଦେଖିପାରିଲୁନାହିଁ।”
ହାଟକେଶ୍ଵରଜେ କ୍ଷେତ୍ରେ ସ ସଂତିଷ୍ଠତି ସର୍ଵଦା ॥ ୬.୮୦.
“ସେ ସଦା ହାଟକେଶ୍ୱର କ୍ଷେତ୍ରରେ ବସିଛନ୍ତି।”
ତସ୍ମାତ୍ତଦ୍ଦର୍ଶନାର୍ଥାଯ ଗମ୍ଯତାଂ ତତ୍ର ମା ଚିରମ୍
“ତେଣୁ, ତାଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ବିଳମ୍ବ ନକରି ତୁରନ୍ତ ସେଠାକୁ ଯାଅ।”
ଅହମପ୍ଯେଵ ତତ୍ରୈଵ ପ୍ରସ୍ଥିତସ୍ତସ୍ଯ ଦର୍ଶନାତ୍
“ମୁଁ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କ ଦର୍ଶନ ପାଇଁ ସେଠାକୁ ଯିବାକୁ ଯୋଜନା କରିଛି।”
ଅଥ ତୌ ପକ୍ଷିଵିପ୍ରେନ୍ଦ୍ରୌ ସ ଚ ବ୍ରହ୍ମସୁତୋ ମୁନିଃ
ତାହାପରେ, ସେ ଦୁଇଜଣ ପକ୍ଷିମୁନି ଏବଂ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ପୁତ୍ର ମହାମୁନି ଏକାସାଥି ଚାଲିଗଲେ।
ଅଥ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ମହତ୍ତେଜୋ ଵୈଷ୍ଣଵଂ ଦୂରତୋଽପି ତମ୍
ସେମାନେ ଦୂରରୁ ବଡ଼ ଭୈଷ୍ଣବ ତେଜ ଦେଖିଲେ।
ଅତ୍ରୈଵ ତ୍ଵଂ ଦ୍ଵିଜଶ୍ରେଷ୍ଠ ତିଷ୍ଠ ଦୂରେଽପି ତେଜସଃ
“ଏଠାରେ, ଦ୍ୱିଜଶ୍ରେଷ୍ଠ, ତୁମେ ସେ ତେଜରୁ ଦୂରେ ରୁହ।”
ନୋ ଚେତ୍ସଂପତ୍ସ୍ଯସେ ଭସ୍ମ ପତଂଗ ଇଵ ପାଵକମ୍
“ନହେଲେ, ତୁମେ ପତଙ୍ଗ ଯେମିତି ଅଗ୍ନିରେ ପୁଡ଼ି ଭସ୍ମ ହୁଅ, ସେପରି ହେବ।”
ଆଵାଭ୍ଯାଂ ତତ୍ପ୍ରସାଦେନ ସୋଢମେତତ୍ସୁଦୁଃସହମ୍
“ତାଙ୍କର କୃପାରେ ଆମେ ଏହି ଅତ୍ୟନ୍ତ କଷ୍ଟଦାୟକ ତେଜ ସହିପାରିଛୁ।”
ଏଵଂ ତଂ ବ୍ରାହ୍ମଣଂ ତତ୍ର ମୁକ୍ତ୍ଵା ଦୂରେ ସୁତାନ୍ଵିତମ୍
ଏଭଳିଭାବେ, ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ସନ୍ତାନମାନେ ସହିତ ଦୂରେ ରଖିଦେଲେ।
ଦିଵ୍ଯସ୍ତୁତିପରୌ ମୂର୍ଧ୍ନି ଧୃତହସ୍ତାଂଜଲୀପୁଟୌ
ସେମାନେ ଦିବ୍ୟ ସ୍ତୁତିରେ ଲୀନ ହୋଇ, ହାତ ମୁଣ୍ଡରେ ଧରି ଅଞ୍ଜଳି ମାରିଥିଲେ।
ତ୍ରିଃପରିକମ୍ଯ ତଂ ଦେଵମଷ୍ଟାଂଗଂ ପ୍ରଣତୌ ହରିମ୍ ୬.୮୦.
ସେମାନେ ଭଗବାନ୍ଙ୍କୁ ତିନିଥର ପରିକ୍ରମା କରି, ଅଷ୍ଟାଙ୍ଗ ପ୍ରଣାମ କରି ହରିଙ୍କୁ ଶିରୋନମନ୍ତ୍ରଣା କଲେ।
ପାଦସଂଵାହନାସକ୍ତାଂ ଵିଷ୍ଣୁ ଵକ୍ତ୍ରାହିତେକ୍ଷଣାମ୍
ପାଦ ମସାଜରେ ଲାଗିଥିଲେ, ଦୃଷ୍ଟି ସର୍ବଦା ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ମୁହଁରେ ଲଗାଇ ରଖିଥିଲେ।
ସନ୍ନିଵିଷ୍ଟାଂ ତଦଭ୍ଯାଶେ ସମ୍ଯଗ୍ଧ୍ଯାନପରାଯଣାମ୍
ସେମାନେ ତାଙ୍କ ନିକଟରେ ବସି, ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଧ୍ୟାନରେ ଲୀନ ହୋଇଥିଲେ।
ଅଥ ତୌ ଵିଷ୍ଣୁନା ହର୍ଷାଦୁଭାଵପି ପ୍ରହର୍ଷିତୌ
ତାହାପରେ, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ କୃପାରେ ସେ ଦୁଇଜଣ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ।
ଗରୁଡୋ ଵୈ ବ୍ରାହ୍ମଣାଯ ଯନ୍ମାଂ ପୃଚ୍ଛସି କେଶଵ
ହେ କେଶବ, ଆପଣ ଯେଉଁପରି ମୋତେ ପଚାରୁଛନ୍ତି, ସେଟି ମୁଁ ଗରୁଡ଼, ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ପାଇଁ ନିମିତ୍ତ ଅଟେ।
କଚ୍ଚିନ୍ନେଂଦ୍ରସ୍ଯ ସଂଜାତଂ ଭଯଂ ଦାନଵସଂଭଵମ୍
ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପାଇଁ ଦାନବମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା କୌଣସି ଭୟ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଛି କି?
ଯଜ୍ଞଭାଗଂ ଲଭଂତେ ସ୍ମ କଚ୍ଚିଦ୍ଦେଵାଃ ସଵାସଵାଃ
ଦେବତାମାନେ ଓ ଇନ୍ଦ୍ର ସହିତ, ଯଜ୍ଞର ଉଚିତ ଅଂଶ ପାଇଛନ୍ତି କି?
ରୋରୂଯମାଣା ଭାରାର୍ତା ଦାନଵୈଃ ପୀଡିତା ଭୃଶମ୍
ଦେବତାମାନେ ଦାନବମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଭୟଙ୍କର ଭାବେ ଦୁଃଖିତ ଓ ଭାରକ୍ରାନ୍ତ ହୋଇ, କ୍ଷୁବ୍ଧ ହୋଇ କନ୍ଦୁଛନ୍ତି କି?
ଉଗ୍ରସେନସୁତଃ କଂସଃ ସଂଭୂତଃ ସ ମହାସୁରଃ
ଉଗ୍ରସେନଙ୍କ ପୁଅ କଂସ, ସେ ମହା ଅସୁର, ଏବେ ଉଦ୍ଭବ ହୋଇଛି।
ଅରିଷ୍ଟୋ ଧେନୁକଃ କେଶୀ ପ୍ରଲମ୍ବୋନାମ ଚାପରଃ
ଅରିଷ୍ଟ, ଧେନୁକ, କେଶୀ ଏବଂ ଆଉ ଜଣେ ପ୍ରଲମ୍ବ ନାମକ ଦାନବ—
ଇତଶ୍ଚେତଶ୍ଚ ଧାଵଦ୍ଭିର୍ଦାନଵୈରେଭିରେଵ ଚ ୬.୮୦.
ଏହି ଦାନବମାନେ ଏଠାଁ-ସେଠାଁ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ଦୌଡ଼ିବାକୁ ଲାଗିଛନ୍ତି।
ଊର୍ଧ୍ଵବାହୁସ୍ତଥା ଜାତୋ ମର୍ତ୍ଯଲୋକେ ଜନୋଽଧୁନା
ଏବେ ମନୁଷ୍ୟଲୋକରେ ଲୋକେ ନିଜ ହାତ ଉପରକୁ ଉଠାଇଛନ୍ତି।
ଭାରାଵତରଣଂ ଦେଵ ନ କରିଷ୍ଯସି ଚାଶୁ ଚେତ୍
ହେ ଦେବ, ଯଦି ଆପଣ ଶୀଘ୍ର ଭୂମିର ଭାର ହ୍ରାସ କରିନାହାନ୍ତି—
ତସ୍ଯାସ୍ତଦ୍ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ବ୍ରହ୍ମଣା ଲୋକକର୍ତୃଣା
ସେ ଭୂମିଦେବୀଙ୍କ କଥା ବ୍ରହ୍ମା, ସମସ୍ତ ଲୋକର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ଶୁଣିଲେ—