ତତସ୍ତରୀତୁ କାମାସ୍ତେ କ୍ଲିଶ୍ଯମାନା ଇତସ୍ତତଃ
ତାପରେ ସେଇ ଆଶା-ଇଚ୍ଛାମାନେ ଏଠି ସେଠି ଦୁଃଖରେ ପଡ଼ିଗଲେ।
ଗଚ୍ଛତା ତେନ ମାର୍ଗେଣ ମଖେ ଦକ୍ଷପ୍ରଜାପତେଃ ଜଗାମାଥ ସମୁଲ୍ଲଂଘ୍ଯ ଐଶ୍ଵର୍ଯମଦଗର୍ଵିତଃ॥୬.୭୯.
ସେ ଡକ୍ଷ ପ୍ରଜାପତିଙ୍କ ଯଜ୍ଞକୁ ଯିବା ପଥରେ ଗଲେ, ଏବଂ ଶକ୍ତିର ଅହଂକାରରେ ମତ୍ତ ହୋଇ ସବୁ କିଛି ଅଟକାଇ ଆଗକୁ ବଢ଼ିଗଲେ।
ନିଵୃତ୍ଯ ସ୍ଵାଶ୍ରମଂ ଗତ୍ଵା ଚକ୍ରୁର୍ମଂତ୍ରଂ ସନିଶ୍ଚଯମ୍
ପଛକୁ ଫେରି ସେମାନେ ନିଜ ଆଶ୍ରମକୁ ଗଲେ ଏବଂ ମନେ ମନେ ଦୃଢ଼ ସଙ୍କଳ୍ପ କଲେ।
ଶାକ୍ରଂ ପଦଂ ସମାସାଦ୍ଯ ଯସ୍ମାଦେତେନ ପାପ୍ମନା
ସେମାନେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ସିଂହାସନକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ, ଯାହାଠାରୁ ଏହି ପାପୀ ଦ୍ୱାରା—
ଅନ୍ଯଃ ଶକ୍ରଃ ପ୍ରକର୍ତଵ୍ଯୋ ମଂତ୍ରଵୀର୍ଯସମୁଦ୍ଭଵଃ
ଏଠାରେ ମନ୍ତ୍ରର ଶକ୍ତିରୁ ଆଉ ଏକ ଇନ୍ଦ୍ର ସୃଷ୍ଟି କରିବାକୁ ପଡ଼ିବ।
ଯେନ ଵ୍ଯାପାଦ୍ଯତେ ତେନ ଶକ୍ରୋଽଯଂ ମଦଗର୍ଵିତଃ
ଯିଏ ଏହି ଅହଂକାରରେ ମତ୍ତ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ନଶ୍ଟ କରିପାରିବ।
ତତସ୍ତେ ଶୁଚଯୋ ଭୂତ୍ଵା ସ୍କଂଦସୂକ୍ତେନ ପାଵକମ୍
ତାପରେ ସେମାନେ ପବିତ୍ର ହୋଇ, ସ୍କନ୍ଦ ସୂକ୍ତ ପଢ଼ି ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ଆହ୍ୱାନ କଲେ।
ଗର୍ଭୋପନିଷଦେନୈଵ ନୀଲରୁଦ୍ରୈର୍ଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମାଃ
ଗର୍ଭୋପନିଷଦ ଓ ନୀଳ ରୁଦ୍ରମାନେ ସହିତ, ହେ ଦ୍ୱିଜୋତ୍ତମ, ସେମାନେ—
ନିଧାଯ କଲଶଂ ମଧ୍ଯେ ମଂଡଲସ୍ଯୋଦକାଵୃତମ୍
ମଣ୍ଡଳର ମଧ୍ୟରେ ଜଳଭରା କଳଶ ରଖିଲେ।
ଏତସ୍ମିନ୍ନଂତରେ ଶକ୍ରଃ ପ୍ରପଶ୍ଯତି ସୁଦାରୁଣାନ୍
ଏହି ସମୟରେ ଇନ୍ଦ୍ର ଅତି ଭୟଙ୍କର ଅପଶକୁନ ଦେଖିଲେ।
ଵାମୋ ବାହୁଶ୍ଚ ନେତ୍ରଂ ଚ ମୁହୁଃ ସ୍ଫୁରତି ଚାସ୍ଯ ଵୈ
ତାଙ୍କର ବାମ ହାତ ଓ ଆଖି ବାରମ୍ବାର ଫଡ଼ିଉଥିଲା।
ଶିରୋହୀନାଂ ତଥା ଛାଯାଂ ଗଗନେ ଭାସ୍କରଦ୍ଵଯମ୍ ୬.୭୯.
ସେ ଆକାଶରେ ମୁଣ୍ଡହୀନ ଛାୟା ଓ ଦୁଇଟି ସୂର୍ଯ୍ୟ ଦେଖିଲେ।
ନ ଚ ମଂଦଂ ନ ଚାକାଶେ ସଂସ୍ଥିତାଂ ସ୍ଵର୍ଧୁନୀଂ ହରିଃ
ହରି ଆକାଶରେ ଧୀରେ ଧୀରେ ବହୁଥିବା ସ୍ୱର୍ଗ ନଦୀକୁ ଦେଖିପାରିଲେ ନାହିଁ।
ମୁକ୍ତକେଶୀଂ ଵିଵସ୍ତ୍ରାଂ ଚ କୃଷ୍ଣଦଂତାଂ ଭଯାନକାମ୍
ସେ ଖୋଲା କେଶ, ନିର୍ବସ୍ତ୍ରା ଓ କଳା ଦାନ୍ତ ଥିବା ଭୟଙ୍କର ଜଣେ ଜନାନୀକୁ ଦେଖିଲେ।
ପପ୍ରଚ୍ଛ ଭଯସଂତ୍ରସ୍ତଃ କିମେତଦିତି ମେ ଗୁରୋ
ଭୟରେ କମ୍ପିତ ହୋଇ ସେ ପଚାରିଲେ, 'ମୋ ଗୁରୁ, ଏହା କଣ?'
କିଂ ମେ ଭଵିଷ୍ଯତି ପ୍ରାଜ୍ଞ ଵିନାଶଃ ସାଂପ୍ରତଂ ଵଦ
'ମୋ ସହ କଣ ହେବ? ହେ ପ୍ରାଜ୍ଞ, ଏବେ କହ, ମୋର ବିନାଶ ହେବ କି?'
ଉଲ୍ଲଂଘିତାଃ ସ୍ଥିତା ମାର୍ଗେ ଗୋଷ୍ପଦଂ ତର୍ତ୍ତୁମିଚ୍ଛଵଃ
ଯେମାନେ ଗୋର ଖୁର ଚିହ୍ନ ଅଟକାଇ ଏହି ପଥରେ ଦଢ଼ିଆ ହୋଇ ଉଭୟ ପାର୍ଶ୍ୱକୁ ଯିବାକୁ ଚାହାଁନ୍ତି, ସେମାନେ—
ତୈରେଵାଥର୍ଵଣୈର୍ମଂତ୍ରୈସ୍ତ୍ଵକୃତେଽସ୍ତି ଶଚୀପତେ
ସେଇ ଅଥର୍ବ ମନ୍ତ୍ରମାନେ ଦ୍ୱାରା, ହେ ଶଚୀପତି, ଏହା ତୁମ ପାଇଁ ନୁହେଁ।
ଯୁଷ୍ମାକଂ ସୁଵିନାଶାଯ ସର୍ଵଦେଵାଧିନାଯକଃ
ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କର ନାୟକ ତୁମମାନେଙ୍କର ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ନାଶ କରିବାକୁ ଚାହୁଁଛନ୍ତି।
ତସ୍ଯ ତଦ୍ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ସହସ୍ରାକ୍ଷୋ ଭଯାନ୍ଵିତଃ
ସେଇ କଥା ଶୁଣି ବହୁ ଆଖି ଥିବା ଇନ୍ଦ୍ର ଭୟରେ ଅତି ଉତ୍କଣ୍ଠିତ ହେଲେ।
ଅସ୍ମନ୍ନାଶାଯ ମୁନିଭିର୍ଵାଲଖିଲ୍ଯୈଃ ପ୍ରଜାପତେ
ହେ ପ୍ରଜାପତି, ବାଳଖିଲ୍ୟ ନାମକ ଋଷିମାନେ ଆମର ନାଶ ପାଇଁ କାମ କରୁଛନ୍ତି।
ତାନ୍ଵାରଯ ସ୍ଵଯଂ ଗତ୍ଵା ଯାଵନ୍ନୋ ଜାଯତେ ପରଃ ୬.୭୯.
ତୁମେ ନିଜେ ଯାଇ ସେମାନେଂକୁ ରୋକ, ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଆଉ କୌଣସି ନୂତନ ଜନ୍ମ ହେଉନାହିଁ।
ଅଥ ଦକ୍ଷୋ ଦ୍ରୁତଂ ଗତ୍ଵା ଶକ୍ରାଦ୍ଯୈରମରୈର୍ଵୃତଃ
ତାପରେ ଦକ୍ଷ ତୁରନ୍ତ ଯାଇଲେ, ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅନ୍ୟ ଅମରମାନେ ସହିତ।
କିମେତତ୍କ୍ରିଯତେ ଵିପ୍ରାଃ କର୍ମ ରୌଦ୍ରତମଂ ମହତ୍
ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ, ଏହି ଏତେ ଭୟଙ୍କର ଏବଂ ବଡ଼ କାର୍ଯ୍ୟ କଣ କରୁଛନ୍ତି?
ଅଥ ତେ ଦକ୍ଷମାଲୋକ୍ଯ ସମାଯାତଂ ସ୍ଵମାଶ୍ରଯମ୍
ତାପରେ ସେମାନେ ନିଜ ସ୍ୱାମୀ ଦକ୍ଷଙ୍କୁ ଆସିଥିବା ଦେଖିଲେ।
ଅର୍ଘ୍ଯଂ ଦତ୍ତ୍ଵା ଯଥାନ୍ଯାଯଂ ପୂଜାଂ କୃତ୍ଵାଥ ଭକ୍ତିତଃ
ସେମାନେ ଯଥାଯଥ ଆଦରରେ ଅର୍ଘ୍ୟ ଦେଲେ, ପୂଜା କଲେ ଓ ଭକ୍ତି ସହିତ ସମ୍ମାନ କଲେ।
ଆଦେଶୋ ଦୀଯତାଂ ଶୀଘ୍ରଂ ଯଦର୍ଥମିହ ଚାଗତଃ
ଆପଣ କିଏଁ ପାଇଁ ଏଠାକୁ ଆସିଛନ୍ତି, ଦୟାକରି ଶୀଘ୍ର କହନ୍ତୁ।
ଦକ୍ଷ ଉଵାଚ ଏତଦ୍ରୌଦ୍ରତମଂ କର୍ମ ସର୍ଵଦେଵଭଯାଵହମ୍
ଦକ୍ଷ କହିଲେ: ଏହା ଏକ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଭୟଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟ, ଯାହା ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କୁ ଭୟ ଦେଉଛି।
ଉଲ୍ଲଂଘିତା ମଦୋଦ୍ରେକାତ୍କୃତ୍ଵା ହାସ୍ଯଂ ମୁହୁର୍ମୁହୁଃ
ସେ ମୋତେ ବାରମ୍ବାର ଉପହାସ କରିଛନ୍ତି ଓ ଅହଂକାରରେ ସୀମା ଉଲ୍ଲଂଘନ କରିଛନ୍ତି।
ଶକ୍ରୋଚ୍ଛେଦାଯ ଚାସ୍ମାଭିଃ ଶକୋଽନ୍ଯୋ ଵୀର୍ଯମଂତ୍ରତଃ
ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ନାଶ କରିବା ପାଇଁ ଆମେ ମନ୍ତ୍ରର ଶକ୍ତିରେ ଆଉ ଜଣେଙ୍କୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ କରିଛୁ।