ଗରୁଡସ୍ଯ ଦ୍ଵିଜଶ୍ରେଷ୍ଠା ବାଲଭାଵାଦପି ପ୍ରଭୋ
ହେ ଦ୍ୱିଜଶ୍ରେଷ୍ଠ, ମହାପ୍ରଭୁ, ଗରୁଡଙ୍କ ଶିଶୁବେଳେ ମଧ୍ୟ—
ତସ୍ଯ କନ୍ଯା ପୁରା ଜାତା ମାଧଵୀ ନାମ ସଂମତା
ତାଙ୍କର ଏକ କନ୍ୟା ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲେ, ଯାହାଙ୍କ ନାମ ମାଧବୀ ଓ ସମ୍ମାନିତ ଥିଲେ।
ନ ଦେଵୀ ନ ଚ ଗନ୍ଧର୍ଵୀ ନାସୁରୀ ନ ଚ ପନ୍ନଗୀ
ସେ ନ ଦେବୀ, ନ ଗନ୍ଧର୍ବୀ, ନ ଦାନବୀ, ନ ନାଗକନ୍ୟା ଥିଲେ।
ଅଥ ତସ୍ଯା ଵରାର୍ଥାଯ ଗରୁଡଂ ଵିହଗାଧିପମ୍
ତାପରେ, ତାଙ୍କର ବିବାହ ପାଇଁ, ପକ୍ଷୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ନାୟକ ଗରୁଡ—
ଏତସ୍ଯା ମମ କନ୍ଯାଯା ଵରଂ ତ୍ଵଂ ଵିହଗାଧିପ
ମୋ ଏହି କନ୍ୟା ପାଇଁ, ହେ ପକ୍ଷୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ନାୟକ, ତୁମେ ବର ଭାବେ ଚୟନିତ।
ତ୍ଵଂ ଭ୍ରମସ୍ଵ ଦ୍ଵିଜଶ୍ରେଷ୍ଠ ଗୃହୀତ୍ଵେମାଂ ଚ କନ୍ଯକାମ୍
ହେ ଦ୍ୱିଜଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଏହି କନ୍ୟାକୁ ନେଇ ତୁମେ ଭୂମିରେ ଘୁଞ୍ଚିବା।
ତତସ୍ତସ୍ଯାଃ କୁମାର୍ଯା ଵୈ ଅନୁରୂପଂ ଗୁଣାନ୍ଵିତମ୍ ୬.୮୦.
ତାପରେ, ସେଇ କୁମାରୀ ପାଇଁ ଉପଯୁକ୍ତ ଓ ଗୁଣବାନ ବର ମିଳିଲେ।
ଏଵମୁକ୍ତୋଽଥ ଵିପ୍ରଃ ସ ତତ୍କ୍ଷଣାତ୍କନ୍ଯଯା ସହ
ଏଭଳି କହିବା ପରେ, ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ତୁରନ୍ତ କନ୍ୟା ସହିତ—
ଯଂଯଂ ପଶ୍ଯତି ଵିପ୍ରଃ ସ କୁମାରଂ ତରୁଣାକୃତିମ୍
ଯେଉଁ ଯୁବକ ଦେଖୁଥିଲେ, ସେ ତରୁଣ ଆକୃତିର ଥିଲେ।
କସ୍ଯଚିଦ୍ରୂପମତ୍ଯୁଗ୍ରଂ ନ କୁଲଂ ଚ ସୁନିର୍ମଲମ୍
କିଛି ଜଣଙ୍କ ଦେହ ଭୟଙ୍କର ଥିଲା, କିନ୍ତୁ ତାଙ୍କର ବଂଶ ଶୁଦ୍ଧ ନଥିଲା।
ଯସ୍ଯ ଵା ଗୁଣସନ୍ଦୋହସ୍ତସ୍ଯ ନୋ ରୂପମୁତ୍ତମମ୍
ଯଦି କାହାରି ଗୁଣ ଥିଲା, ତେବେ ତାଙ୍କର ରୂପ ଉତ୍ତମ ନଥିଲା।
ଏଵଂ ଵର୍ଷସହସ୍ରାଂତେ ଭ୍ରମତସ୍ତସ୍ଯଭୂତଲମ୍
ଏଭଳି ହଜାର ବର୍ଷ ଧରି ଭୂମିରେ ଘୁଞ୍ଚିବା ପରେ—
କଦାଚିଦଥ ତୌ ଶ୍ରାନ୍ତୌ ଭ୍ରମମାଣାଵିତସ୍ତତଃ
ଏକଥର, ସେ ଦୁଇଜଣ ଦୀର୍ଘ ଯାତ୍ରାରେ କ୍ଲାନ୍ତ ହୋଇ ଘୁଞ୍ଚିଘୁଞ୍ଚି ଚାଲୁଥିଲେ—
ଶ୍ଵେତଦ୍ଵୀପଂ ସମାଲୋକ୍ଯ ତଥାନ୍ଯାଂ ବଦରୀଂ ଶୁଭାମ୍
ସେମାନେ ଶ୍ୱେତଦ୍ୱୀପ ଦେଖିଲେ ଏବଂ ଶୁଭ ବଦରୀକୁ ମଧ୍ୟ ଦେଖିଲେ।
ଅଥ ତାଭ୍ଯାଂ ମୁନିର୍ଦୃଷ୍ଟୋ ନାରଦୋ ବ୍ରହ୍ମସଂଭଵଃ
ତାହାପରେ, ସେମାନଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ମହାମୁନି ନାରଦ ଦେଖାଦେଲେ।
କ୍ଵ ଦେଵଃ ପୁଂଡରୀକାକ୍ଷଃ ସାଂପ୍ରତଂ ଵର୍ତତେ ମୁନେ ଆଵାଭ୍ଯାଂ ସଂପ୍ରହୃଷ୍ଟାଭ୍ଯାଂ ନ ସଂଦୃଷ୍ଟଃ ସ କେଶଵଃ
“ମୁନି, କହନ୍ତୁ, ପଦ୍ମନୟନ ଭଗବାନ୍ କେଉଁଠି ଅଛନ୍ତି? ଆମେ ଆନନ୍ଦରେ ଏଠାକୁ ଆସିଛୁ, କିନ୍ତୁ କେଶବଙ୍କୁ ଦେଖିପାରିଲୁନାହିଁ।”
ହାଟକେଶ୍ଵରଜେ କ୍ଷେତ୍ରେ ସ ସଂତିଷ୍ଠତି ସର୍ଵଦା ॥ ୬.୮୦.
“ସେ ସଦା ହାଟକେଶ୍ୱର କ୍ଷେତ୍ରରେ ବସିଛନ୍ତି।”
ତସ୍ମାତ୍ତଦ୍ଦର୍ଶନାର୍ଥାଯ ଗମ୍ଯତାଂ ତତ୍ର ମା ଚିରମ୍
“ତେଣୁ, ତାଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ବିଳମ୍ବ ନକରି ତୁରନ୍ତ ସେଠାକୁ ଯାଅ।”
ଅହମପ୍ଯେଵ ତତ୍ରୈଵ ପ୍ରସ୍ଥିତସ୍ତସ୍ଯ ଦର୍ଶନାତ୍
“ମୁଁ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କ ଦର୍ଶନ ପାଇଁ ସେଠାକୁ ଯିବାକୁ ଯୋଜନା କରିଛି।”
ଅଥ ତୌ ପକ୍ଷିଵିପ୍ରେନ୍ଦ୍ରୌ ସ ଚ ବ୍ରହ୍ମସୁତୋ ମୁନିଃ
ତାହାପରେ, ସେ ଦୁଇଜଣ ପକ୍ଷିମୁନି ଏବଂ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ପୁତ୍ର ମହାମୁନି ଏକାସାଥି ଚାଲିଗଲେ।
ଅଥ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ମହତ୍ତେଜୋ ଵୈଷ୍ଣଵଂ ଦୂରତୋଽପି ତମ୍
ସେମାନେ ଦୂରରୁ ବଡ଼ ଭୈଷ୍ଣବ ତେଜ ଦେଖିଲେ।
ଅତ୍ରୈଵ ତ୍ଵଂ ଦ୍ଵିଜଶ୍ରେଷ୍ଠ ତିଷ୍ଠ ଦୂରେଽପି ତେଜସଃ
“ଏଠାରେ, ଦ୍ୱିଜଶ୍ରେଷ୍ଠ, ତୁମେ ସେ ତେଜରୁ ଦୂରେ ରୁହ।”
ନୋ ଚେତ୍ସଂପତ୍ସ୍ଯସେ ଭସ୍ମ ପତଂଗ ଇଵ ପାଵକମ୍
“ନହେଲେ, ତୁମେ ପତଙ୍ଗ ଯେମିତି ଅଗ୍ନିରେ ପୁଡ଼ି ଭସ୍ମ ହୁଅ, ସେପରି ହେବ।”
ଆଵାଭ୍ଯାଂ ତତ୍ପ୍ରସାଦେନ ସୋଢମେତତ୍ସୁଦୁଃସହମ୍
“ତାଙ୍କର କୃପାରେ ଆମେ ଏହି ଅତ୍ୟନ୍ତ କଷ୍ଟଦାୟକ ତେଜ ସହିପାରିଛୁ।”
ଏଵଂ ତଂ ବ୍ରାହ୍ମଣଂ ତତ୍ର ମୁକ୍ତ୍ଵା ଦୂରେ ସୁତାନ୍ଵିତମ୍
ଏଭଳିଭାବେ, ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ସନ୍ତାନମାନେ ସହିତ ଦୂରେ ରଖିଦେଲେ।
ଦିଵ୍ଯସ୍ତୁତିପରୌ ମୂର୍ଧ୍ନି ଧୃତହସ୍ତାଂଜଲୀପୁଟୌ
ସେମାନେ ଦିବ୍ୟ ସ୍ତୁତିରେ ଲୀନ ହୋଇ, ହାତ ମୁଣ୍ଡରେ ଧରି ଅଞ୍ଜଳି ମାରିଥିଲେ।
ତ୍ରିଃପରିକମ୍ଯ ତଂ ଦେଵମଷ୍ଟାଂଗଂ ପ୍ରଣତୌ ହରିମ୍ ୬.୮୦.
ସେମାନେ ଭଗବାନ୍ଙ୍କୁ ତିନିଥର ପରିକ୍ରମା କରି, ଅଷ୍ଟାଙ୍ଗ ପ୍ରଣାମ କରି ହରିଙ୍କୁ ଶିରୋନମନ୍ତ୍ରଣା କଲେ।
ପାଦସଂଵାହନାସକ୍ତାଂ ଵିଷ୍ଣୁ ଵକ୍ତ୍ରାହିତେକ୍ଷଣାମ୍
ପାଦ ମସାଜରେ ଲାଗିଥିଲେ, ଦୃଷ୍ଟି ସର୍ବଦା ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ମୁହଁରେ ଲଗାଇ ରଖିଥିଲେ।
ସନ୍ନିଵିଷ୍ଟାଂ ତଦଭ୍ଯାଶେ ସମ୍ଯଗ୍ଧ୍ଯାନପରାଯଣାମ୍
ସେମାନେ ତାଙ୍କ ନିକଟରେ ବସି, ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଧ୍ୟାନରେ ଲୀନ ହୋଇଥିଲେ।
ଅଥ ତୌ ଵିଷ୍ଣୁନା ହର୍ଷାଦୁଭାଵପି ପ୍ରହର୍ଷିତୌ
ତାହାପରେ, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ କୃପାରେ ସେ ଦୁଇଜଣ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ।