ନିଵାରିତୈଶ୍ଚ ଦକ୍ଷେଣ ସୂଚିତେ ଵିହଗାଧିପେ
ଦକ୍ଷଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ନିୟନ୍ତ୍ରିତ ହୋଇଥିବା, ପକ୍ଷୀମାନଙ୍କର ଅଧିପତି ବିଷୟରେ ଉଲ୍ଲେଖ ହୋଇଥିଲା।
ତତଃ ପ୍ରୋଵାଚ ସଂହୃଷ୍ଟୋ ଵିନତାଂ ଦଯିତାଂ ନିଜାମ୍
ତାପରେ ସେ ଖୁସି ହୋଇ ନିଜ ପ୍ରିୟା ବିନତାଙ୍କୁ କହିଲେ।
ଯେନ ତେ ଜାଯତେ ପୁତ୍ରଃ ସହସ୍ରାକ୍ଷାଧିକୋ ବଲୀ
ଯାହା ଦ୍ୱାରା ତୁମର ଏମିତି ପୁଅ ହେବେ, ଯିଏ ହଜାର ଆଖି ଥିବା ଇନ୍ଦ୍ରଠାରୁ ଅଧିକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ।
ତସ୍ଯ ତଦ୍ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ତତ୍କ୍ଷଣାଦେଵ ସଂପପୌ
ସେ କଥା ଶୁଣି ବିନତା ସେଇ ମହୁର୍ତ୍ତରେ ପିଇଲେ।
ଏଵଂ ତଜ୍ଜଲପାନେନ ତେଜୋଵୀର୍ଯସମ ନ୍ଵିତଃ
ଏଭଳି ଜଳ ପିଇବାରେ ସେ ଅପାର ଶକ୍ତି ଓ ପ୍ରଭାବରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ।
ଯେନାମୃତଂ ହୃତଂ ଵୀର୍ଯାତ୍ପରିଭୂଯ ପୁରଂଦରମ୍
ଯାହାର ଶକ୍ତିରେ ପୁରନ୍ଦରଙ୍କୁ ଅତିକ୍ରମ କରି ଅମୃତ ନେଇଯିବାଗଲା।
ଯୋ ଜଜ୍ଞେ ଦଯିତୋ ଵିଷ୍ଣୋର୍ଵାହନତ୍ଵମୁପାଗତଃ ୬.୮୦.
ଯିଏ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ପ୍ରିୟ ଭାବରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲେ ଏବଂ ତାଙ୍କର ବାହନ ହେବାର ସମ୍ମାନ ପାଇଥିଲେ।
ଯେନ ପୂର୍ଵଂ ତପସ୍ତପ୍ତ୍ଵା କ୍ଷେତ୍ରେଽତ୍ରୈଵ ମହାତ୍ମନା
ଯିଏ ଏଠି ଏହି କ୍ଷେତ୍ରରେ ତପସ୍ୟା କରିଥିଲେ, ହେ ମହାତ୍ମା।
ପକ୍ଷାପ୍ତିର୍ଯେନ ସଂଜାତା ଯସ୍ଯ ଭୂଯୋଽପି ତାଦୃଶୀ
ଯାହା ଦ୍ୱାରା ପ୍ରଥମେ ପକ୍ଷ ପାଇଥିଲେ, ଏବଂ ପୁନି ସେହିପରି ପକ୍ଷ ମିଳିଥିଲା।
ମୁନଯ ଊଚୁଃ କଥଂ ତସ୍ଯ ଗତୌ ପକ୍ଷୌ ଗରୁଡସ୍ଯ ମହାତ୍ମନଃ ଏତନ୍ନୋ ଵିସ୍ତରାଦ୍ବ୍ରୂହି ସୂତପୁତ୍ର ଯଥାତଥମ୍
ମୁନିମାନେ କହିଲେ: ମହାତ୍ମା ଗରୁଡଙ୍କ ପକ୍ଷ କିପରି ହେଲା? ହେ ସୂତପୁତ୍ର, ଏହା ଯଥାଯଥିକ ଭାବେ ଆମକୁ ବିସ୍ତୃତରେ କହ।
ଗରୁଡସ୍ଯ ଦ୍ଵିଜଶ୍ରେଷ୍ଠା ବାଲଭାଵାଦପି ପ୍ରଭୋ
ହେ ଦ୍ୱିଜଶ୍ରେଷ୍ଠ, ମହାପ୍ରଭୁ, ଗରୁଡଙ୍କ ଶିଶୁବେଳେ ମଧ୍ୟ—
ତସ୍ଯ କନ୍ଯା ପୁରା ଜାତା ମାଧଵୀ ନାମ ସଂମତା
ତାଙ୍କର ଏକ କନ୍ୟା ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲେ, ଯାହାଙ୍କ ନାମ ମାଧବୀ ଓ ସମ୍ମାନିତ ଥିଲେ।
ନ ଦେଵୀ ନ ଚ ଗନ୍ଧର୍ଵୀ ନାସୁରୀ ନ ଚ ପନ୍ନଗୀ
ସେ ନ ଦେବୀ, ନ ଗନ୍ଧର୍ବୀ, ନ ଦାନବୀ, ନ ନାଗକନ୍ୟା ଥିଲେ।
ଅଥ ତସ୍ଯା ଵରାର୍ଥାଯ ଗରୁଡଂ ଵିହଗାଧିପମ୍
ତାପରେ, ତାଙ୍କର ବିବାହ ପାଇଁ, ପକ୍ଷୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ନାୟକ ଗରୁଡ—
ଏତସ୍ଯା ମମ କନ୍ଯାଯା ଵରଂ ତ୍ଵଂ ଵିହଗାଧିପ
ମୋ ଏହି କନ୍ୟା ପାଇଁ, ହେ ପକ୍ଷୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ନାୟକ, ତୁମେ ବର ଭାବେ ଚୟନିତ।
ତ୍ଵଂ ଭ୍ରମସ୍ଵ ଦ୍ଵିଜଶ୍ରେଷ୍ଠ ଗୃହୀତ୍ଵେମାଂ ଚ କନ୍ଯକାମ୍
ହେ ଦ୍ୱିଜଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଏହି କନ୍ୟାକୁ ନେଇ ତୁମେ ଭୂମିରେ ଘୁଞ୍ଚିବା।
ତତସ୍ତସ୍ଯାଃ କୁମାର୍ଯା ଵୈ ଅନୁରୂପଂ ଗୁଣାନ୍ଵିତମ୍ ୬.୮୦.
ତାପରେ, ସେଇ କୁମାରୀ ପାଇଁ ଉପଯୁକ୍ତ ଓ ଗୁଣବାନ ବର ମିଳିଲେ।
ଏଵମୁକ୍ତୋଽଥ ଵିପ୍ରଃ ସ ତତ୍କ୍ଷଣାତ୍କନ୍ଯଯା ସହ
ଏଭଳି କହିବା ପରେ, ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ତୁରନ୍ତ କନ୍ୟା ସହିତ—
ଯଂଯଂ ପଶ୍ଯତି ଵିପ୍ରଃ ସ କୁମାରଂ ତରୁଣାକୃତିମ୍
ଯେଉଁ ଯୁବକ ଦେଖୁଥିଲେ, ସେ ତରୁଣ ଆକୃତିର ଥିଲେ।
କସ୍ଯଚିଦ୍ରୂପମତ୍ଯୁଗ୍ରଂ ନ କୁଲଂ ଚ ସୁନିର୍ମଲମ୍
କିଛି ଜଣଙ୍କ ଦେହ ଭୟଙ୍କର ଥିଲା, କିନ୍ତୁ ତାଙ୍କର ବଂଶ ଶୁଦ୍ଧ ନଥିଲା।
ଯସ୍ଯ ଵା ଗୁଣସନ୍ଦୋହସ୍ତସ୍ଯ ନୋ ରୂପମୁତ୍ତମମ୍
ଯଦି କାହାରି ଗୁଣ ଥିଲା, ତେବେ ତାଙ୍କର ରୂପ ଉତ୍ତମ ନଥିଲା।
ଏଵଂ ଵର୍ଷସହସ୍ରାଂତେ ଭ୍ରମତସ୍ତସ୍ଯଭୂତଲମ୍
ଏଭଳି ହଜାର ବର୍ଷ ଧରି ଭୂମିରେ ଘୁଞ୍ଚିବା ପରେ—
କଦାଚିଦଥ ତୌ ଶ୍ରାନ୍ତୌ ଭ୍ରମମାଣାଵିତସ୍ତତଃ
ଏକଥର, ସେ ଦୁଇଜଣ ଦୀର୍ଘ ଯାତ୍ରାରେ କ୍ଲାନ୍ତ ହୋଇ ଘୁଞ୍ଚିଘୁଞ୍ଚି ଚାଲୁଥିଲେ—
ଶ୍ଵେତଦ୍ଵୀପଂ ସମାଲୋକ୍ଯ ତଥାନ୍ଯାଂ ବଦରୀଂ ଶୁଭାମ୍
ସେମାନେ ଶ୍ୱେତଦ୍ୱୀପ ଦେଖିଲେ ଏବଂ ଶୁଭ ବଦରୀକୁ ମଧ୍ୟ ଦେଖିଲେ।
ଅଥ ତାଭ୍ଯାଂ ମୁନିର୍ଦୃଷ୍ଟୋ ନାରଦୋ ବ୍ରହ୍ମସଂଭଵଃ
ତାହାପରେ, ସେମାନଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ମହାମୁନି ନାରଦ ଦେଖାଦେଲେ।
କ୍ଵ ଦେଵଃ ପୁଂଡରୀକାକ୍ଷଃ ସାଂପ୍ରତଂ ଵର୍ତତେ ମୁନେ ଆଵାଭ୍ଯାଂ ସଂପ୍ରହୃଷ୍ଟାଭ୍ଯାଂ ନ ସଂଦୃଷ୍ଟଃ ସ କେଶଵଃ
“ମୁନି, କହନ୍ତୁ, ପଦ୍ମନୟନ ଭଗବାନ୍ କେଉଁଠି ଅଛନ୍ତି? ଆମେ ଆନନ୍ଦରେ ଏଠାକୁ ଆସିଛୁ, କିନ୍ତୁ କେଶବଙ୍କୁ ଦେଖିପାରିଲୁନାହିଁ।”
ହାଟକେଶ୍ଵରଜେ କ୍ଷେତ୍ରେ ସ ସଂତିଷ୍ଠତି ସର୍ଵଦା ॥ ୬.୮୦.
“ସେ ସଦା ହାଟକେଶ୍ୱର କ୍ଷେତ୍ରରେ ବସିଛନ୍ତି।”
ତସ୍ମାତ୍ତଦ୍ଦର୍ଶନାର୍ଥାଯ ଗମ୍ଯତାଂ ତତ୍ର ମା ଚିରମ୍
“ତେଣୁ, ତାଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ବିଳମ୍ବ ନକରି ତୁରନ୍ତ ସେଠାକୁ ଯାଅ।”
ଅହମପ୍ଯେଵ ତତ୍ରୈଵ ପ୍ରସ୍ଥିତସ୍ତସ୍ଯ ଦର୍ଶନାତ୍
“ମୁଁ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କ ଦର୍ଶନ ପାଇଁ ସେଠାକୁ ଯିବାକୁ ଯୋଜନା କରିଛି।”
ଅଥ ତୌ ପକ୍ଷିଵିପ୍ରେନ୍ଦ୍ରୌ ସ ଚ ବ୍ରହ୍ମସୁତୋ ମୁନିଃ
ତାହାପରେ, ସେ ଦୁଇଜଣ ପକ୍ଷିମୁନି ଏବଂ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ପୁତ୍ର ମହାମୁନି ଏକାସାଥି ଚାଲିଗଲେ।