ପ୍ରଗୃହ୍ଯତାଂ ଵରୋଽସ୍ମାକଂ ଯଃ ସଦା ଵର୍ତତେ ହୃଦି
ଆମର ହୃଦୟରେ ସଦା ଥିବା ଯେଉଁ ଆଶୀର୍ବାଦ, ସେଠାରୁ ତୁମେ ଚାହିଁଥିବା ଦେଉଁ।
ଏତଲ୍ଲିଂଗଂ ସମଭ୍ଯର୍ଚ୍ଯ ତସ୍ଯାଽସ୍ତୁ ହୃଦି ଵାଂଛିତମ୍ ॥ ୬.୭୯.
ଏହି ଲିଙ୍ଗକୁ ଭକ୍ତିଭାବରେ ପୂଜା କରି, ତୁମ ହୃଦୟର ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ହେଉ।
କୁଂଡେଽତ୍ର ଵାଂଛିତଂ ସଦ୍ଯଃ ସଫଲଂ ସ ହି ଲପ୍ସ୍ଯତେ
ଏଠାରେ କୁଣ୍ଡରେ ଯେଉଁ ଇଚ୍ଛା କରାଯିବ, ତାହା ସତ୍ୱରେ ସଫଳ ହେବ, କାରଣ ସେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ମିଳିଯିବ।
ନିଷ୍କାମୋ ଵାଽଥ ସଂପୂଜ୍ଯ ଲିଂଗମେତଚ୍ଛୁଭାଵହମ୍
କିମ୍ବା କୌଣସି ଇଚ୍ଛା ଛାଡ଼ି, ଏହି ଶୁଭ ଲିଙ୍ଗକୁ ପୂଜା କରିପାରିବ।
ଐରାଵତଂ ସମାରୁହ୍ଯ ଦକ୍ଷଯଜ୍ଞେ ତତୋ ଗତଃ
ଏଇରାବତ ଉପରେ ଚଢ଼ି, ସେ ପରେ ଦକ୍ଷଙ୍କ ଯଜ୍ଞକୁ ଚଲିଗଲେ।
ଦକ୍ଷୋଽପି ଵିଧିଵଦ୍ଯଜ୍ଞଂ ଚକାର ଦ୍ଵିଜସତ୍ତମାଃ
ଦକ୍ଷ ମଧ୍ୟ ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ ଯଜ୍ଞ କଲେ, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣଶ୍ରେଷ୍ଠମାନେ।
ଇତି ଶ୍ରୀସ୍କାଂଦେ ମହାପୁରାଣ ଏକାଶୀତିସାହସ୍ର୍ଯାଂ ସଂହିତାଯାଂ ଷଷ୍ଠେ ନାଗରଖଣ୍ଡେ ହାଟକେଶ୍ଵରକ୍ଷେତ୍ରମାହ ଵାଲଖିଲ୍ଯାଶ୍ରମମାହାତ୍ମ୍ଯକଥନଂନାମୈକୋନାଶୀତିତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ
ଏଭଳି ଏକାଶୀ ଅଧ୍ୟାୟ, ଯାହାର ନାମ 'ବାଳଖିଲ୍ୟ ଆଶ୍ରମର ମହିମା କଥା', ହାଟକେଶ୍ୱର କ୍ଷେତ୍ର ଅଂଶରେ, ଅଷ୍ଟାଶୀହଜାର ଶ୍ରୀସ୍କାନ୍ଦ ପୁରାଣର ଷଷ୍ଠ ସଂହିତାରେ ସମାପ୍ତ ହେଲା।
ଅଥ ସୁପର୍ଣାଖ୍ଯମାହାତ୍ମ୍ଯଂ ଭଵିଷ୍ଯଂତି ଋଷଯ ଊଚୁଃ ଯଦେତଦ୍ଭଵତା ପ୍ରୋକ୍ତଂ ତେଜୋଵୀର୍ଯସମନ୍ଵିତଃ
ତାପରେ ଋଷିମାନେ କହିଲେ: 'ହେ ପ୍ରଭୁ, ଆପଣ ସୁପର୍ଣ୍ଣଙ୍କର ଭବିଷ୍ୟତ ମହିମା, ତାଙ୍କର ତେଜ ଓ ଶକ୍ତି ବିଷୟରେ କହିଛନ୍ତି।'
ସ କଥଂ ତତ୍ର ସଂଭୂତ ଏତନ୍ନୋ ଵିସ୍ତରାଦ୍ଵଦ
ସେ କିପରି ସେଠାରେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ? ଏହା ଆମକୁ ବିସ୍ତାରରେ କୁହନ୍ତୁ।
ତୈର୍ମଂତ୍ରୈର୍ଵାଲଖିଲ୍ଯୈଶ୍ଚ ମହାଽମର୍ଷସମନ୍ଵିତୈଃ
ବାଳଖିଲ୍ୟମାନେ ଯେଉଁ ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ, ସେଗୁଡ଼ିକ ତୀବ୍ର କ୍ରୋଧରେ ଭରିଥିଲା।
ନିଵାରିତୈଶ୍ଚ ଦକ୍ଷେଣ ସୂଚିତେ ଵିହଗାଧିପେ
ଦକ୍ଷଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ନିୟନ୍ତ୍ରିତ ହୋଇଥିବା, ପକ୍ଷୀମାନଙ୍କର ଅଧିପତି ବିଷୟରେ ଉଲ୍ଲେଖ ହୋଇଥିଲା।
ତତଃ ପ୍ରୋଵାଚ ସଂହୃଷ୍ଟୋ ଵିନତାଂ ଦଯିତାଂ ନିଜାମ୍
ତାପରେ ସେ ଖୁସି ହୋଇ ନିଜ ପ୍ରିୟା ବିନତାଙ୍କୁ କହିଲେ।
ଯେନ ତେ ଜାଯତେ ପୁତ୍ରଃ ସହସ୍ରାକ୍ଷାଧିକୋ ବଲୀ
ଯାହା ଦ୍ୱାରା ତୁମର ଏମିତି ପୁଅ ହେବେ, ଯିଏ ହଜାର ଆଖି ଥିବା ଇନ୍ଦ୍ରଠାରୁ ଅଧିକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ।
ତସ୍ଯ ତଦ୍ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ତତ୍କ୍ଷଣାଦେଵ ସଂପପୌ
ସେ କଥା ଶୁଣି ବିନତା ସେଇ ମହୁର୍ତ୍ତରେ ପିଇଲେ।
ଏଵଂ ତଜ୍ଜଲପାନେନ ତେଜୋଵୀର୍ଯସମ ନ୍ଵିତଃ
ଏଭଳି ଜଳ ପିଇବାରେ ସେ ଅପାର ଶକ୍ତି ଓ ପ୍ରଭାବରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ।
ଯେନାମୃତଂ ହୃତଂ ଵୀର୍ଯାତ୍ପରିଭୂଯ ପୁରଂଦରମ୍
ଯାହାର ଶକ୍ତିରେ ପୁରନ୍ଦରଙ୍କୁ ଅତିକ୍ରମ କରି ଅମୃତ ନେଇଯିବାଗଲା।
ଯୋ ଜଜ୍ଞେ ଦଯିତୋ ଵିଷ୍ଣୋର୍ଵାହନତ୍ଵମୁପାଗତଃ ୬.୮୦.
ଯିଏ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ପ୍ରିୟ ଭାବରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲେ ଏବଂ ତାଙ୍କର ବାହନ ହେବାର ସମ୍ମାନ ପାଇଥିଲେ।
ଯେନ ପୂର୍ଵଂ ତପସ୍ତପ୍ତ୍ଵା କ୍ଷେତ୍ରେଽତ୍ରୈଵ ମହାତ୍ମନା
ଯିଏ ଏଠି ଏହି କ୍ଷେତ୍ରରେ ତପସ୍ୟା କରିଥିଲେ, ହେ ମହାତ୍ମା।
ପକ୍ଷାପ୍ତିର୍ଯେନ ସଂଜାତା ଯସ୍ଯ ଭୂଯୋଽପି ତାଦୃଶୀ
ଯାହା ଦ୍ୱାରା ପ୍ରଥମେ ପକ୍ଷ ପାଇଥିଲେ, ଏବଂ ପୁନି ସେହିପରି ପକ୍ଷ ମିଳିଥିଲା।
ମୁନଯ ଊଚୁଃ କଥଂ ତସ୍ଯ ଗତୌ ପକ୍ଷୌ ଗରୁଡସ୍ଯ ମହାତ୍ମନଃ ଏତନ୍ନୋ ଵିସ୍ତରାଦ୍ବ୍ରୂହି ସୂତପୁତ୍ର ଯଥାତଥମ୍
ମୁନିମାନେ କହିଲେ: ମହାତ୍ମା ଗରୁଡଙ୍କ ପକ୍ଷ କିପରି ହେଲା? ହେ ସୂତପୁତ୍ର, ଏହା ଯଥାଯଥିକ ଭାବେ ଆମକୁ ବିସ୍ତୃତରେ କହ।
ଗରୁଡସ୍ଯ ଦ୍ଵିଜଶ୍ରେଷ୍ଠା ବାଲଭାଵାଦପି ପ୍ରଭୋ
ହେ ଦ୍ୱିଜଶ୍ରେଷ୍ଠ, ମହାପ୍ରଭୁ, ଗରୁଡଙ୍କ ଶିଶୁବେଳେ ମଧ୍ୟ—
ତସ୍ଯ କନ୍ଯା ପୁରା ଜାତା ମାଧଵୀ ନାମ ସଂମତା
ତାଙ୍କର ଏକ କନ୍ୟା ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲେ, ଯାହାଙ୍କ ନାମ ମାଧବୀ ଓ ସମ୍ମାନିତ ଥିଲେ।
ନ ଦେଵୀ ନ ଚ ଗନ୍ଧର୍ଵୀ ନାସୁରୀ ନ ଚ ପନ୍ନଗୀ
ସେ ନ ଦେବୀ, ନ ଗନ୍ଧର୍ବୀ, ନ ଦାନବୀ, ନ ନାଗକନ୍ୟା ଥିଲେ।
ଅଥ ତସ୍ଯା ଵରାର୍ଥାଯ ଗରୁଡଂ ଵିହଗାଧିପମ୍
ତାପରେ, ତାଙ୍କର ବିବାହ ପାଇଁ, ପକ୍ଷୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ନାୟକ ଗରୁଡ—
ଏତସ୍ଯା ମମ କନ୍ଯାଯା ଵରଂ ତ୍ଵଂ ଵିହଗାଧିପ
ମୋ ଏହି କନ୍ୟା ପାଇଁ, ହେ ପକ୍ଷୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ନାୟକ, ତୁମେ ବର ଭାବେ ଚୟନିତ।
ତ୍ଵଂ ଭ୍ରମସ୍ଵ ଦ୍ଵିଜଶ୍ରେଷ୍ଠ ଗୃହୀତ୍ଵେମାଂ ଚ କନ୍ଯକାମ୍
ହେ ଦ୍ୱିଜଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଏହି କନ୍ୟାକୁ ନେଇ ତୁମେ ଭୂମିରେ ଘୁଞ୍ଚିବା।
ତତସ୍ତସ୍ଯାଃ କୁମାର୍ଯା ଵୈ ଅନୁରୂପଂ ଗୁଣାନ୍ଵିତମ୍ ୬.୮୦.
ତାପରେ, ସେଇ କୁମାରୀ ପାଇଁ ଉପଯୁକ୍ତ ଓ ଗୁଣବାନ ବର ମିଳିଲେ।
ଏଵମୁକ୍ତୋଽଥ ଵିପ୍ରଃ ସ ତତ୍କ୍ଷଣାତ୍କନ୍ଯଯା ସହ
ଏଭଳି କହିବା ପରେ, ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ତୁରନ୍ତ କନ୍ୟା ସହିତ—
ଯଂଯଂ ପଶ୍ଯତି ଵିପ୍ରଃ ସ କୁମାରଂ ତରୁଣାକୃତିମ୍
ଯେଉଁ ଯୁବକ ଦେଖୁଥିଲେ, ସେ ତରୁଣ ଆକୃତିର ଥିଲେ।
କସ୍ଯଚିଦ୍ରୂପମତ୍ଯୁଗ୍ରଂ ନ କୁଲଂ ଚ ସୁନିର୍ମଲମ୍
କିଛି ଜଣଙ୍କ ଦେହ ଭୟଙ୍କର ଥିଲା, କିନ୍ତୁ ତାଙ୍କର ବଂଶ ଶୁଦ୍ଧ ନଥିଲା।