ଅସ୍ମନ୍ନାଶାଯ ମୁନିଭିର୍ଵାଲଖିଲ୍ଯୈଃ ପ୍ରଜାପତେ
ହେ ପ୍ରଜାପତି, ବାଳଖିଲ୍ୟ ନାମକ ଋଷିମାନେ ଆମର ନାଶ ପାଇଁ କାମ କରୁଛନ୍ତି।
ତାନ୍ଵାରଯ ସ୍ଵଯଂ ଗତ୍ଵା ଯାଵନ୍ନୋ ଜାଯତେ ପରଃ ୬.୭୯.
ତୁମେ ନିଜେ ଯାଇ ସେମାନେଂକୁ ରୋକ, ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଆଉ କୌଣସି ନୂତନ ଜନ୍ମ ହେଉନାହିଁ।
ଅଥ ଦକ୍ଷୋ ଦ୍ରୁତଂ ଗତ୍ଵା ଶକ୍ରାଦ୍ଯୈରମରୈର୍ଵୃତଃ
ତାପରେ ଦକ୍ଷ ତୁରନ୍ତ ଯାଇଲେ, ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅନ୍ୟ ଅମରମାନେ ସହିତ।
କିମେତତ୍କ୍ରିଯତେ ଵିପ୍ରାଃ କର୍ମ ରୌଦ୍ରତମଂ ମହତ୍
ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ, ଏହି ଏତେ ଭୟଙ୍କର ଏବଂ ବଡ଼ କାର୍ଯ୍ୟ କଣ କରୁଛନ୍ତି?
ଅଥ ତେ ଦକ୍ଷମାଲୋକ୍ଯ ସମାଯାତଂ ସ୍ଵମାଶ୍ରଯମ୍
ତାପରେ ସେମାନେ ନିଜ ସ୍ୱାମୀ ଦକ୍ଷଙ୍କୁ ଆସିଥିବା ଦେଖିଲେ।
ଅର୍ଘ୍ଯଂ ଦତ୍ତ୍ଵା ଯଥାନ୍ଯାଯଂ ପୂଜାଂ କୃତ୍ଵାଥ ଭକ୍ତିତଃ
ସେମାନେ ଯଥାଯଥ ଆଦରରେ ଅର୍ଘ୍ୟ ଦେଲେ, ପୂଜା କଲେ ଓ ଭକ୍ତି ସହିତ ସମ୍ମାନ କଲେ।
ଆଦେଶୋ ଦୀଯତାଂ ଶୀଘ୍ରଂ ଯଦର୍ଥମିହ ଚାଗତଃ
ଆପଣ କିଏଁ ପାଇଁ ଏଠାକୁ ଆସିଛନ୍ତି, ଦୟାକରି ଶୀଘ୍ର କହନ୍ତୁ।
ଦକ୍ଷ ଉଵାଚ ଏତଦ୍ରୌଦ୍ରତମଂ କର୍ମ ସର୍ଵଦେଵଭଯାଵହମ୍
ଦକ୍ଷ କହିଲେ: ଏହା ଏକ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଭୟଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟ, ଯାହା ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କୁ ଭୟ ଦେଉଛି।
ଉଲ୍ଲଂଘିତା ମଦୋଦ୍ରେକାତ୍କୃତ୍ଵା ହାସ୍ଯଂ ମୁହୁର୍ମୁହୁଃ
ସେ ମୋତେ ବାରମ୍ବାର ଉପହାସ କରିଛନ୍ତି ଓ ଅହଂକାରରେ ସୀମା ଉଲ୍ଲଂଘନ କରିଛନ୍ତି।
ଶକ୍ରୋଚ୍ଛେଦାଯ ଚାସ୍ମାଭିଃ ଶକୋଽନ୍ଯୋ ଵୀର୍ଯମଂତ୍ରତଃ
ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ନାଶ କରିବା ପାଇଁ ଆମେ ମନ୍ତ୍ରର ଶକ୍ତିରେ ଆଉ ଜଣେଙ୍କୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ କରିଛୁ।
ତତ୍କଥଂ ମଂତ୍ରଵୀର୍ଯଂ ତତ୍କ୍ରିଯତେ ମୋଘମିତ୍ଯହୋ
କିପରି ଏହି ମନ୍ତ୍ରର ଶକ୍ତି ବ୍ୟର୍ଥ ହେଉଛି?
ତ୍ଵମେଵ ଯଦି ଶକ୍ତଃ ସ୍ଯାଦନ୍ଯଥା କର୍ତୁମେଵ ହି ୬.୭୯.
ଯଦି ତୁମେ ସମର୍ଥ ଅଛ, ତେବେ ତୁମେ ନିଜେ ଅନ୍ୟ ଭଳି କର।
ନାନ୍ଯଥା ଶକ୍ଯତେ କର୍ତୁଂ ଵେଦମନ୍ତ୍ରୋଦ୍ଭଵଂ ବଲମ୍
ନହେଲେ ବେଦ ମନ୍ତ୍ରରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ଶକ୍ତିକୁ ଅନ୍ୟ ଭଳି କରିବା ସମ୍ଭବ ନୁହେଁ।
ତଦ୍ଯ ଏଷ କୃତୋ ହୋମୋ ଯୁଷ୍ମାଭିର୍ଵେଦମଂତ୍ରତଃ
ଏହି ଯଜ୍ଞ ତୁମେ ବେଦ ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା କରିଛ।
ସୋଽଯଂ ମଦ୍ଵଚନାଦ୍ରାଜା ଭଵିଷ୍ଯତି ପତତ୍ରିଣାମ୍
ମୋ ଆଦେଶରେ ସେ ପକ୍ଷୀମାନଙ୍କର ରାଜା ହେବ।
ଏତସ୍ଯ ଦେଵରାଜସ୍ଯ କ୍ଷଂତଵ୍ଯଂ ମମ ଵାକ୍ଯତଃ
ଏହି ଦେବତାମାନଙ୍କର ରାଜା ପାଇଁ ମୋ କଥାକୁ ମାନି ମାନ୍ୟ କରିବା ଉଚିତ।
ଏଵମୁକ୍ତ୍ଵାଥ ତେଷାଂ ତଂ ସହସ୍ରାକ୍ଷଂ ଭଯାତୁରମ୍
ଏଭଳି କହିବା ପରେ ସେମାନେ ଭୟରେ ତଡ଼ପୁଥିବା ଏବଂ ହଜାର ଆଖି ଥିବା ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।
ତେଽପି ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସହସ୍ରାକ୍ଷଂ ଵେପମାନଂ କୃତାଂଜଲିମ୍
ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ହଜାର ଆଖି ଥିବା ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ କମ୍ପିଥିବା ଏବଂ ହାତ ଜୋଡ଼ି ଦେଖିଲେ।
ଭୂଯୋ ଯଦି ଦିଵେଶାନାମାଧିପତ୍ଯଂ ପ୍ରଵାଂଛସି ନାଵଜ୍ଞେଯୋ ବୁଧୈଃ କ୍ଵାପି ଲୋକଦ୍ଵଯ ମଭୀପ୍ସୁଭିଃ
ଯଦି ତୁମେ ପୁଣିଥରେ ଦେବମାନେଙ୍କର ରାଜ୍ୟ ଚାହୁଁଛ, ତେବେ ଜ୍ଞାନୀମାନେ କେଉଁଠି ମଧ୍ୟ, ବିଶେଷକରି ଦୁଇଟି ଲୋକ ଚାହୁଁଥିବାମାନେ, ତୁମକୁ କେବେ ଅବହେଳା କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।
ତତ୍କ୍ଷଂତଵ୍ଯଂ ଦ୍ଵିଜୈଃ ସର୍ଵୈର୍ଵିଶେଷାଦ୍ଦକ୍ଷ ଵାକ୍ଯତଃ
ତେଣୁ ସମସ୍ତ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ, ବିଶେଷକରି ଦକ୍ଷଙ୍କ କଥା ଅନୁଯାୟୀ, ତୁମକୁ କ୍ଷମା କରିବେ।
ପ୍ରଗୃହ୍ଯତାଂ ଵରୋଽସ୍ମାକଂ ଯଃ ସଦା ଵର୍ତତେ ହୃଦି
ଆମର ହୃଦୟରେ ସଦା ଥିବା ଯେଉଁ ଆଶୀର୍ବାଦ, ସେଠାରୁ ତୁମେ ଚାହିଁଥିବା ଦେଉଁ।
ଏତଲ୍ଲିଂଗଂ ସମଭ୍ଯର୍ଚ୍ଯ ତସ୍ଯାଽସ୍ତୁ ହୃଦି ଵାଂଛିତମ୍ ॥ ୬.୭୯.
ଏହି ଲିଙ୍ଗକୁ ଭକ୍ତିଭାବରେ ପୂଜା କରି, ତୁମ ହୃଦୟର ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ହେଉ।
କୁଂଡେଽତ୍ର ଵାଂଛିତଂ ସଦ୍ଯଃ ସଫଲଂ ସ ହି ଲପ୍ସ୍ଯତେ
ଏଠାରେ କୁଣ୍ଡରେ ଯେଉଁ ଇଚ୍ଛା କରାଯିବ, ତାହା ସତ୍ୱରେ ସଫଳ ହେବ, କାରଣ ସେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ମିଳିଯିବ।
ନିଷ୍କାମୋ ଵାଽଥ ସଂପୂଜ୍ଯ ଲିଂଗମେତଚ୍ଛୁଭାଵହମ୍
କିମ୍ବା କୌଣସି ଇଚ୍ଛା ଛାଡ଼ି, ଏହି ଶୁଭ ଲିଙ୍ଗକୁ ପୂଜା କରିପାରିବ।
ଐରାଵତଂ ସମାରୁହ୍ଯ ଦକ୍ଷଯଜ୍ଞେ ତତୋ ଗତଃ
ଏଇରାବତ ଉପରେ ଚଢ଼ି, ସେ ପରେ ଦକ୍ଷଙ୍କ ଯଜ୍ଞକୁ ଚଲିଗଲେ।
ଦକ୍ଷୋଽପି ଵିଧିଵଦ୍ଯଜ୍ଞଂ ଚକାର ଦ୍ଵିଜସତ୍ତମାଃ
ଦକ୍ଷ ମଧ୍ୟ ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ ଯଜ୍ଞ କଲେ, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣଶ୍ରେଷ୍ଠମାନେ।
ଇତି ଶ୍ରୀସ୍କାଂଦେ ମହାପୁରାଣ ଏକାଶୀତିସାହସ୍ର୍ଯାଂ ସଂହିତାଯାଂ ଷଷ୍ଠେ ନାଗରଖଣ୍ଡେ ହାଟକେଶ୍ଵରକ୍ଷେତ୍ରମାହ ଵାଲଖିଲ୍ଯାଶ୍ରମମାହାତ୍ମ୍ଯକଥନଂନାମୈକୋନାଶୀତିତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ
ଏଭଳି ଏକାଶୀ ଅଧ୍ୟାୟ, ଯାହାର ନାମ 'ବାଳଖିଲ୍ୟ ଆଶ୍ରମର ମହିମା କଥା', ହାଟକେଶ୍ୱର କ୍ଷେତ୍ର ଅଂଶରେ, ଅଷ୍ଟାଶୀହଜାର ଶ୍ରୀସ୍କାନ୍ଦ ପୁରାଣର ଷଷ୍ଠ ସଂହିତାରେ ସମାପ୍ତ ହେଲା।
ଅଥ ସୁପର୍ଣାଖ୍ଯମାହାତ୍ମ୍ଯଂ ଭଵିଷ୍ଯଂତି ଋଷଯ ଊଚୁଃ ଯଦେତଦ୍ଭଵତା ପ୍ରୋକ୍ତଂ ତେଜୋଵୀର୍ଯସମନ୍ଵିତଃ
ତାପରେ ଋଷିମାନେ କହିଲେ: 'ହେ ପ୍ରଭୁ, ଆପଣ ସୁପର୍ଣ୍ଣଙ୍କର ଭବିଷ୍ୟତ ମହିମା, ତାଙ୍କର ତେଜ ଓ ଶକ୍ତି ବିଷୟରେ କହିଛନ୍ତି।'
ସ କଥଂ ତତ୍ର ସଂଭୂତ ଏତନ୍ନୋ ଵିସ୍ତରାଦ୍ଵଦ
ସେ କିପରି ସେଠାରେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ? ଏହା ଆମକୁ ବିସ୍ତାରରେ କୁହନ୍ତୁ।
ତୈର୍ମଂତ୍ରୈର୍ଵାଲଖିଲ୍ଯୈଶ୍ଚ ମହାଽମର୍ଷସମନ୍ଵିତୈଃ
ବାଳଖିଲ୍ୟମାନେ ଯେଉଁ ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ, ସେଗୁଡ଼ିକ ତୀବ୍ର କ୍ରୋଧରେ ଭରିଥିଲା।